ความสับสนของกวิน

"เธอกำลังก้าวเข้าไปในพื้นที่ที่เธอไม่มีวันเข้าใจนะริน" เสียงของกวินไม่ได้ดังนัก แต่มันกรีดผ่านความเงียบงันภายในห้องสมุดคณะอักษรศาสตร์ราวกับใบมีดที่คมกริบ เขายืนพิงชั้นวางหนังสือหมายเลข 7 — จุดพิกัดที่รินมักจะมานั่งรอพายอยู่เป็นประจำ ดวงตาของชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังขมวดคิ้วแน่น มือของเขาที่ถือสมุดโน้ตอยู่แน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว รินวางหนังสือในมือลงเบาๆ บนโต๊ะไม้เก่าแก่ เธอไม่ได้โต้ตอบในทันที แต่เลือกที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นอายของฝุ่นจางๆ ที่เธอมักจะชอบกลับทำให้รู้สึกอึดอัดขึ้นมาในวินาทีนี้ "ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะกวิน" รินถาม เสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความสั่นไหวเล็กน้อย "เพราะพาย... เขาไม่ได้สร้างมาเพื่ออยู่ในโลกที่สดใสแบบเธอ" กวินขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่มันฉายชัดถึงความกังวลที่แสนเจ็บปวด "เขามีโลกของเขา โลกที่ปิดตายด้วยความโดดเดี่ยวและความเงียบงัน ส่วนเธอ... ริน เธอมันเป็นแสงสว่างที่รบกวนความมืดของเขาเกินไป" รินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ "กวินคิดว่าคนเราเลือกที่จะรักคนที่ 'เหมือน' กันเท่านั้นเหรอ? ถ้าเป็นแบบนั้น โลกนี้ก็คงไม่มีที่ว่างให้การเรียนรู้สิ" "ไม่ใช่แค่เรื่องเรียนรู้ แต่มันคือเรื่องของกำแพง" กวินก้าวเข้ามาประชิดจนรินสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา "พายเขาไม่เคยต้องการใครไปทำลายกำแพงนั้นจริงๆ หรอก เขาแค่ต้องการใครสักคนที่นั่งเงียบๆ เป็นเพื่อนในพื้นที่ของเขา แต่ริน... เธอต้องการมากกว่านั้น เธอต้องการตัวตนของเขา และเมื่อถึงวันที่เขารู้สึกว่าพื้นที่ส่วนตัวถูกรุกราน... คนที่เจ็บที่สุดก็คือเธอ" รินนิ่งงันไปครู่ใหญ่ ความทรงจำเกี่ยวกับแว่นตาหนาเตอะของพาย รอยยิ้มจางๆ ที่นานๆ ครั้งจะปรากฏบนใบหน้าเข้มขรึม และความอ่อนโยนที่แอบซ่อนอยู่หลังกองหนังสือเหล่านั้นหวนกลับมา ทุกสิ่งที่กวินพูดคือ 'ความจริง' ที่เธอพยายามหลับตาไม่มองมาตลอด "พายเขาแตกต่าง" กวินย้ำ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนลง "เขาไม่ได้เป็นคนเย็นชาเพราะเขาใจร้าย แต่เพราะเขากลัว... กลัวว่าถ้าเขาเปิดใจให้ใครสักคน สิ่งที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตจะพังทลายลงเหมือนในอดีต เธอแน่ใจแล้วเหรอว่าเธอแบกรับโลกที่หนักอึ้งขนาดนั้นไหว?" บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะกดทับลงมาบนบ่าของริน ความลังเลเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นหยดน้ำค้างบนกระจกใส เธออยากจะเถียงกลับ อยากจะตะโกนว่าเธอทำไหว แต่ความจริงที่กวินสื่อสารผ่านสายตาที่จ้องมองมานั้นกลับทำให้เธอพูดไม่ออก ในขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากันด้วยความตึงเครียด เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินฝั่งซ้าย กวินรีบถอยห่างออกไปเว้นระยะห่างให้ดูปกติที่สุด ในขณะที่รินหันไปมองต้นเสียงด้วยหัวใจที่เต้นรัว พายเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามแบบฉบับของเขา ในมือถือหนังสือนิยายเล่มหนาที่รินเคยฝากเขาหาไว้ เขาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นกวินยืนอยู่ตรงนั้น สายตาของเขาส่งผ่านแว่นตาหนาไปที่คนทั้งสอง สลับไปมาระหว่างเพื่อนสนิทของรินกับตัวรินเอง ก่อนที่ความนิ่งเฉยในดวงตาคู่นั้นจะสั่นไหวเพียงชั่ววูบ "มีอะไรหรือเปล่า?" พายถามด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากแต่คนฟังที่ละเอียดอ่อนอย่างรินกลับสัมผัสได้ถึงความไม่ปกตินั้น กวินไม่ได้ตอบ แต่เขากลับยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูเหมือนจะเย้ยหยันโชคชะตา ก่อนจะหันมามองรินเป็นครั้งสุดท้ายแล้วเดินสวนพายออกไปโดยไม่กล่าวคำลา ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้งกว่าเดิมระหว่างคนสองคน รินก้าวเข้าไปหาพาย พยายามจะพูดอะไรสักอย่างเพื่อทำลายความเงียบ แต่พายกลับวางหนังสือนั้นลงบนโต๊ะก่อนจะเบือนหน้าหนีไปมองทางหน้าต่างบานสูงที่สะท้อนเงาของพวกเขาไว้ "ริน" พายเรียกชื่อเธอ เสียงนั้นแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับลม "เมื่อกี้... กวินพูดอะไรที่ทำให้เธอเปลี่ยนใจหรือเปล่า?" รินชะงักไป ความลับที่เธอกำลังแบกไว้เรื่องความแตกต่างและความสับสนที่กวินทิ้งไว้ให้ ดูเหมือนจะทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาขยับห่างออกไปอีกก้าว พายไม่ได้หันมามองเธอ เขายังคงยืนนิ่งท่ามกลางกองหนังสือชั้นวางหมายเลข 7 ที่ดูเหมือนจะกลายเป็นกำแพงสูงใหญ่ขึ้นมาทันที "เปล่าหรอกพาย... เขาแค่บอกว่า ฉันอาจจะรู้จักเธอไม่ดีพอ" รินตอบพลางก้าวเข้าไปหาเขาอีกก้าว มือของเธอเอื้อมไปเกือบจะแตะแขนเสื้อของเขา แต่แล้วพายกลับขยับตัวถอยหลังหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ ในจังหวะนั้นเอง เสียงหนังสือเล่มหนึ่งหล่นลงมาจากชั้นวางด้านบนดังสนั่นหวั่นไหว รินสะดุ้งสุดตัวและถอยหลังจนชนเข้ากับกองหนังสือ พายรีบหันกลับมาตามสัญชาตญาณและคว้ามือเธอไว้ แต่แรงปะทะทำให้เขาก็เสียหลักล้มลงมาทับเธอไว้กับพื้นห้องสมุด ท่ามกลางหนังสือที่กระจายเต็มพื้นและสายตาที่ประสานกันในระยะประชิด รินเห็นพายเบิกตากว้าง ความสับสนวูบไหวในดวงตาของเขาชัดเจนกว่าครั้งไหนๆ ก่อนที่เขาจะกระซิบออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทำลายความเข้มแข็งทั้งหมดที่เธอเคยมี... "ถ้าเธอรู้ความจริงข้อหนึ่งของฉัน... เธอยังจะกล้ายืนอยู่ตรงนี้ไหมริน?" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกของหนังสือและหัวใจไปกับ “ที่คั่นหนังสือสีชมพู” นะคะ