บทที่ 29

“ปล่อยมือเขาเดี๋ยวนี้ค่ะ!” เสียงของพายสั่นเครือ แต่มันกลับกังวาลอยู่ในความเงียบงันของมุมอับหลังชั้นหนังสือประวัติศาสตร์ กวินชะงักฝีเท้า หญิงสาวร่างระหงที่ฉุดรั้งข้อมือเขาไว้ค่อยๆ หันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าสวยเฉี่ยวที่พายจำได้ดี— ‘รินรดา’ ดาวคณะบริหารฯ ผู้ที่ใครต่อใครต่างรู้ว่าอยู่ในสถานะ ‘คู่หมาย’ ที่ตระกูลของผู้ใหญ่ขีดเส้นไว้ให้กวิน รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหลมคมราวกับเศษแก้วที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของพาย “อ๋อ... เด็กสาวที่ชอบซุกตัวอยู่ในมุมมืดของห้องสมุดนี่เอง สินค้ามีตำหนิแบบเธอน่ะหรือที่ทำให้กวินลืมหน้าที่ของตัวเองได้” กวินเม้มริมฝีปากแน่น แววตาที่เคยอบอุ่นยามมองพายบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนและร่องรอยของความกลัวที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน เขาไม่โต้ตอบ เขาไม่ปกป้องเธอ และที่เจ็บปวดที่สุดคือเขากำลังหลบสายตา “กวินคะ...” พายก้าวเข้าไปหาหนึ่งก้าว หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก “แค่บอกว่าเธอเป็นใคร และสิ่งที่เธอพูดเมื่อกี้มันไม่ใช่เรื่องจริง... แค่ประโยคเดียวพอค่ะ” กวินเงยหน้าขึ้นมองพาย แววตาของเขาไหวระริกเหมือนเปลวเทียนที่กำลังจะดับลง เขาขยับปากจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่ารินรดากลับบีบข้อมือเขาแน่นขึ้นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน “กวินคงบอกไม่ได้หรอกค่ะ เพราะความจริงมันก็คือความจริง” รินรดาแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “กวินไม่ได้เป็นแค่ผู้ชายธรรมดาที่มานั่งอ่านหนังสือในห้องสมุดหรอกนะ เขาคือคนที่มีอนาคตถูกขีดเขียนไว้ตั้งแต่วันที่ลืมตาดูโลก และคนอย่างเธอก็เป็นได้แค่ ‘คั่นหนังสือ’ ที่ใช้แล้วเขาก็จะวางทิ้งไว้เมื่ออ่านจบ” พายรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง กลิ่นกระดาษเก่าๆ ในห้องสมุดที่เธอเคยรัก กลับกลายเป็นกลิ่นอับชื้นที่ทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก สายตาของเธอพร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตา เธอไม่ได้มองไปที่รินรดา แต่เธอมองไปที่กวิน ที่ซึ่งความเงียบของเขากลายเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด “ขอบคุณที่บอกนะคะ” พายแค่นยิ้มออกมา ทั้งที่น้ำตาเริ่มไหลริน “ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่า ความอบอุ่นที่พายได้รับมาตลอด... มันคือความเมตตาที่เขามีให้คนแปลกหน้า” พายหมุนตัวกลับทันที เธอไม่ได้วิ่งหนี เธอเพียงแค่เดินออกไปจากจุดนั้นด้วยฝีเท้าที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ท่ามกลางเสียงหัวใจที่แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ทุกก้าวที่เดินผ่านชั้นหนังสือ ราวกับเสียงกระซิบจากตัวละครในนิยายที่พายเคยอ่าน กำลังหัวเราะเยาะความไร้เดียงสาของเธอ เธอเดินตรงไปยังโต๊ะประจำที่ ‘มีนา’ กำลังนั่งรออยู่ เพื่อนสาวเห็นท่าทางที่ไม่สู้ดีของพายก็รีบลุกขึ้นประคองทันที “พาย! เป็นอะไรไป หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย!” มีนาถามด้วยความร้อนรน “มีนา... เราอยากกลับบ้าน” พายพูดเสียงแผ่ว พยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่ให้เล็ดลอดออกมา ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินออกไปจากประตูห้องสมุด ร่างสูงของกวินก็ปรากฏตัวขึ้นขวางทางไว้ เขาหลุดรอดจากการเกาะกุมของรินรดามาได้ และดูเหมือนเขาจะวิ่งตามหาเธอทั่วห้องสมุด “พาย! ฟังผมก่อน!” กวินคว้าไหล่พายไว้ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความรวดร้าว “รินไม่ได้พูดทั้งหมด... เรื่องของผมกับเธอ มันซับซ้อนกว่านั้น ผมไม่ได้ตั้งใจจะหลอก...” “ซับซ้อนงั้นเหรอคะ?” พายสะบัดไหล่เขาออกเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับว่างเปล่า “ความซับซ้อนของกวิน มันคุ้มค่ากับความเชื่อใจของพายหรือเปล่าคะ... ถ้าไม่ ก็อย่าทำให้พายเสียเวลาไปมากกว่านี้เลย” กวินชะงัก เหมือนถูกตบเข้าที่หน้าด้วยถ้อยคำที่นิ่งสนิทของพาย เขาอ้าปากค้าง ไร้ซึ่งคำแก้ตัวใดๆ เพราะเขารู้ดีว่า ต่อให้พูดไปเท่าไหร่ ความจริงที่เขา ‘เลือก’ จะปิดบังมันมาตลอดก็น่ารังเกียจเกินกว่าจะให้อภัย “พาย ฟังนะ...” กวินพยายามจะพูดต่อ แต่จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก้าวเข้ามาขัดจังหวะ ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามาใกล้กวิน พร้อมกับชายชุดดำอีกสองคนที่ยืนรออยู่ห่างๆ ชายคนนั้นมองมาที่พายด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะหันไปสั่งกวินด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจจนคนทั้งห้องสมุดต้องหันมามอง “คุณกวินครับ คุณท่านรออยู่นานแล้ว และเรื่องที่ทางบ้านตกลงไว้กับตระกูลรินรดา... มันไม่ใช่เรื่องที่คุณจะเอามาล้อเล่นแบบนี้” กวินตัวแข็งทื่อ เขาไม่ได้มองพายอีกต่อไป ในวินาทีนั้นเอง พายก้มลงมองที่พื้นและพบซองจดหมายสีขาวที่ร่วงหล่นลงมาจากกระเป๋าเสื้อของกวินตอนที่เขาคว้าไหล่เธอ มันคือภาพถ่ายชุดหนึ่งที่รินรดาเคยโชว์ให้เธอดูในบทสนทนาก่อนหน้า เป็นภาพถ่ายของพายในมุมเผลอๆ ที่ถูกแอบถ่ายจากทุกทิศทาง... รวมไปถึงภาพพายตอนที่เธอนอนหลับอยู่ในห้องสมุดเมื่อสัปดาห์ก่อน พายหยิบภาพถ่ายนั้นขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะตระหนักได้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา กวินไม่ได้แค่แอบรักเธอแบบที่เธอคิด... แต่มันคือการ ‘จดจ้อง’ ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยจินตนาการไว้! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในหัวใจของพายด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปค่ะ - ที่คั่นหนังสือสีชมพู