บทที่ 28

“ความเงียบในห้องสมุดไม่ได้มีไว้เพื่อให้เราอ่านหนังสืออย่างเดียวหรอกนะคะพาย แต่มันมีไว้เพื่อกลบเสียงหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะด้วย... ไม่ใช่หรือไง?” มีนาวางหนังสือเล่มหนาลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดังปัง จนพายต้องสะดุ้งสุดตัว กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นอายความชื้นของห้องสมุดโซนลึกที่พวกเรามักจะมาหลบมุมดูเหมือนจะบีบคั้นหัวใจพายให้เต้นรัวยิ่งกว่าเดิม สายตาของเพื่อนสนิทที่มองตรงมานั้นไม่มีความล้อเล่นแม้แต่นิดเดียว มันเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่พายยังไม่อยากตอบ “มีนา... อย่าพูดเสียงดังสิ เดี๋ยวบรรณารักษ์ก็มาดุเอาหรอก” พายพยายามก้มหน้าหลบสายตา มือเล็กๆ สั่นเทาขณะจับที่คั่นหนังสือสีชมพูคู่ใจ หมุนมันไปมาอย่างลุกลี้ลุกลน “คนเขาไม่ได้ยินหรอกค่ะ เพราะเขามัวแต่จดจ่ออยู่กับสิ่งที่เขาอยากรู้มากกว่าเสียงของฉัน” มีนาบุ้ยปากไปทางมุมชั้นหนังสือโซนประวัติศาสตร์ที่ห่างออกไปไม่กี่แถว ร่างสูงโปร่งในชุดช็อปวิศวะที่คุ้นเคยกำลังยืนพิงชั้นวางหนังสือ สายตาของกวินไม่ได้จับจ้องที่ตัวอักษร แต่เขากำลังมองผ่านช่องว่างของชั้นหนังสือมาที่พาย... มาตลอดเวลา กวินก้าวออกมาจากมุมมืดนั้นช้าๆ จังหวะการเดินที่มั่นคงแต่ทิ้งน้ำหนักลงบนพื้นไม้จนเกิดเสียงเบาๆ ทำให้พายรู้สึกเหมือนมีแรงดึงดูดมหาศาลกำลังบีบให้อากาศรอบตัวเบาบางลง เธออยากจะลุกหนี อยากจะวิ่งไปที่ประตูทางออก แต่ขากลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยมนตร์สะกด “ผมไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังนะ” กวินเอ่ยขึ้นเมื่อเดินมาหยุดลงข้างโต๊ะ เสียงทุ้มนุ่มลึกนั้นฟังดูราบเรียบ แต่ในดวงตาคมคู่นั้นกลับมีประกายความหวั่นไหวที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน “เพียงแต่... เรื่องที่คุณกำลังคิดอยู่ มันอาจจะเป็นเรื่องเดียวกับที่ผมกำลังหาคำตอบอยู่เหมือนกัน” พายเงยหน้าขึ้นมองเขา ปลายนิ้วสัมผัสที่คั่นหนังสือสีชมพูแน่นขึ้น “กวิน... คุณหมายความว่ายังไงคะ?” “ที่คั่นหนังสือเล่มนั้น” กวินชี้มือมาที่มือของพาย “คุณมักจะวางมันไว้หน้าหนังสือที่ผมยืมต่อจากคุณเสมอ เหมือนกับว่าคุณตั้งใจทิ้งข้อความอะไรบางอย่างไว้ให้ผม... หรือว่าผมแค่คิดไปเอง?” บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน มีนาค่อยๆ ถอยตัวออกไปอย่างรู้หน้าที่ทิ้งให้คนทั้งสองเผชิญหน้ากัน ความขัดแย้งในใจของพายตีรวนกันจนปั่นป่วน เธออยากสารภาพว่าใช่... ทุกครั้งที่เธออ่านหนังสือจบ เธอจะแอบเขียนความรู้สึกเล็กๆ ลงบนกระดาษใบเล็กๆ นั้น เพื่อหวังว่าสักวันคนที่เป็นดั่งแสงสว่างของเธอจะรับรู้ “ถ้าฉันบอกว่า... ฉันทำแบบนั้นเพราะอยากให้คุณเห็นสิ่งที่ฉันไม่กล้าพูดออกไปล่ะคะ คุณจะว่ายังไง?” พายตัดสินใจรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่นในความรู้สึก กวินชะงักไปเล็กน้อย เขาก้าวเข้ามาใกล้จนพายสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา กวินหยิบที่คั่นหนังสือสีชมพูจากมือพายไปอย่างแผ่วเบา ก่อนจะพลิกด้านหลังของมันที่พายคิดว่าไม่มีอะไรนอกจากกระดาษเปล่า... ทว่า แสงไฟในห้องสมุดสะท้อนให้เห็นตัวอักษรจางๆ ที่ถูกเขียนด้วยหมึกสีอ่อนซึ่งต้องส่องกับไฟถึงจะเห็นข้อความนั้น ‘สำหรับคนที่จะเป็นเจ้าของหัวใจในมุมเงียบๆ ของฉัน’ กวินอ่านประโยคนั้นออกมาเบาๆ ก่อนจะเงยหน้ามองพายด้วยแววตาที่สั่นไหวอย่างรุนแรง “คุณรู้ไหมว่าผมตามหาเจ้าของข้อความนี้มานานแค่ไหน? ผมพยายามอ่านหนังสือทุกเล่มที่คุณคืน เพื่อที่จะตามหาชิ้นส่วนหัวใจที่คุณทิ้งไว้ให้” “กวิน...” พายแทบหยุดหายใจ ความรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับพันบินวนอยู่ในท้องของเธอ ทุกอย่างกำลังจะลงเอยด้วยดีใช่ไหม? ความลับในมุมเงียบของห้องสมุดกำลังจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความรักที่เธอเฝ้าฝันมาตลอด ทว่า ในขณะที่กวินกำลังจะเอื้อมมือมาแตะไหล่ของพาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบงัน เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นไม้ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนหยุดอยู่ที่หน้าชั้นวางหนังสือที่พวกเขายืนอยู่ “กวินคะ! เจอตัวสักที” หญิงสาวรูปร่างหน้าตาสะสวยในชุดนักศึกษาที่ดูหรูหราผิดกับบรรยากาศห้องสมุดก้าวเข้ามาขัดจังหวะ เธอตรงเข้าควงแขนกวินอย่างสนิทสนมจนพายต้องถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ “ลืมสัญญาแล้วเหรอคะว่าวันนี้เราต้องไปดูสถานที่จัดงานหมั้นที่บ้านคุณแม่กัน?” กวินชะงักค้างไป รอยยิ้มที่เขาเคยมอบให้พายหายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น เขาหันไปมองพายด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ในขณะที่หญิงสาวคนนั้นหันมามองพายด้วยสายตาเหยียดหยามพลางกระซิบ “เลิกทำตัวเป็นเด็กเพ้อฝันในห้องสมุดสักทีนะคะ เพราะคนอย่างคุณ... ไม่มีวันได้ครอบครองสิ่งที่อยู่เหนือระดับตัวเองหรอกค่ะ” พายยืนนิ่งงัน มือที่ว่างเปล่าสั่นเทามากกว่าเดิม ความจริงที่กระแทกเข้ามาตรงหน้ามันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าการไม่เคยได้รับรัก... กวินหันกลับมามองพายอีกครั้ง แววตาของเขาดูเหมือนจะอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่นิ้วมือของหญิงสาวที่ควงแขนเขาอยู่กลับบีบต้นแขนเขาไว้แน่นราวกับเป็นการเตือน “พาย... ผมขอโทษ” กวินพูดได้เพียงแค่นั้น ก่อนจะถูกหญิงสาวคนนั้นลากตัวเดินจากไป ทิ้งให้พายยืนอยู่ท่ามกลางกองหนังสือมากมายที่ดูเหมือนจะพังทลายลงมาทับถมหัวใจของเธอ ในวินาทีที่ความหวังกำลังจะกลายเป็นจริง กลับกลายเป็นว่ามันคือจุดเริ่มต้นของคำลวงที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิตนักศึกษาของเธอ หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้พายผ่านพ้นเหตุการณ์นี้ไปได้นะคะ ด้วยรักจากที่คั่นหนังสือสีชมพูค่ะ