ข้อความในกระดาษโน้ต

“คุณจะทำแบบนี้จริงๆ เหรอคะ?” เสียงของรินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดยามโพล้เพล้ กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นฝุ่นจางๆ ที่พายคุ้นเคยดูเหมือนจะถูกแทนที่ด้วยความประหม่าที่อบอวลอยู่ในอากาศ พายชะงักมือที่กำลังจัดเรียงหนังสือหมวดวรรณกรรมคลาสสิก เขาไม่ตอบในทันที แต่สายตาหลังกรอบแว่นจดจ้องไปยังสันหนังสือสีน้ำเงินเข้มเล่มหนาที่เขาถืออยู่ในมือ เขาไม่ได้มองหน้าริน เพราะเขารู้ดีว่าหากสบตากับดวงตากลมโตคู่นั้น ความตั้งใจที่เขาสะสมมาตลอดทั้งคืนอาจพังทลายลง “มันเป็นวิธีเดียวที่ผมถนัดครับ... เอ่อ ขอโทษทีค่ะ ผมหมายถึง... วิธีที่ผมถนัดน่ะค่ะ” พายรีบแก้คำพูดเมื่อเผลอหลุดปากด้วยน้ำเสียงที่ไม่ใช่จริตของเขา รินอมยิ้มบางๆ มือเรียวของเธอยื่นมาแตะที่ขอบชั้นวางหนังสือไม้สีเข้มข้างกายเขา “ความเงียบของคุณมักจะมีเสียงดังก้องเสมอเลยนะคะพาย แต่ครั้งนี้... คุณเลือกจะเขียนมันลงไปแทน” พายหยิบที่คั่นหนังสือกระดาษแข็งสีครีมที่เขาเพิ่งทำขึ้นเองออกมา มันไม่ใช่ที่คั่นหนังสือธรรมดา เพราะเขามีความตั้งใจจะซ่อนความในใจไว้ในนั้น รินมองกระดาษแผ่นเล็กที่มีลายมือบรรจงงดงามของบรรณารักษ์หนุ่ม เธอหยิบมันไปพินิจพิจารณา หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงขึ้นเป็นจังหวะที่ไม่คุ้นเคย ข้อความบนนั้นไม่ได้บอกรักโต้งๆ แต่มันคือคำถามที่ซ่อนอยู่ในเชิงอรรถของหนังสือเล่มที่เธอยืมไปเมื่อสัปดาห์ก่อน *‘ในหน้า 142... หากตัวเอกเลือกจะเดินจากไป คุณคิดว่าเขาทำถูกแล้วหรือไม่ หรือเขาเพียงแค่กลัวที่จะเริ่มต้นใหม่?’* “คุณถามถึงตัวเอกในหนังสือ หรือถามถึงตัวคุณเองคะ?” รินเงยหน้าขึ้นถาม น้ำเสียงของเธอสั่นพร่านิดๆ พายวางหนังสือลงบนชั้นเบาๆ เขารู้สึกว่าหัวใจตัวเองกำลังเต้นแรงเสียจนกลัวว่ารินจะได้ยิน “สำหรับผม... การเริ่มต้นใหม่มักจะมาพร้อมกับความกลัวที่ว่า เราจะทำลายสิ่งที่เคยสวยงามไปหรือเปล่า” พายเอ่ยเบาๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้รินอีกนิด บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา “ผมแค่รู้สึกว่า... บางครั้งที่คั่นหนังสือก็มีหน้าที่สำคัญกว่าแค่บอกว่าเราอ่านค้างไว้ที่ไหน แต่มันทำหน้าที่คั่นกลางระหว่างอดีตกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น” รินนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ สอดที่คั่นหนังสือใบนั้นกลับเข้าไปในเล่มที่เธอถืออยู่ ดวงตาของเธอไหววูบราวกับกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องที่หนักอึ้งในใจ “แต่ถ้าที่คั่นหนังสือเล่มนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อคั่นกลางเพื่อจากลาล่ะคะ... ถ้ามันถูกสร้างมาเพื่อให้เรากลับมาอ่านต่อในจุดที่หัวใจยังไม่ทันได้สรุปความรู้สึก...” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ กวินเดินตรงเข้ามาหาทั้งคู่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน เขาหยุดยืนห่างจากพายเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนจะเหลือบมองรินที่ยังคงถือหนังสือเล่มเดิมไว้แน่น “ริน... ฉันรอเธอที่โรงอาหารตั้งนาน มาทำอะไรที่มุมอับของห้องสมุดแบบนี้ล่ะ?” กวินเอ่ยถาม น้ำเสียงของเขามีความจงใจจะกดดันให้พายรู้สึกว่าเป็นส่วนเกิน พายก้มหน้าลง พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจไว้ใต้ใบหน้าที่ราบเรียบตามสไตล์ของเขา “ผมขอตัวก่อนนะคะ พอดีมีงานต้องเช็กสต็อกหนังสือต่อน่ะค่ะ” “เดี๋ยวค่ะพาย!” รินเรียกไว้ แต่พายกลับเดินเลี่ยงไปทางชั้นวางหนังสือหมายเลข 7 อย่างรวดเร็ว แผ่นหลังที่ดูโดดเดี่ยวของเขากลับมาเป็นเกราะกำบังหัวใจอีกครั้ง กวินจ้องมองตามพายไปก่อนจะหันกลับมาทางริน “หนังสือเล่มนั้นน่ะ... วางลงเถอะ มันเก่าเกินกว่าจะอ่านเข้าใจแล้ว” รินเม้มปากแน่น เธอรู้สึกถึงน้ำหนักของกระดาษโน้ตที่ซ่อนอยู่ในนั้น มันไม่ใช่แค่แผ่นกระดาษ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของความรู้สึกที่กำลังจะก่อตัวขึ้น หรือบางที... มันอาจจะเป็นจุดจบที่พายพยายามจะขีดเส้นไว้ตั้งแต่แรก ในขณะที่กวินกำลังจะเอื้อมมือมาหยิบหนังสือจากมือของริน เสียงโทรศัพท์มือถือของกวินก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดูแล้วขมวดคิ้ว ก่อนจะหันไปกดรับสายและเดินออกไปข้างนอกอย่างเร่งรีบ ทิ้งให้รินยืนอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบของชั้นวางหนังสือหมายเลข 7 เธอตัดสินใจเปิดหนังสือไปที่หน้าที่พายบอก ทว่าสิ่งที่อยู่ในหน้า 142 กลับไม่ใช่แค่ตัวอักษรพิมพ์ดีด แต่เป็นภาพถ่ายใบเล็กที่แอบซ่อนอยู่ มันคือภาพของรินที่กำลังอ่านหนังสือในมุมเดิมของห้องสมุดเมื่อเดือนก่อน... และที่ด้านหลังภาพนั้น มีลายมือของพายเขียนไว้สั้นๆ ว่า... *‘หากคุณพบภาพนี้ แปลว่าคุณอ่านมาถึงบรรทัดสุดท้ายที่ผมไม่อาจเอ่ยปากพูดได้... ได้โปรด อย่าหันหลังให้ชั้นวางหนังสือหมายเลข 7 ก่อนที่ผมจะบอกเหตุผลว่าทำไมผมถึงเริ่มทำบันทึกเล่มนี้’* ขณะที่รินกำลังจะพลิกดูหน้าถัดไป แสงไฟในห้องสมุดก็ดับลงมืดสนิทพร้อมกับเสียงล็อกประตูที่ดัง ‘กริ๊ก’ จากทางด้านหน้า... มีเพียงเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่เดินย่ำผ่านความมืดตรงมาที่ชั้นวางหนังสือของเธอ! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกของหนังสือและหัวใจไปกับ “ที่คั่นหนังสือสีชมพู” นะคะ