เมื่ออาร์ตไม่ยอมแพ้วิศวกรรม

"ถ้าวิศวกรรมของคุณมันตีโจทย์ไม่ออกว่าศิลปะต้องการอะไร ก็กรุณาถอยไปนั่งเงียบๆ แล้วปล่อยให้คนที่มีวิสัยทัศน์เขาทำงานเถอะครับ คุณอคิน" เสียงหวานใสแต่เฉียบคมราายใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ท่ากลางห้องประชุมใหญ่ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟดำและแรงกดดันระดับสิบริกเตอร์ แผ่นกระดาษไขร่างแบบแปลนสถาปัตยกรรมถูกกางแผ่หลาอยู่บนโต๊ะประชุมไม้สักทอง รินรดายืนกอดอก ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทายไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อวิศวกรหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและปากร้ายที่สุดในบริษัท อคินขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความหงุดหงิด ดวงตาคมกริบกวาดมองเส้นสายโค้งเว้าของโครงสร้างเสาคอนกรีตที่สถาปนิกสาวตัวแสบพยายามยัดเยียดเข้ามาในแบบแปลนตึกสูงเจ็ดชั้น เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความระอาใจกับความหัวดื้อของเธอ "วิสัยทัศน์เหรอครับคุณรินรดา? ที่คุณวาดเส้นโค้งนี่มา มันคือฝันกลางวันชัดๆ ตึกนี้นะครับไม่ใช่ประติมากรรมในพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ แรงลมปะทะชั้นดาดฟ้ากับน้ำหนักของคานรับน้ำหนัก มันไม่ได้สวยงามตามจินตนาการอินดี้ของคุณหรอกนะ ถ้าผมทำตามแบบที่คุณต้องการ ป่านนี้ตึกคงพังครืนลงมาฝังกลบคนงานก่อนสร้างเสร็จด้วยซ้ำ" อคินตอกกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบขาด ทุกคำพูดมีน้ำหนักและเหตุผลรองรับในฐานะวิศวกรโครงสร้างผู้ไม่เคยยอมประนีประนอมกับความปลอดภัย เขาจ้องมองเธอด้วยแว่นสายตาที่สะท้อนแสงไฟนีออน ยิ่งเห็นท่าทีดื้อรั้นไม่ยอมลดละของเธอ เขากยิ่งอยากจะแกล้งดัดนิสัยคนอวดเก่งนี่ให้เข็ด รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอเกลียดที่สุดคือคำดูถูกว่าผลงานของเธอเป็นแค่ "ฝันกลางวัน" มือเรียวบางตบลงบนโต๊ะเสียงดังปั้ง จนแก้วกาแฟสั่นระริก "ฉันไม่ได้ทำเล่นๆ นะคะคุณอคิน! ฉันคำนวณสัดส่วนทองคำและทิศทางลมด้วยหลักการออกแบบร่วมสมัยมาอย่างดีแล้ว แต่ที่คุณบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้ ก็เพราะสมองคุณมันมีแต่ตัวเลขเหล็กเส้นกับปูนซีเมนต์จนมองไม่เห็นความงามของมนุษย์ต่างหากเล่า วิศวกรตึกๆ อย่างคุณน่ะ มันไร้จิตวิญญาณ!" คำว่า "ไร้จิตวิญญาณ" พุ่งตรงเข้าปักอกอคินอย่างจัง ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นเต็มความสูง แรงกดดันจากตัวเขาแผ่ซ่านจนบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตา อคินก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวสถาปนิกสาวช้าๆ จนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปชนขอบโต๊ะประชุมโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ เจือกลิ่นชาเขียวจากตัวเธอโชยเข้าจมูกวิศวกรหนุ่ม รินรดากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอมันใกล้เกินความจำเป็น ดวงตาคมกริบของอคินก้มมองเธอด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ได้ ปากร้ายๆ ของเขายกยิ้มมุมปากอย่างเย้าหยแหย่ "ไร้จิตวิญญาณเหรอครับ? หึ... งั้นคนที่ยืนเถียงผมจนคอเป็นเอ็นนี่ มีจิตวิญญาณหรือมีแค่ความดื้อด้านกันแน่ หل?" อคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่แก้มใส ทำให้รินรดาใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก แต่นิสัยไม่ยอมคนทำให้เธอต้องเชิดหน้าสู้สายตาเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง "ถอยไปเลยนะคุณอคิน! เรากำลังคุยเรื่องงาน ไม่ได้ให้มาเล่นลิเกใกล้ชิดแบบนี้" เธอเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามผลักอกแกร่งของเขาออกห่าง แต่ดูเหมือนแรงน้อยๆ ของเธอจะทำได้แค่เพียงสะกิดเสาเหล็กเท่านั้น อคินไม่ได้ถอยหนี กลับกัน มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปแตะขอบโต๊ะด้านหลังของเธอ ราวกับกักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนกลายๆ ดวงตาคู่คมสำรวจใบหน้าเนียนใสที่เริ่มมีริ้วสีแดงระเรื่อปรากฏขึ้นด้วยความหมั่นไสว ลึกๆ ในใจของวิศวกรหนุ่มไม่ได้โกรธเคืองเลยสักนิด ตรงกันข้าม... เขากลับทึ่งในความเด็ดเดี่ยวและไฟในการทำงานที่ลุกโชนอยู่ในแววตาคู่นั้นของผู้หญิงคนนี้อย่างประหลาด ที่ผ่านมา เขาเจอแต่คนยอมสยบให้ตัวเลขและกฎเกณฑ์ที่เขาขีดเส้นไว้ มีเพียง "รินรดา" คนนี้คนเดียว... คนที่กล้าเถียง กล้าชน และกล้าท้าทายอำนาจมืดของวิศวกรสายโหดอย่างเขาโดยไม่เกรงกลัว "ถ้าคุณอยากให้ผมยอมรับแบบแปลนอินดี้ของคุณ..." อคินกระซิบเสียงต่ำพร่าข้างใบหูของเธอ จังหวะการพูดช้าลงและทรงเสน่ห์จนคนฟังขนลุกซู่ "คุณต้องพิสูจน์ให้ผมเห็นว่ามันใช้งานได้จริง ไม่ใช่แค่สวยอยู่บนกระดาษ... เย็นนี้ เลิกงานแล้ว ไปหน้างานจริงกับผม" รินรดาชะงัก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ "หน้างาน? ไปทำไมคะ?" "ไปดูความจริง... ว่าโครงสร้างที่ไร้จิตวิญญาณของผม กับสถาปัตยกรรมที่เปี่ยมด้วยจิตวิญญาณของคุณ ใครกันแน่ที่จะรอดพ้นจากแรงลมพายุฝนตอนค่ำนี้" อคินผละตัวออกห่างช้าๆ ทิ้งให้รินรดายืนหายใจไม่ทั่วท้องอยู่คนเดียว ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะหันหลังหยิบสมุดบันทึกเตรียมเดินออกจากห้อง รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกท้าทายตีรวนขึ้นมาในอก เธอไม่เคยกลัวความจริง และไม่มีวันยอมแพ้ผู้ชายปากร้ายคนนี้เด็ดขาด "ก็ได้ค่ะคุณอคิน! แล้วคุณจะได้รู้ว่าสถาปนิกอย่างฉัน ไม่ได้มีดีแค่จับปากกาขีดเขียนไปวันๆ!" อคินชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวพ้นประตูห้องประชุม เขาเหลียวหลังกลับมามองหญิงสาวที่กำลังยืนกำหมัดด้วยความฮึดสู้ ดวงตาคู่คมฉายแววเอ็นดูระคนพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ แต่ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะคลี่คลายลง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับบานประตูห้องประชุมที่ถูกผลักเปิดผางอย่างแรงโดยไม่เคาะ ก็ทำให้รอยยิ้มของอคินเลือนหายไปในพริบตา ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทพรีเมียมก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารกองโตในมือ สีหน้าของเขาซีดเผือดและตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด "คุณอคินครับ! แย่แล้วครับ... ไซต์ก่อสร้างโซน B ที่คุณเพิ่งอนุมัติโครงสร้างไปเมื่อเช้า เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นแล้วครับ!" ราชันย์หอกทมิฬขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ