อุบัติเหตุหน้างาน

"ถ้าคิดว่ารอยยิ้มปลอม ๆ ของคุณจะทำให้ฉันยอมถอยละก็... คุณกำลังประเมินรินรดาคนนี้ต่ำไปนะครับ คุณธนา" เสียงของรินรดาเย็นเยียบ เธอจ้องมองผู้มาใหม่—ธนา นักลงทุนผู้กุมอำนาจตัดสินใจในโครงการนี้—ด้วยแววตาที่ไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่นิด รอยยิ้มของธนาที่แสยะขึ้นนั้นดูเหมือนเขี้ยวเล็บของสัตว์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อทุกเมื่อ เขาก้าวเข้ามาในไซต์งานก่อสร้างอย่างไม่สนคำเตือนเรื่องความปลอดภัย "คนเก่งมักจะมั่นใจในตัวเองสูงเสมอ แต่ก็นั่นแหละครับคุณรินรดา... บนไซต์งานน่ะ อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ แม้แต่เรื่องที่ ‘ตั้งใจ’ ให้เกิด" ธนาพูดพลางกวาดสายตามองโครงสร้างเหล็กที่กำลังประกอบขึ้นเบื้องบน ก่อนจะหยุดสายตาที่คานเหล็กขนาดมหึมาซึ่งยึดไว้ด้วยสลิงเพียงไม่กี่เส้นเหนือหัวของรินรดาพอดี อคินที่เพิ่งเดินพ้นมุมตึกออกมา เห็นเหตุการณ์นั้นเข้าพอดี สัญชาตญาณวิศวกรของเขาทำงานเร็วกว่าความคิด เขาเห็นความผิดปกติที่สลิงตัวหนึ่งกำลังมีรอยร้าวที่ดูเหมือนถูกเร่งให้ขาดด้วยแรงกระทำบางอย่าง "รินรดา! ถอยออกมา!" อคินตะโกนลั่น เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความตื่นตระหนกที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็น รินรดาชะงัก เธอหันมามองอคินด้วยความงุนงงในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเหล็กลั่นดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงกระดูกมนุษย์ที่หักสะบั้น! สลิงเส้นหลักขาดสะบั้น! คานเหล็กมหาศาลร่วงหล่นลงมาดั่งมัจจุราช รินรดารู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน เธอขยับตัวไม่ทันด้วยความตกใจ แต่ก่อนที่น้ำหนักมหาศาลนั้นจะถึงตัว แรงกระชากจากทางด้านหลังก็ทำให้ร่างของเธอปลิวไปตามแรงเหวี่ยง อคินพุ่งเข้ามาโอบกอดเธอไว้แน่นพร้อมกับทิ้งตัวลงกับพื้นคอนกรีตที่ขรุขระ กลิ่นอายของเหงื่อผสมกลิ่นเหล็กจาง ๆ จากตัวเขาปะทะเข้ากับจมูกของเธอ *โครม!* เสียงคานเหล็กฟาดลงกับพื้นห่างจากจุดที่พวกเขานอนอยู่เพียงไม่ถึงสองช่วงแขน ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เศษหินเศษปูนกระเด็นกระทบหลังของอคินจนเขานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่เขายังคงกอดเธอไว้แน่น ไม่ปล่อยให้เศษซากใด ๆ แตะต้องตัวรินรดาได้เลย "คุณ... คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?" เสียงของอคินแหบพร่า หอบหายใจถี่ข้างใบหูของเธอ รินรดานิ่งค้างอยู่ในอ้อมแขนที่แข็งแกร่ง หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะความกลัวจากอุบัติเหตุ แต่เป็นความอบอุ่นที่โอบล้อมกายเธอเอาไว้ ความซึนเดเระที่เขาเคยแสดงออก ดูเหมือนจะละลายหายไปจนหมดสิ้นในวินาทีเฉียดตายนี้ "ฉันไม่เป็นไร" เธอตอบเสียงแผ่ว พยายามยันตัวขึ้น แต่ทันทีที่สบสายตากับนัยน์ตาสีเข้มที่กำลังจ้องมองเธอด้วยความห่วงใยจนแทบจะกลืนกิน หัวใจของเธอก็สั่นไหวอย่างรุนแรง อคินไม่ได้ผละตัวออก เขายังคงกึ่งคร่อมร่างเธอไว้ สายตาของเขาสำรวจใบหน้าของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือที่หนาและหยาบกร้านจากการทำงานแตะที่ข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกที่เขาพยายามปิดซ่อนมาตลอด "ผมบอกแล้วไง... ว่าอย่าดื้อ" เขาพึมพำ น้ำเสียงไม่ได้มีความเกรี้ยวกราดแบบที่เคยเป็น แต่มันกลับเต็มไปด้วยความโหยหาที่ชัดเจน "ถ้าคุณเป็นอะไรไป ผมคง..." เขายังพูดไม่จบประโยค แรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้น ธนายืนมองทั้งคู่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและรอยยิ้มเหยียดหยามที่น่ารังเกียจ "โชว์รักกันกลางไซต์งานแบบนี้ก็น่าประทับใจดีนะครับคุณวิศวกร แต่เสียดายนะ... ที่ผมเพิ่งได้รับแจ้งว่า ‘งบประมาณ’ ของโครงการนี้กำลังจะถูกตัดขาดตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป" ธนาชูเอกสารในมือขึ้นมา ก่อนจะโยนมันลงบนพื้น ฝุ่นจากเหตุการณ์เมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย แต่ดูเหมือน ‘พายุ’ ลูกใหม่กำลังจะพัดพาเอาอนาคตของทั้งคู่ให้ดับวูบลง อคินขยับตัวลุกขึ้นยืนบังหน้าหญิงสาวไว้ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจใบมีด เขามองไปที่เอกสารนั่น ก่อนจะหันมามองธนาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้คนมองต้องขนลุก "ตัดงบงั้นเหรอ?" อคินแค่นหัวเราะ "คุณคิดว่าคุณกำลังสู้กับวิศวกรกระจอก ๆ หรือไง... ธนา ถ้าคุณอยากจะเล่นเกมนี้ให้จบ ผมก็จะสนองให้ แต่จำไว้เลยนะ... สิ่งที่คุณทำกับเธอในวันนี้ มันจะมีราคาที่ต้องจ่าย และผมจะเป็นคนเรียกเก็บมันด้วยตัวเอง" รินรดาที่ยืนขึ้นอยู่ข้างหลังอคิน สังเกตเห็นมือของเขาที่กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เธอรู้ดีว่าอคินไม่ใช่แค่ผู้ชายปากร้าย แต่ในยามที่เขาโกรธ... พายุคลั่งที่แท้จริงกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์ของรินรดาก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรเข้าที่ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเยียบ... มันคือชื่อของ 'พ่อ' ผู้ซึ่งห่างหายไปจากชีวิตของเธอเกินกว่าสิบปี และการโทรมาในเวลานี้... มันไม่ได้เป็นเรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพวกเขาทั้งสองคนนะครับ ราชันย์หอกทมิฬจะรีบกลับมาต่อในตอนหน้าครับ!