บทที่ 32

"พี่ธันวา..." เสียงของพายแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วโซนหนังสือเก่า มือที่กำสายกระเป๋าสะพายแน่นจนขึ้นข้อขาวสั่นเทาเล็กน้อย ความทรงจำในอดีตที่พยายามฝังกลบไว้ภายใต้ชั้นหนังสือเริ่มขุดคุ้ยตัวเองขึ้นมาเหมือนรากไม้ที่ชอนไชทำลายพื้นปูนที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่ ชายหนุ่มในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มขยับยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นที่เพิ่งวางลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวยาว เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้พายหนึ่งก้าวอย่างช้าๆ ราวกับผู้ล่าที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะพาย" เขากล่าวพลางปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนไหล่เสื้อ "คิดถึงที่คั่นหนังสือเล่มนั้นไหม... เล่มที่เธอเคยบอกว่ามันไม่มีวันหลุดหายไปจากหนังสือของฉันน่ะ" มีนาที่ยืนอยู่ข้างๆ พายรีบก้าวออกมาบังเพื่อนสนิทไว้ทันที ดวงตาของเธอฉายแววไม่เป็นมิตรอย่างชัดเจน "ที่นี่ห้องสมุดมหาวิทยาลัยค่ะ และเราก็ไม่ต้อนรับคนที่ชอบเข้ามาคุกคามความเป็นส่วนตัวของคนอื่นแบบนี้ กรุณาออกไปนะคะ ก่อนที่ฉันจะตามบรรณารักษ์มาเชิญคุณออกไปเอง" ธันวาปรายตามองมีนาด้วยหางตา ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ ราวกับคำขู่ของเธอเป็นเพียงเรื่องตลกที่น่ารำคาญ "ดูสิ พาย... เพื่อนเธอยังใจร้อนเหมือนเดิมเลยนะ แต่ฉันไม่ได้มาเพื่อหาเรื่องหรอก แค่จะเอาของสำคัญมาคืน" เขายื่นซองจดหมายสีครีมที่ดูเก่าคร่ำคร่าออกมา พายมองมันด้วยสายตาที่สั่นไหว ความรู้สึกผิดและหวาดกลัวตีรวนอยู่ในอก ในตอนนั้นเอง กวินที่เพิ่งเดินกลับมาจากมุมนิตยสารก็ชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นสถานการณ์ผิดปกติ เขาวางหนังสือในมือลงอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะก้าวเข้ามายืนขนาบข้างพายด้วยท่าทีสุขุม แม้ในแววตาของเขาจะเต็มไปด้วยคำถามและแรงปะทะทางอารมณ์ที่พยายามสะกดไว้ "มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ" กวินถาม เสียงของเขาเรียบสนิทแต่ทรงพลังจนธันวาต้องหันมาให้ความสนใจ "ไม่มีอะไรหรอก" ธันวาตอบพลางหรี่ตามองกวินตั้งแต่หัวจรดเท้า "ก็แค่คนรู้จักเก่าที่ผ่านมาทักทาย... นายคือแฟนคนใหม่ของพายสินะ? รสนิยมเธอเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะ จากคนชอบกวีเพ้อฝัน มาเป็นวิศวกรสายตรรกะแบบนี้เนี่ย" "เราไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งนั้น" พายโพล่งออกมา น้ำเสียงของเธอเริ่มแข็งขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ "และฉันก็ไม่ต้องการรับอะไรจากคุณทั้งนั้นค่ะ กลับไปเถอะค่ะพี่ธันวา ก่อนที่พายจะลืมว่าเคยเคารพคุณในฐานะรุ่นพี่แค่ไหน" บรรยากาศในห้องสมุดเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน ประกายไฟในสายตาของกวินและธันวาปะทะกันอย่างรุนแรงโดยไม่ต้องใช้คำพูด ชายหนุ่มวิศวกรไม่ได้แสดงท่าทีเกรี้ยวกราด แต่เขากลับขยับตัวเข้ามาใกล้พายมากขึ้นอีกนิด เป็นการประกาศความเป็นเจ้าของพื้นที่ส่วนตัวที่ดูแนบเนียนแต่เด็ดขาด "ถ้าพายบอกให้คุณไป ก็คือไป" กวินกล่าว สั้นๆ แต่หนักแน่น ธันวายิ้มกว้างกว่าเดิม เขาวางซองจดหมายลงบนโต๊ะ ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนเกือบชิดใบหูของพาย "ฉันไม่ได้มาเพื่อขอร้อง แต่มาเพื่อเตือน... ความลับในห้องสมุดนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องของฉันกับเธอหรอกนะพาย ลองเปิดอ่านดูสิ แล้วเธอจะรู้ว่าคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอตอนนี้... เขารู้อะไรมามากแค่ไหน" สิ้นคำพูดนั้น ธันวาก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างทิ้งจังหวะที่จงใจให้ทุกคนต้องจ้องมอง เขาเดินผ่านโต๊ะไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่ทำให้พายรู้สึกพะอืดพะอม พายจ้องมองซองจดหมายบนโต๊ะด้วยความหวาดกลัว มือของเธอยื่นออกไปแตะมันอย่างไม่มั่นใจ มีนาหันมามองพายด้วยสีหน้ากังวล "พาย... อย่าเปิดนะ เราไม่รู้ว่ามันเป็นกับดักอะไรหรือเปล่า" "ฉันต้องรู้..." พายพึมพำ ก่อนจะหันไปสบตากวิน "คุณกวินคะ... เขาหมายความว่ายังไงเรื่องที่คุณรู้อะไรมามากแค่ไหน?" กวินนิ่งเงียบ แววตาที่เคยอบอุ่นของเขาเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยที่คาดเดาไม่ได้ เขามองซองจดหมายนั้นด้วยสายตาที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นสายตาของคนที่กำลังชั่งใจระหว่างการปกป้องกับการเปิดเผยความจริงที่อาจทำลายทุกอย่างลง พายสูดหายใจลึก ตัดสินใจฉีกซองจดหมายนั้นออกด้วยมือที่สั่นระริก กระดาษแผ่นหนึ่งร่วงลงมา เป็นรูปถ่ายใบเก่าที่ถ่ายในมุมมืดของห้องสมุดแห่งนี้เมื่อสองปีก่อน ในรูปนั้น... เป็นตัวเธอเองที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว และที่มุมภาพ มีเงาของใครบางคนยืนแอบมองเธออยู่ตั้งแต่วันนั้น แต่เมื่อพลิกไปด้านหลังรูป หัวใจของพายก็แทบหยุดเต้น มันมีลายมือที่เธอจำได้แม่นยำ เป็นลายมือเดียวกับสมุดบันทึกที่เธอเคยทำหายไป และมันไม่ใช่ลายมือของธันวา... แต่มันคือลายมือของคนที่เธอไว้ใจที่สุดในตอนนี้ 'พาย... เธอยังไม่รู้อะไรอีกเยอะเกี่ยวกับห้องสมุดแห่งนี้ และเกี่ยวกับผม' พายเงยหน้าขึ้นมองกวินด้วยความรู้สึกที่พังทลาย กวินไม่ได้หลบสายตา เขาก้าวเข้าหาเธอหนึ่งก้าว สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ "พาย... ฟังผมก่อน มันไม่ใช่แบบที่คุณคิด" ทว่าก่อนที่กวินจะได้อธิบายอะไร เสียงกริ่งเตือนภัยไฟไหม้ในห้องสมุดก็ดังลั่นขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ผู้คนรอบข้างเริ่มแตกตื่นวิ่งหนีกันอลหม่าน ในความโกลาหลนั้น กวินคว้าข้อมือของพายไว้แน่นพลางกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หนีไปกับผม เดี๋ยวนี้! ถ้าคุณอยู่ที่นี่ตอนนี้... คุณจะกลายเป็นคนต่อไปที่หายไปเหมือนในรูปพวกนั้น!" หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ทุกคนลุ้นไปกับพายจนวางไม่ลงนะคะ ที่คั่นหนังสือสีชมพู