บทที่ 37

“พาย... เธอจะนั่งทับที่คั่นหนังสือเล่มนั้นจนยับคามือไม่ได้นะ” เสียงของมีนาแหลมคมพอที่จะทำให้พายสะดุ้งสุดตัว มือบางที่สั่นเทาอยู่ใต้โต๊ะไม้โอ๊กตัวเดิมในมุมลึกที่สุดของห้องสมุดมหาวิทยาลัยเผลอกำที่คั่นหนังสือสีชมพู—ของขวัญชิ้นแรกจากกวิน—จนยับย่น พายเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทที่กำลังเท้าคางจ้องมาด้วยสายตาจับผิด แสงไฟนีออนเหนือหัวดูจะสว่างจ้าเกินไปในความรู้สึกของเธอ จนพายต้องก้มหน้าหลบสายตาไปทางชั้นหนังสือประวัติศาสตร์วรรณกรรมที่เรียงรายแน่นขนัด “เราไม่ได้ทับสักหน่อย มีนา... แค่กำลังคิดอะไรเพลินๆ” พายตอบเสียงแผ่ว สองมือกอดอกแน่นราวกับพยายามสร้างกำแพงป้องกันหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะ “เพลินหรือกลัว? พาย เธอแอบมองเขาทุกวันในมุมเดิมๆ แบบนี้มาสามปีแล้วนะ” มีนาโน้มตัวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจัง “วันนี้งานแฟร์คณะวิศวะฯ กวินเขาเป็นหัวหน้างาน เธอคิดว่าเขาจะเอาเวลาที่ไหนมานั่งอ่านหนังสือในห้องสมุดตอนบ่ายสามแบบนี้ล่ะ?” พายเงียบไป ความเงียบงันของห้องสมุดที่เคยเป็นมิตร กลับกลายเป็นเหมือนแรงกดอากาศที่บีบคั้นเธอให้หายใจไม่ออก กวินไม่ได้มาที่นี่มาสามวันแล้ว กลิ่นจางๆ ของกระดาษเก่าและน้ำหอมกลิ่นสะอาดๆ ที่เธอมักจะได้กลิ่นก่อนที่เขาจะปรากฏตัวข้างหลังชั้นหนังสือ กลายเป็นสิ่งที่เธอโหยหาจนเจ็บแปลบในอก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินระหว่างชั้นหนังสือ มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของบรรณารักษ์ ไม่ใช่เสียงของนักศึกษาที่เร่งรีบทำโปรเจกต์ แต่มันเป็นจังหวะที่พายจำได้แม่นยำที่สุด กวินไม่ได้มาคนเดียว พายขยับตัวจะลุกขึ้น แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างของชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งที่เธอแอบมองมาตลอดสามปี เขาไม่ได้สวมเสื้อช็อปของคณะวิศวะฯ เหมือนที่ควรจะเป็นในวันนี้ แต่เขากลับสวมเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่ดูเป็นทางการผิดปกติ โดยมีหญิงสาวคนหนึ่งในชุดเดรสสีครีมเดินเคียงข้างมาด้วย ทั้งคู่หยุดลงที่หน้าชั้นหนังสือโซนนิยายรักภาษาอังกฤษ ซึ่งเป็นที่ที่พายและกวินมักจะบังเอิญเจอ (หรือตั้งใจเจอ) กันบ่อยที่สุด “ผมว่าเล่มนี้ครับ” เสียงทุ้มต่ำของกวินดังลอดผ่านชั้นหนังสือมา ชัดเจนเสียจนพายรู้สึกเหมือนเขากำลังกระซิบข้างหู “คุณเคยบอกว่าอยากอ่านเรื่องนี้ไม่ใช่เหรอ?” หัวใจของพายหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอไม่เคยได้ยินกวินใช้น้ำเสียงอ่อนโยนและใส่ใจขนาดนี้มาก่อน ไม่แม้แต่กับเธอ “พาย... ไปกันเถอะ” มีนาขยับเข้ามาจับไหล่พายเบาๆ พยายามจะดึงเพื่อนให้ลุกออกไปจากตรงนี้ ก่อนที่สถานการณ์จะเลวร้ายไปมากกว่านี้ แต่พายกลับนิ่งงัน ราวกับถูกสะกดด้วยคำพูดต่อมาของกวิน “ผมเก็บไว้ให้คุณ... มานานแล้ว” กวินหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากชั้น แต่มันไม่ใช่หนังสือธรรมดา พายจำมันได้ดี... มันคือหนังสือเล่มเดียวกับที่เธอเคยเขียนบันทึกความในใจใส่กระดาษแผ่นเล็กๆ ไว้ข้างในเมื่อตอนปีหนึ่ง และเธอก็ทำมันหายไปในห้องสมุดแห่งนี้เมื่อนานมาแล้ว มือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะยื่นให้หญิงสาวข้างๆ “ขอบคุณนะกวิน... ขอบคุณที่รอฉันมาตลอด” หญิงสาวคนนั้นยิ้มกว้าง ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกระซิบอะไรบางอย่างที่ทำให้กวินหัวเราะออกมาอย่างโล่งอก เป็นรอยยิ้มที่พายไม่เคยได้รับ รอยยิ้มที่มีความสุขอย่างแท้จริง มีนาเบิกตากว้าง หันมามองหน้าพายที่ตอนนี้ซีดเผือดเหมือนกระดาษ “พาย... นั่นมัน... พี่ริน? คนที่กวินเคยพูดถึงตอนรับน้องปีหนึ่งไม่ใช่เหรอ?” พายไม่ได้ตอบ เธอปล่อยให้ที่คั่นหนังสือสีชมพูในมือร่วงหล่นลงบนพื้นพรม พลังงานในร่างกายเหมือนถูกสูบหายไปหมดสิ้น ความหวังลมๆ แล้งๆ ที่เธอประคองไว้ตลอดสามปีดูเหมือนจะแตกสลายกลายเป็นผงละเอียดตรงหน้า กวินหันกลับมา เขาสบตาเข้ากับร่างของพายที่หลบอยู่หลังชั้นหนังสือพอดี ระยะห่างไม่กี่เมตรดูเหมือนจะไกลออกไปเป็นกิโลเมตร สายตาของกวินเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว จากความอบอุ่นที่มีให้หญิงสาวข้างกาย กลายเป็นความตกใจระคนหวาดหวั่นเมื่อเห็นพายยืนอยู่ตรงนั้น มือที่ถือหนังสือของเขาสั่นจนเห็นได้ชัด “พาย... เดี๋ยวก่อน!” กวินทิ้งหญิงสาวคนนั้นไว้ แล้วก้าวตรงมาหาพายทันที แต่ก่อนที่กวินจะก้าวพ้นชั้นหนังสือเข้ามาถึงตัวพาย โทรศัพท์มือถือของพายก็สั่นรัวขึ้นมาเสียก่อน เป็นข้อความจากเลขหมายที่ไม่ปรากฏชื่อ ส่งตรงเข้ามาบนหน้าจอ *‘อย่าเพิ่งรีบเชื่อในสิ่งที่เห็น พาย... กวินไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด และเขาก็ไม่ได้มาที่นี่เพื่อคนรักเก่าหรอกนะ ความลับของเขามันมากกว่าที่เธอจินตนาการไว้มากนัก’* พายชะงักฝีเท้า เงยหน้ามองกวินที่หยุดยืนอยู่ห่างออกไปเพียงหนึ่งก้าว แววตาของเขาดูเจ็บปวดและสับสน ราวกับว่าเขาเองก็กำลังถูกบีบคั้นด้วยความลับบางอย่างที่เขาไม่สามารถพูดออกมาได้ในเวลานี้ กวินเอื้อมมือออกมาราวกับจะคว้าข้อมือเธอ แต่แล้วเขาก็ชะงักเมื่อเห็นหญิงสาวชุดเดรสสีครีมเดินตามหลังมาติดๆ “กวินคะ... ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ?” หญิงสาวคนนั้นถามพลางหันมามองพายด้วยสายตาที่ไม่สามารถอ่านออกได้ “อ้อ... นี่น่ะเหรอ พาย?” พายรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนเมื่อได้ยินชื่อตัวเองออกจากปากคนแปลกหน้า ก่อนที่หญิงสาวคนนั้นจะก้าวเข้ามาใกล้เธอจนได้กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย กลิ่นเดียวกับที่กวินชอบใช้เสียจนกลายเป็นเอกลักษณ์ของเขา ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับการเดินทางในบทสรุปที่กำลังจะมาถึงนะคะ ขอบคุณที่ร่วมลุ้นไปกับพายเสมอมาค่ะ ที่คั่นหนังสือสีชมพู