บทที่ 30

“นี่คือรูปที่เธอทำตกไว้ใช่ไหม... พาย?” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงกดเบาๆ ที่ไหล่ขวา กลิ่นน้ำหอมจางๆ แบบหนังสือเก่าผสมกลิ่นไม้จันทร์ที่กวินชอบใช้โชยเข้าปะทะจมูก พายสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือภาพถ่ายใบนั้นสั่นจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ เธอรีบซ่อนมันไว้ใต้สมุดบันทึกเล่มหนาที่วางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวเดิมในมุมลึกที่สุดของห้องสมุด พายค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ใบหน้าของกวินในตอนนี้ช่างดูห่างไกลจาก ‘กวิน’ คนที่เธอเคยแอบมองด้วยความชื่นชม แววตาของเขาที่มักจะอ่อนโยนเสมอ บัดนี้กลับเรียบเฉยเสียจนน่าขนลุก “กวิน... เธอเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?” พายถาม เสียงของเธอเบาหวิวราวกับจะขาดใจ “นานพอที่จะเห็นว่าเธอ กำลัง ‘อ่าน’ สิ่งที่ฉันเก็บไว้เป็นความลับที่สุด” เขาทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนมุมปาก แต่มันไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด กวินวางมือลงบนโต๊ะ นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะจังหวะเบาๆ เป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจคนฟังจนแทบหยุดเต้น ในภาพถ่ายใบนั้นไม่ใช่แค่ภาพพายเดินในมหาวิทยาลัย แต่มันคือภาพพายในมุมที่เธอไม่เคยรู้ตัวว่ามีคนถ่าย ทั้งตอนที่เธอเผลอหลับในห้องสมุด ตอนที่เธอขมวดคิ้วอ่านหนังสือสอบ หรือแม้แต่ตอนที่เธอแอบยิ้มคนเดียวในร้านกาแฟใต้ตึกคณะอักษรฯ ทุกภาพเรียงร้อยเหมือนการเฝ้าติดตามมานานนับปี “กวิน... รูปพวกนี้ มันหมายความว่ายังไงคะ?” พายเค้นเสียงถาม มือที่อยู่ใต้โต๊ะกำชายกระโปรงแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด กวินเอนหลังพิงเก้าอี้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจดจ้องใบหน้าของเธอราวกับกำลังวิเคราะห์งานศิลปะที่เขาเป็นเจ้าของเพียงผู้เดียว “ความรักน่ะพาย... สำหรับคนอื่นมันอาจจะเป็นแค่การเดินเคียงข้าง แต่สำหรับฉัน มันคือการเก็บรายละเอียด ทุกจังหวะการหายใจ ทุกความรู้สึกที่เธอแสดงออกมา แม้กระทั่งตอนที่เธอคิดว่าไม่มีใครมองเห็น” “แต่นี่มันไม่ใช่ความรักแล้วนะคะ มันคือการ... คุกคาม” พายพูดด้วยเสียงที่เริ่มสั่นเครือ ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมหัวใจ เธอพยายามลุกขึ้น แต่กวินกลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น “คุกคามเหรอ?” เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ฉันแค่เป็นห่วงว่าถ้าฉันไม่เฝ้าดูให้ดี เธออาจจะเดินหลงไปในมุมมืดที่ไม่มีฉันอยู่ด้วยก็ได้นะพาย เธอรู้ไหมว่าโลกใบนี้มันอันตรายแค่ไหน โดยเฉพาะสำหรับผู้หญิงที่อ่อนหวานและเปราะบางอย่างเธอ” บรรยากาศในมุมเงียบของห้องสมุดดูจะหดแคบลงทันตา ทุกเสียงในห้องดูเงียบเชียบไปหมด เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ต่างกันสุดขั้ว พายพยายามสะบัดมือออกแต่เขากลับยึดไว้แน่นขึ้นราวกับคีมเหล็ก “ปล่อยพายนะ... มีนา... มีนากำลังจะมาหาพายที่นี่ เดี๋ยวนี้แหละ!” พายตัดสินใจโกหกออกไปเพื่อเรียกขวัญกำลังใจ แต่กวินกลับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “มีนาเหรอ? เพื่อนสนิทที่แสนดีคนนั้นน่ะนะ” กวินโน้มตัวเข้ามาใกล้จนจมูกของเขาแทบจะแตะกับจมูกของเธอ “ไม่ต้องรอหรอกพาย ฉันจัดการ ‘ธุระ’ กับเธอคนนั้นไปตั้งแต่เมื่อสิบนาทีก่อนแล้ว เธอยังติดพันอยู่กับอาจารย์ที่ปรึกษาเรื่องโปรเจกต์จบที่ฉัน... ส่งเรื่องให้เธอไปจัดการเองแหละ” หัวใจของพายร่วงวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์ ความไว้เนื้อเชื่อใจที่มีให้กวินมาตลอดหลายเดือนพังทลายลงในพริบตา สิ่งที่เธอเคยคิดว่าเป็นความบังเอิญที่ได้เจอกันในห้องสมุด ทุกครั้งที่เขาหยิบหนังสือเล่มที่เธออยากอ่านมาวางไว้ให้ ทุกอย่างล้วนเป็นการจัดฉากเพื่อต้อนเธอให้เข้าสู่กรงขังที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างประณีต “เธอทำแบบนี้ทำไม... กวิน” พายถามน้ำตาคลอ กวินยื่นมืออีกข้างมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นแม้จะดูนุ่มนวลแต่กลับทำให้พายรู้สึกเย็นเยียบไปถึงไขสันหลัง “เพราะในมุมเงียบๆ ของห้องสมุดแห่งนี้ พายคือเรื่องราวเดียวที่ฉันอยากอ่านซ้ำไปซ้ำมา... และฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครมาคั่นหน้ากระดาษของเธอได้อีกเด็ดขาด” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินระหว่างชั้นหนังสือ พายหันไปมองด้วยความหวังว่าจะมีคนผ่านมาเห็น แต่เมื่อร่างนั้นก้าวพ้นเงามืดออกมา หัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้นสนิท ชายคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นบรรณารักษ์ห้องสมุดที่พายคุ้นหน้าดี เขากำลังเดินตรงมาหาพวกเขาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือที่พายลืมไว้บนโต๊ะขึ้นมาแล้วยื่นให้กวิน ราวกับว่าพวกเขาตกลงกันไว้ล่วงหน้าแล้ว “คุณกวินครับ... ทุกอย่างเรียบร้อยตามที่คุณต้องการ ส่วนประตูทางออกฝั่งทิศตะวันตก ผมล็อกไว้ให้เรียบร้อยแล้วครับ” กวินรับโทรศัพท์มาด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยชัยชนะ ก่อนจะหันมามองพายที่นิ่งค้างไปกับความจริงที่เพิ่งเปิดเผย เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนน่าสะพรึงกลัว “เอาล่ะพาย... ถึงเวลาที่เราต้องไปอ่าน ‘บทสรุป’ ของเราสองคนกันเสียทีนะ” ที่คั่นหนังสือสีชมพูหวังว่ารี้ดเดอร์จะยังคงหัวใจเต้นแรงไปพร้อมกับพาย และเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนถัดไปนะคะ