บทที่ 31

กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นจางๆ ในมุมลับของห้องสมุดที่เคยเป็นดั่งเซฟโซนของพาย กลับกลายเป็นกรงขังที่บีบหัวใจให้เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เสียงลมหายใจของกวินที่เป่ารดข้างใบหูไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่กำลังกัดกินความมั่นใจที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเธอ "ไปกันเถอะ" กวินกล่าวเบาๆ แต่น้ำหนักของมันกดทับลงบนไหล่ของพายจนเธอแทบทรุดลงไปกองกับพื้น เขาไม่ได้รอคำตอบ แต่คว้าข้อมือของเธอแน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือที่เคยเป็นดั่งเครื่องยืนยันว่าเขาคือ 'คนของเธอ' บัดนี้กลับกลายเป็นพันธนาการที่ไม่อาจหลีกหนี พายพยายามดึงมือออก สัมผัสได้ถึงหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาคลอเบ้า "กวิน... ปล่อยพายก่อนได้ไหมคะ พายหายใจไม่ทัน" กวินหยุดเดิน เขาสาวเท้ากลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความรู้สึกที่พายอ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวแบบคนทั่วไป แต่มันคือความผิดหวังที่ปนเปไปกับความเจ็บปวดลึกๆ เขาปล่อยมือเธอราวกับรังเกียจสัมผัสนั้นเสียเต็มประดา ก่อนจะก้าวถอยหลังไปพิงชั้นหนังสือไม้เก่าคร่ำ "หายใจไม่ทันเหรอพาย?" เขาเค้นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มที่มุมปากนั้นช่างห่างไกลจากกวินคนเดิมที่ชอบมานั่งอ่านนิยายข้างๆ เธอ "แล้วตอนที่เธอเลือกที่จะปิดบังเรื่อง 'บันทึกเล่มนั้น' จากผม... เธอเคยคิดบ้างไหมว่าผมจะหายใจไม่ออกแค่ไหน" คำว่า 'บันทึก' พุ่งเข้าปะทะอกของพายราวกับศรอาบยาพิษ เธอตัวแข็งทื่อ บันทึกเล่มนั้น... บันทึกที่เธอเขียนระบายความในใจและเก็บความลับของเขาเอาไว้ เธอคิดมาตลอดว่ามันปลอดภัยดีอยู่ในลิ้นชักที่ล็อกกุญแจไว้อย่างแน่นหนา "คุณ... คุณไปเอามาจากไหน" เสียงของพายสั่นพร่า "ไม่สำคัญหรอกว่าผมได้มันมายังไง แต่สำคัญที่ว่าทำไมคนที่เป็น 'พื้นที่ปลอดภัย' ของกันและกัน ถึงได้มีกำแพงหนาเต่อกั้นกลางขนาดนี้" เขาก้าวเข้ามาหาอีกครั้ง ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้พายสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "เธอรู้อะไรไหมพาย... ความลับน่ะ ยิ่งเก็บไว้นานเท่าไหร่ วันที่มันระเบิดออกมา มันก็ยิ่งทำลายทุกอย่างที่เคยสร้างมาได้ไม่เหลือซาก" บรรยากาศในห้องสมุดเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง พายพยายามรวบรวมสติ แม้จะหวาดกลัว แต่ส่วนลึกในใจของเธอกลับรู้สึกถึงความอัดอั้นที่อยากจะระบายออกมาบ้าง เธอเชิดหน้าขึ้น แม้ดวงตาจะสั่นไหวแต่แววตาของเธอก็ยังคงมีความอ่อนโยนที่มักจะทำให้กวินอ่อนใจอยู่เสมอ "พายไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเพื่อทำลายคุณนะคะกวิน" เธอเอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่น "พายแค่... พายกลัว กลัวว่าถ้าวันหนึ่งคุณรู้ว่าสิ่งที่พายเขียนในนั้นไม่ใช่แค่เรื่องของหนังสือ แต่มันคือเรื่องของ 'เรา' แล้วคุณจะหายไป" กวินชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เย็นชาเปลี่ยนเป็นสับสนวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามเดิม เขาเอื้อมมือมาจับคางของเธอให้เชิดขึ้น สายตาของเขาสำรวจใบหน้าของเธอราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ข้างในนั้น "ความกลัวของเธอเหรอที่ฆ่าเรา?" เขาถามเบาๆ คล้ายพึมพำกับตัวเอง ในจังหวะที่พายกำลังจะอ้าปากตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของบรรณารักษ์หรือนักศึกษาคนไหน เพราะมันมีจังหวะที่เร่งร้อนและรุนแรงผิดปกติ มีนา เพื่อนสนิทของเธอวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในโซนเงียบ ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า "พาย! กวิน! พวกเธอสองคน..." มีนาหอบหายใจถี่ เธอหันไปมองกวินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "กวิน... นายปล่อยมือจากเธอเดี๋ยวนี้ นายไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับพาย!" กวินไม่ได้หันไปมองมีนา เขายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพาย รอยยิ้มที่น่ากลัวจางหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ทำเอาพายรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก "มีนา... เธอมาก็ดีแล้ว เพราะเธอก็เป็นอีกคนที่มีส่วนร่วมใน 'ละครฉากนี้' ไม่ใช่หรือไง" พายเบิกตากว้าง เธอหันไปมองมีนาที่กำลังกำหมัดแน่น สีหน้าของเพื่อนสนิทที่มักจะปกป้องเธอเสมอ บัดนี้กลับดูแตกสลายและเต็มไปด้วยความลับที่พายไม่เคยล่วงรู้ "เธอกำลังพูดเรื่องอะไรกวิน!" มีนาตะโกนลั่นห้องสมุด จนหนังสือที่วางอยู่ใกล้ๆ สั่นไหว กวินหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสะพาย มันคือบันทึกเล่มเดียวกับที่พายเคยเขียนไว้ เขาวางมันลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่าเสียงดัง 'ปึก' ก่อนจะเปิดหน้าที่พายจำได้แม่นว่าเธอไม่เคยเขียนมันลงไป "หน้าสุดท้ายนี่... ลายมือของใครเหรอพาย? แล้วทำไมถึงเขียนชื่อคนที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ลงไป?" พายก้มลงมองหน้ากระดาษนั้นแล้วตัวเย็นวาบ ข้อความที่เขียนด้วยลายมือตวัดสวยงามด้วยหมึกสีแดงเข้มไม่ได้มีแค่ชื่อของเธอและกวิน แต่ยังมีชื่อของคนที่ควรจะหายไปจากชีวิตของพวกเขาตั้งแต่วันที่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น... ชื่อของคนที่เพิ่งก้าวผ่านประตูกระจกบานใหญ่ของห้องสมุดเข้ามาในตอนนี้เอง ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มที่ดูคุ้นตาคนนั้น ค่อยๆ ถอดแว่นกันแดดออกท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน เขามองมาที่พายพร้อมรอยยิ้มที่ชวนให้ขนลุก "ไง... ดีใจไหมที่ได้เจอผมอีกครั้ง?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับพายนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงไม่แพ้กันค่ะ ด้วยรักจาก ที่คั่นหนังสือสีชมพู ค่ะ