บทที่ 35

"พาย... นั่นมันหมายความว่ายังไงคะ?" เสียงของมีนาแผ่วเบา แต่สั่นเครือด้วยความตกใจ ดวงตาของเพื่อนรักเบิกกว้างเมื่อจ้องมองภาพถ่ายใบเดิมในมือพายซ้ำแล้วซ้ำเล่า สลับกับข้อความลายมือที่คุ้นตาของกวินด้านหลังรูป พายไม่ได้ตอบ เธอทำได้เพียงกำรูปถ่ายนั้นแน่นจนขอบกระดาษยับย่น หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ราวกับมีใครนำจังหวะดนตรีแจ๊สที่แสนเศร้ามาบรรเลงอยู่ในอก กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นอายความเงียบงันของห้องสมุดมหาวิทยาลัยในช่วงเย็นวันนี้ดูจะบีบคั้นเธอมากกว่าทุกวัน แสงไฟสีส้มสลัวที่ลอดผ่านชั้นหนังสือเข้ามาตกกระทบลงบนใบหน้าของเธอ เผยให้เห็นความสับสนที่ฉายชัดในแววตา "เขา... เขาโกหกเราเหรอมีนา" พายพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง "วันที่เขาบอกว่าเขาไม่มีใคร วันที่เขาปฏิเสธทุกอย่าง... แต่เขากลับเป็นคนถ่ายรูปนี้ไว้เอง ทั้งยังจดบันทึกวันเวลาไว้ด้วยลายมือที่ดู... ดูทะนุถนอมขนาดนี้" มีนาขยับเข้ามาใกล้ กดไหล่เพื่อนสาวเบาๆ แววตาสายลุยของเธอเปลี่ยนเป็นความเห็นอกเห็นใจอย่างสุดซึ้ง "บางที... พายต้องถามเขานะคะ อย่าปล่อยให้ความเงียบมันกลายเป็นกำแพงระหว่างเรากับเขาอีกเลย พายชอบเขาไม่ใช่เหรอ? ความรักมันต้องการความชัดเจนมากกว่ารูปถ่ายใบเดียวที่เป็นปริศนาแบบนี้" พายเงยหน้าขึ้นมองภาพถ่ายอีกครั้ง รอยยิ้มตอนหลับในรูปนั้นดูมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอไม่เคยรู้ตัวเลยว่าในมุมมืดของห้องสมุดแห่งนี้ มีสายตาคู่หนึ่งคอยเฝ้ามองเธออยู่เสมอ และสายตาคู่นั้นไม่ได้มองด้วยความเฉยเมยอย่างที่เขาแสร้งทำเลย เธอตัดสินใจลุกขึ้น เก็บรูปถ่ายใส่กระเป๋าเสื้ออย่างทะนุถนอม มือที่สั่นเทาเล็กน้อยพยายามคว้าหนังสือเล่มหนามาถือไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยวใจ เธอต้องรู้คำตอบ... แม้คำตอบนั้นจะทำให้หัวใจของเธอแตกสลายก็ตาม เธอก้าวเดินออกจากมุมที่นั่งประจำ มุ่งตรงไปยังโซนหนังสือวิศวกรรมที่กวินมักจะนั่งอยู่เป็นประจำ ที่นั่น... แผ่นหลังกว้างของเขายังคงนั่งสงบนิ่งอยู่ตรงจุดเดิมเหมือนทุกครั้ง แต่ในวันนี้ พายรู้สึกว่าแผ่นหลังนั้นดูห่างไกลและลึกลับกว่าที่เคย เมื่อพายเดินเข้าไปใกล้ เสียงพลิกกระดาษของกวินหยุดกะทันหัน ราวกับเขารู้ตัวว่ามีคนกำลังยืนอยู่ข้างหลัง กวินค่อยๆ หันกลับมา แว่นสายตากรอบบางทำให้เขามองดูนิ่งขรึมและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน แต่เมื่อเขาเห็นสีหน้าของพายที่เต็มไปด้วยความคาดคั้น แววตาของเขาก็ไหววูบไปชั่วครู่หนึ่ง "พาย... มีอะไรหรือเปล่า?" กวินทักขึ้น น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เธอเคยหลงใหลบัดนี้กลับทำให้เธอกลั้นหายใจ พายไม่รอช้า เธอควักรูปถ่ายใบนั้นออกมาวางลงบนโต๊ะไม้ขัดมันตรงหน้ากวิน มือของเขาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นสิ่งที่เธอวางลงไป ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบข้างจนแทบไม่ได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของพายที่ดังอยู่ในหู "กวิน... รูปนี้มันหมายความว่ายังไงคะ?" พายถาม เสียงของเธอไม่ได้สั่นเหมือนเมื่อครู่ แต่มันเรียบเฉยและหนักแน่นด้วยความต้องการคำตอบ "วันที่คุณบอกว่าคุณไม่ได้คิดอะไรกับใครเลย... แต่วันเดียวกันนี้ คุณกลับเป็นคนถ่ายรูปฉัน และเขียนบันทึกไว้แบบนี้ คุณเก็บความรู้สึกอะไรไว้กันแน่คะ?" กวินมองรูปถ่ายใบนั้นสลับกับใบหน้าของพาย ความอบอุ่นที่เคยฉายในแววตาสลายหายไป กลายเป็นความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ความสูงที่มากกว่าทำให้เขาดูเหนือกว่าในเชิงสัญลักษณ์ แต่สายตาของพายกลับไม่ยอมหลบตา เขานิ่งไปเนิ่นนาน ราวกับกำลังชั่งใจระหว่างการเอ่ยความจริงที่ขมขื่น หรือการปั้นคำโกหกที่แสนหวานเพื่อรักษาความสัมพันธ์ที่เปราะบางนี้ไว้ "ผมไม่ได้โกหกคุณเรื่องวันนั้น..." กวินเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเขาแหบพร่า "แต่มันมีความจริงอีกชุดหนึ่งที่ผมยังไม่พร้อมจะให้คุณเห็น... เพราะถ้าคุณรู้ คุณอาจจะเกลียดผมมากกว่าที่จะเข้าใจ" เขายื่นมือออกมา หมายจะสัมผัสใบหน้าของพาย แต่แล้วเขาก็ชะงักและดึงมือกลับไปกำไว้แน่นที่ข้างลำตัว "คุณหมายความว่ายังไง? เกินกว่าความรู้สึกที่ว่า 'ไม่ได้คิดอะไร' มันคืออะไรกันแน่!" พายเริ่มเสียงสั่น เธออดทนมานานเกินพอแล้ว ความอึดอัดที่สั่งสมมาตลอดทั้งเทอมกำลังจะทะลักออกมา กวินก้าวเข้ามาใกล้พายอีกนิด ลมหายใจของเขารดรินอยู่ใกล้ผิวหน้าของเธอ เขาก้มลงกระซิบเบาๆ แต่ชัดเจนจนหัวใจของเธอแทบหยุดเต้น "เพราะคุณไม่ได้เป็นแค่คนที่ผมแอบมองในห้องสมุดพาย... แต่ในทุกๆ วันที่ผมเขียนบันทึกเล่มนี้ ผมกำลังรอวันที่ผมจะกล้าพอที่จะบอกคุณว่า คนที่ผมรักมาตลอดสามปี... คือคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าผมคนนี้เอง" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นแทรกกลางระหว่างพวกเขา พายและกวินหันไปมองพร้อมกัน และนั่นทำให้พายแทบหยุดหายใจ เมื่อเห็น 'รุ่นพี่ธันวา' ประธานชมรมห้องสมุดเดินถือแฟ้มเอกสารตรงมาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะวางจดหมายฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะตรงหน้าพวกเขาทั้งสอง "กวิน... พาย... พวกคุณต้องเห็นนี่ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป" ธันวาพูดพร้อมกับเปิดแฟ้มเอกสารออกเผยให้เห็นภาพถ่ายชุดใหญ่ของพายที่ถูกแอบถ่ายในมุมต่างๆ ของมหาวิทยาลัยมาตลอดทั้งปี ไม่ใช่แค่ที่ห้องสมุด... แต่รวมถึงที่บ้านของเธอด้วย! ขอบคุณที่เดินทางมาถึงบทที่ 35 กับพายและกวินนะคะ หวังว่าจะลุ้นไปพร้อมกับความรักที่ซ่อนอยู่หลังกองหนังสือใบนี้ค่ะ