บทที่ 36

“หยุดนะธันวา! คุณเอาสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้!” เสียงของพายสั่นเครือ มือเรียวบางที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัวสั่นระริกขณะจ้องมองภาพถ่ายนับสิบใบที่ถูกโปรยลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวในห้องสมุดส่วนตัวของคณะอักษรฯ ภาพเหล่านั้นไม่ใช่แค่รูปถ่ายธรรมดา แต่มันคือภาพที่บันทึก ‘พื้นที่ปลอดภัย’ ของเธอไว้จนหมดสิ้น ทั้งมุมที่เธอนั่งอ่านหนังสือเป็นประจำ มุมที่เธอเดินไปซื้อกาแฟ หรือแม้แต่ภาพที่เธอเดินเข้าบ้านในค่ำคืนที่ฝนตกหนัก กวินก้าวเข้ามาขวางหน้าพายไว้ทันที ร่างสูงใหญ่ของหนุ่มวิศวะแผ่รังสีความกดดันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มือหนาของเขาบีบไหล่ของธันวาแน่นจนคนถูกกระทำต้องนิ่วหน้า “เอาออกไปให้หมด ธันวา... ถ้าไม่อยากให้เรื่องนี้จบลงที่ห้องปกครอง หรือสถานีตำรวจ” ธันวาหัวเราะหึในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบจนพายรู้สึกหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง เขาไม่สะทกสะท้านกับแรงบีบของกวินแม้แต่น้อย ดวงตาที่เคยดูเป็นมิตรบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากาก ‘เพื่อนร่วมคณะที่แสนดี’ “คุณคิดว่าผมทำไปเพราะอะไรเหรอครับพาย? เพราะความรัก? หรือเพราะความหมกมุ่น?” ธันวาขยับแว่นสายตาพลางโน้มตัวลงไปใกล้พายที่กำลังถอยหลังกรูดไปชนกับชั้นวางหนังสือ “ลองดูรูปสุดท้ายนั่นสิ... ภาพที่คุณกำลังแอบมองกวินจากหลังตู้หนังสือเมื่อเดือนก่อน คุณคิดว่าคุณซ่อนความรู้สึกได้แนบเนียนแล้วเหรอ? เปล่าเลย... คุณถูกจับจ้องตลอดเวลา และคนที่จับจ้องคุณไม่ใช่แค่ผมคนเดียว” บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงทันที ราวกับอากาศถูกสูบออกไปจากห้องจนหมด กวินชะงักไปเล็กน้อย สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความสับสนที่ฉายชัด พายรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ความลับที่เธอเก็บไว้เป็น ‘บันทึกหัวใจ’ ในมุมเงียบของห้องสมุดมาตลอด กลับถูกคนแปลกหน้าเอามาแบกวางไว้กลางแสงไฟอย่างน่าอับอาย “ธันวา... นายหมายความว่ายังไง” กวินเค้นเสียงถาม เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความไม่เข้าใจ “หมายความว่ายังไงน่ะเหรอ?” ธันวาหยิบรูปถ่ายใบสุดท้ายขึ้นมาโชว์ มันเป็นภาพของกวินที่ยืนอยู่คนเดียวในมุมอับของห้องสมุด โดยที่มีเงาร่างของใครบางคนสะท้อนอยู่ในกระจกเงาด้านหลัง เป็นเงาที่ไม่ใช่พาย และไม่ใช่ใครในกลุ่มเพื่อนของพวกเขา “ในขณะที่คุณหลงรักผู้หญิงคนนี้ พาย... คุณเองก็ถูกใครบางคนสะกดรอยตามมาเป็นปีแล้วเช่นกัน และรูปทั้งหมดนี้... ไม่ใช่ผมที่เป็นคนถ่าย” พายทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมขมับ ความจริงที่ว่าเธอถูก ‘แอบถ่าย’ นั้นน่ากลัวเกินกว่าจะรับไหว แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือการที่ธันวากำลังบอกว่ามีมือที่สามที่คอยบงการชีวิตของพวกเขาอยู่เบื้องหลัง “คุณไปเอาภาพพวกนี้มาจากไหน ถ้าไม่ใช่คุณที่ถ่าย” กวินกระชากคอเสื้อของธันวาเข้าหาตัวอย่างแรง “พูดมา!” “คนที่คุณคิดว่าไม่มีพิษมีภัยที่สุดนั่นแหละครับกวิน... คนที่มักจะถือกล้องฟิล์มตัวโปรดเดินไปมาในมหาวิทยาลัยตลอดเวลา” ธันวาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะสะบัดตัวหลุดจากพันธนาการของกวิน เขาเดินไปหยิบแฟ้มเอกสารคืนแล้วโยนมันลงบนพื้นต่อหน้าพาย “ผมแค่คนส่งสารครับ... ต่อจากนี้ไป ระวังหลังให้ดีเถอะ เพราะ ‘เขา’ เริ่มไม่พอใจที่คุณสองคนใกล้ชิดกันมากเกินไปแล้ว” เมื่อร่างของธันวาหายลับไปจากประตูห้องสมุด ความเงียบงันที่น่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมแทนที่ กวินหันกลับมามองพายด้วยแววตาที่สั่นไหว เขาค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าต่อหน้าเธอ มือหนาเอื้อมมาวางทับมือบางที่สั่นเทา พายไม่ได้ชักมือหนี แต่เธอกลับปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างเงียบๆ “พาย... ฟังผมนะ” กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความกังวลใจอย่างที่สุด “ไม่ว่าใครจะอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ผมจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายคุณได้อีกแล้ว ผมสัญญา” พายเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า สายตาของกวินในตอนนี้ช่างดูเปราะบางและจริงใจเหลือเกิน มันทำให้ความหวาดกลัวในใจของเธอเบาบางลงไปบ้างเล็กน้อย “กวิน... ฉันกลัว... เราไม่ควรไปต่อไหม? เรื่องของฉันกับคุณ... ถ้ามันเป็นต้นเหตุให้มีคนอื่นเดือดร้อน หรือทำให้พวกเราตกอยู่ในอันตรายแบบนี้” “ความรักของเราไม่ใช่ความผิดนะครับพาย” กวินกุมมือเธอแน่นขึ้น “คนที่ผิดคือคนที่เอาความเป็นส่วนตัวของเราไปเหยียบย่ำต่างหาก และผมจะหาคำตอบให้ได้ว่าใครคือคนที่ทำแบบนี้” พายพยักหน้ารับอย่างเลื่อนลอย ความรู้สึกอบอุ่นในใจเริ่มตีกับความหวาดระแวงในเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ในขณะที่เธอกำลังจะเปิดปากพูดอะไรบางอย่าง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เป็นเสียงรองเท้าผ้าใบที่เหยียบลงบนพื้นไม้ในจังหวะสม่ำเสมอ... จังหวะที่พายจำได้แม่นยำว่าเป็นของใคร “คุยอะไรกันอยู่เหรอคะ? ดูเครียดจังเลยนะ” เสียงหวานใสที่คุ้นหูเอ่ยทักขึ้น พายและกวินหันไปมองพร้อมกัน มีนาเพื่อนสนิทของพายยืนอยู่ตรงนั้น มือของเธอถือกล้องฟิล์มตัวโปรดที่ธันวาเพิ่งพูดถึงเมื่อครู่นี้ไว้ในมือ รอยยิ้มของมีนายังคงดูสดใสและเป็นมิตรเหมือนทุกครั้ง แต่ในวินาทีนั้น พายกลับรู้สึกว่าแววตาของเพื่อนสนิทคนนี้... ช่างว่างเปล่าและเย็นชาอย่างน่าประหลาด มีนายกเลนส์กล้องขึ้นมา ก่อนจะกดชัตเตอร์ ‘แชะ’ เสียงนั้นดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องสมุดราวกับเสียงปืนที่เหนี่ยวไก “รูปเมื่อกี้สวยมากเลยนะ... ทั้งความกลัวในตาพาย แล้วก็ความปกป้องในตากวิน... ฉันขอเก็บภาพนี้ไว้ในคอลเลกชัน ‘บันทึกหัวใจ’ ของฉันตลอดไปเลยนะ” ที่คั่นหนังสือสีชมพูหวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกคนจะยังคงมีความสุขกับการลุ้นไปพร้อมกับพายนะคะ