ประชุมเดือด

แฟ้มเอกสารปกหนังสีเข้มกระแทกลงบนพื้นโต๊ะประชุมกระจกนิรภัยจนเกิดเสียงดังสนั่น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน "ถ้าโครงสร้างรับน้ำหนักโซน B พังทลายลงมาตามที่คุณอคินคำนวณไว้จริงๆ ป่านนี้คนงานคงวิ่งหนีตายกันอลหม่าน ไม่ใช่มายืนประชุมหน้าเครียดกันอยู่ในห้องแอร์เย็นเฉียบแบบนี้หรอกครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองชายหนุ่มผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าวิศวกรโครงสร้าง เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นข้อมือเรียวระหงที่กำลังกำปากกาหมึกซึมแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว อคินขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมหลังเลนส์กรอบโลหะมองลอดเอกสารการคำนวณในมือด้วยความนิ่งสนิท เขาไม่ได้แสดงอาการสะดุ้งสะเทือนต่อวาจาเชือดเฉือนของสถาปนิกสาวจอมรั้นตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย "สัญชาตญาณศิลปินของคุณมันใช้แก้ปัญหาหน้างานจริงไม่ได้หรอกครับ คุณรินรดา" อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ปราศจากความลังเล "ตัวเลขในกระดาษไม่เคยโกหกใคร แรงเฉือนที่จุดเชื่อมต่อคานเหล็กโซน B เกินขีดจำกัดความปลอดภัยไปแปดเปอร์เซ็นต์ ถ้าคุณยังดึงดันจะใช้เสาโชว์แนวเฉียงแบบที่ร่างมาในแบบแปลน ผมกล้าเอาชื่อเสียงวิศวกรสิบปีของผมเป็นประกันเลยว่า อาคารหลังนี้จะกลายเป็นอนุสรณ์สถานแห่งความหายนะก่อนสร้างเสร็จเสียอีก" ห้องประชุมใหญ่พลุกพล่านไปด้วยบรรยากาศมาคุ ทีมงานและผู้รับเหมาต่างพากันกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าสอดปากเข้าไประหว่างการปะทะคารมของสองหัวกะทิประจำโปรเจกต์นี้ ซึ่งขึ้นชื่อลือชาเรื่องการเปิดศึกปะทะกันทุกครั้งที่มีการประชุมปรับแก้แบบ "คุณอคินกำลังดูถูกงานออกแบบของผม!" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวตบลงบนโต๊ะประชุมเสียงดังลั่น เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อส่งสายตาดุดันกดดันอีกฝ่าย "เสาเฉียงต้นนั้นไม่ใช่แค่เรื่องความงาม แต่มันคือหัวใจหลักของแนวคิดสถาปัตยกรรมแบบ Brutalism ที่เราตกลงกันไว้ตั้งแต่แรก! ถ้าคุณตัดมันทิ้ง อาคารนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับกล่องสี่เหลี่ยมธรรมดาที่ไร้จิตวิญญาณ!" อคินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววความดื้อรั้นไม่แพ้กัน ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทเข้ารูปขยับตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย ทว่าริมฝีปากกลับเหยียดยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่รินรดารู้ดีว่ามันคือกำแพงความกวนประสาทขั้นสุดของเขา "จิตวิญญาณกินไม่ได้หรอกครับ... ตราบใดที่ตึกไม่ถล่มทับหัวคนตายคาไซต์งาน" อคินสวนกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่น่าหมั่นไส้เป็นที่สุด "ผมไม่ได้คัดค้านแนวคิดของคุณ แต่ผมกำลังช่วยเช็ดก้นให้คุณต่างหาก จากโครงสร้างที่คุณวาดฝันมา ถ้าลมมรสุมพัดเข้ากรุงเทพฯ ปีนี้ โซน B จะกลายเป็นเครื่องเล่นไววกิ้งขนาดยักษ์ทันที คุณอยากให้ลูกค้าฟ้องร้องบริษัทเราข้อหาฆาตกรโดยประมาทหรือไงครับ" "คุณอคิน!" รินรดากัดฟันกรอด ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหน้าจนพวงแก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ ปากคอเราะรายแบบนี้ทีไร เธออยากจะคว้าแฟ้มเอกสารฟาดหน้าเขาให้สาสมกับความปากร้ายทุกที "คุณมันไอ้พวกวิศวกรสมองทึบ ไร้จินตนาการ ยึดติดแต่กับสูตรคณิตศาสตร์โบราณ!" "ขอบคุณสำหรับคำชมครับ" อคินตอบรับหน้าตาเฉย มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุกที่ได้เห็นสถาปนิกสาวคนเก่งสติแตก "และเพราะผมไอ้สมองทึบนี่แหละครับ ที่ทำให้คุณยังยืนเถียงผมอยู่ตรงนี้ได้โดยไม่ต้องไปนอนหยอดน้ำเกลือในโรงพยาบาล" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนถึงขีดสุด ผู้บริหารระดับสูงที่นั่งหัวโต๊ะเริ่มกระแอมไอเพื่อเบรกศึกย่อยๆ นี้ ทว่าก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากแทรก อคินก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ของเขาเดินอ้อมโต๊ะประชุมตรงมาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ของรินรดาอย่างกะทันหัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกระดาษและกาแฟคั่วเข้มลอยเข้าแตะจมูก รินรดาชะงักไปชั่วขณะ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความระแวง ทว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่กลับลดลงจนน่าใจหาย อคินโน้มตัวลงมาเล็กน้อย มือหนาวางลงบนพนักพิงเก้าอี้ของเธอราวกับกำลังกักตัวเธอไว้ในพื้นที่ส่วน "แต่... ถ้าคุณยืนยันว่าจะเอาเสาต้นนั้นให้ได้จริงๆ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบเบาๆ มีเพียงเขาก and เธอเท่านั้นที่ได้ยิน แววตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่กลับฉายประกายบางอย่างที่ลึกล้ำจนอ่านไม่ออก "ผมมีทางออกอีกวิธี... ทางออกที่ทั้งโครงสร้างปลอดภัย และคุณก็ได้แบบแปลนเดิมตามที่ต้องการ" รินรดากะพริบตาปริบๆ ความโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจ "วิธีอะไร?" อคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากหยักยกยิ้มเจ้าเลื้อ.นที่หาดูได้ยากยิ่ง "คืนนี้... สองทุ่ม ที่ออฟฟิศโซน A คุณต้องอยู่คุยเคลียร์รายละเอียดกับผมตัวต่อตัว แล้วผมจะยอมเซ็นอนุมัติแบบให้คุณ... ดีลไหมครับ?" รินรดายังไม่ทันได้อ้าปากปฏิเสธหรือต่อรอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ประถูกผลักเปิดออกกว้างโดยเลขานุการหน้าตาตื่นตระหนก "คุณอคินครับ! คุณรินรดาครับ! แย่แล้วครับ..." เสียงหอบหายใจดังแทรกเข้ามา "เครนยกเหล็กในไซต์งานโซน B เกิดขัดข้อง ระบบไฮดรอลิกพัง น้ำหนักเหล็กกำลังจะทับโครงสร้างคานหลักที่เพิ่งเทคอนกรีตไปเมื่อเช้าแล้วครับ!" อคินหรี่ตาลงทันที รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปกับตา กลายร่างเป็นวิศวกรหนุ่มผู้เฉียบคมและเด็ดขาดในเสี้ยววินาที เขากระชากสูตรออกพาดบ่าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมามองสถาปนิกสาวที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดลงถนัดตา "ไปที่ไซต์งาน... เดี๋ยวนี้ครับ!" (ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมานะครับ) - ราชันย์หอกทมิฬ -