บทที่ 38

“นี่คือสิ่งที่พายเขียนทิ้งไว้ในหนังสือเล่มนั้น... ตลอดเวลาที่ผ่านมาเลยเหรอคะ?” เสียงของกวินไม่ได้ดังนัก แต่ทว่ามันกลับกรีดลึกลงไปในความเงียบงันของมุมอับสายตาหลังชั้นหนังสือหมวดวรรณกรรมคลาสสิก พายสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือที่คั่นหนังสือสีชมพูสั่นระริกจนแทบจะร่วงหล่นลงพื้น เธอไม่ได้ตั้งใจให้เขาเห็นมัน—ไม่เคยตั้งใจเลยสักนิด โดยเฉพาะกับที่คั่นหนังสือเล่มนี้ที่เธอใช้เขียนความรู้สึกที่ไม่มีวันกล้าพูดออกไป พายเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื่นตระหนก กวินไม่ได้ดูโกรธ เขากลับยืนนิ่งเหมือนรูปปั้นที่ถูกแกะสลักขึ้นด้วยความนุ่มนวล แต่แววตาที่จ้องมองมานั้นกลับมีความสั่นไหวที่พายอ่านไม่ออก “กวิน... คือพาย...” พายพยายามจะอธิบาย แต่ลำคอของเธอกลับตีบตัน ความอับอายที่ถูกเปิดเผยความลับในใจพุ่งสูงขึ้นจนอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้ “ทำไมต้องเป็นมุมเงียบของห้องสมุดคะ?” กวินก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว จนพายสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษเก่าและกลิ่นอายความอบอุ่นแบบฉบับของเขา “ทำไมไม่เป็นที่ไหนสักที่ที่ผมจะมองเห็นความตั้งใจของพายได้ชัดเจนกว่านี้?” พายเม้มริมฝีปากแน่น เธอก้มหน้าลงซ่อนความรู้สึก “เพราะถ้าพายพูดออกไป แล้วทุกอย่างมันพัง... พายจะไม่มีพื้นที่ตรงนี้เหลือให้หลบซ่อนอีกแล้วนะคะ” “งั้นลองดูไหมคะ?” กวินเอื้อมมือมาแตะขอบที่คั่นหนังสือสีชมพูเบาๆ นิ้วของเขาไล้ผ่านตัวอักษรที่พายเขียนด้วยลายมือบรรจง ‘บันทึกหัวใจที่แอบซ่อน ในวันที่โลกหมุนไปโดยไม่มีเราในสายตาใคร’ เขาไล่อ่านมันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย “ที่ผ่านมา ผมอาจจะมองไม่เห็น หรือไม่ก็อาจจะทำเป็นมองไม่เห็น เพราะกลัวว่าถ้าทำแบบนั้น... ผมจะกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวที่ฉกฉวยความรู้สึกของพายมาไว้ที่ตัวเอง” มีนาที่แอบยืนดูอยู่ไม่ไกลหลังเสาต้นใหญ่ ถึงกับกัดปากตัวเองด้วยความลุ้นระทึก เธอไม่อยากขัดจังหวะ แต่เหตุการณ์นี้มันเกินกว่าที่เธอคาดคิดไว้มาก กวินไม่ได้ซื่อบื้ออย่างที่ทุกคนคิด เขาเป็นคนที่ละเอียดอ่อนจนน่ากลัว และตอนนี้ความละเอียดอ่อนนั้นกำลังทำให้พายไปต่อไม่ถูก “กวินคะ...” พายเงยหน้าขึ้น สบสายตากับเขา “กวินรู้เรื่องนี้มานานแค่ไหนแล้วคะ?” “นานพอที่ผมจะเริ่มจดบันทึกของตัวเองลงในที่คั่นหนังสือเล่มอื่น... เพื่อรอวันที่พายจะหาเจอ” กวินหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วยื่นให้พาย มันคือเล่มเดียวกับที่เขามักจะพกติดตัวเวลามาห้องสมุดเสมอ พายรับมันมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอเปิดหน้าที่ถูกคั่นไว้ด้วยที่คั่นหนังสือสีชมพูอีกอัน... สีที่คู่กับของเธอไม่มีผิดเพี้ยน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ กวินหันไปมองทันที ส่วนพายรีบเก็บของเข้ากระเป๋าด้วยความตกใจ ทั้งคู่หันไปทางประตูทางเข้าห้องสมุด แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องให้เห็นเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... ไม่ใช่บรรณารักษ์ และไม่ใช่เพื่อนร่วมคณะ นั่นคือ ‘พี่ศิลา’ รุ่นพี่ที่กวินเคยมีเรื่องบาดหมางด้วยสมัยปีหนึ่ง และเป็นคนเดียวที่รู้ว่ากวินแอบเข้ามาในห้องสมุดนี้ทุกเย็นเพื่อทำอะไรบางอย่าง ศิลาไม่ได้เดินเข้ามาคนเดียว แต่ในมือถือโทรศัพท์ที่เปิดกล้องค้างไว้ ราวกับกำลังถ่ายทอดสดเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ไปให้ใครบางคนดู “ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ” ศิลาแค่นยิ้ม สายตาคมกริบจ้องไปที่พาย “เธอน่าจะรู้ไว้นะแม่สาวอักษรฯ ว่าคนที่เธอหลงรักน่ะ มีอดีตที่ไม่ได้ใสสะอาดอย่างที่เธอเห็นในห้องสมุดแห่งนี้หรอก” กวินก้าวเข้ามาบังหน้าพายไว้ทันที มือของเขากำหมัดแน่น “หยุดเดี๋ยวนี้ศิลา เรื่องของผมกับคุณมันจบไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว” “จบเหรอ?” ศิลาหัวเราะร่า ก่อนจะหันหน้าจอโทรศัพท์ให้พายเห็น “ลองดูนี่สิ... แฟนคลับของกวินเขากำลังรอกดดันอยู่เลยนะ ว่าผู้หญิงคนไหนกันที่ทำให้ ‘หนุ่มวิศวะน้ำแข็ง’ ยอมคายความลับตัวเองออกมา” พายเบิกตากว้างเมื่อเห็นคอมเมนต์ที่ไหลเลื่อนอย่างรวดเร็วในหน้าจอโทรศัพท์ของศิลา หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม นี่ไม่ใช่แค่เรื่องความรักใสๆ อีกต่อไปแล้ว แต่มันคือการเปิดเผยความเปราะบางของพวกเขาให้คนทั้งมหาวิทยาลัยได้รุมทึ้ง กวินหันกลับมามองพาย แววตาของเขาเปลี่ยนไปจากความอบอุ่นกลายเป็นความเด็ดขาดที่เธอไม่เคยเห็น เขาตัดสินใจคว้ามือพายไว้แล้วออกแรงดึงให้วิ่งไปทางประตูหนีไฟหลังห้องสมุด “พายคะ! อย่ามองหน้าจอ! วิ่งไปกับผม!” ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะพ้นจากประตูห้องสมุด ศิลาก็ตะโกนไล่หลังมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “คิดว่าจะหนีพ้นเหรอ? วิดีโอเมื่อกี้ถูกอัปโหลดขึ้นเพจคณะไปเรียบร้อยแล้ว!” พายชะงักฝีเท้าขณะที่กวินพยายามจะดึงประตูเปิดออก แต่ดูเหมือนจะมีใครบางคนล็อกมันจากด้านนอก! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษแห่งความทรงจำไปกับพายและกวินนะคะ... แล้วพบกันใหม่ในตอนจบค่ะ! - ที่คั่นหนังสือสีชมพู -