รอยยิ้มหลังเลนส์แว่น

“คุณกำลังมองหาเหตุผล หรือกำลังมองหาคำตอบกันแน่คะ?” เสียงของรินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโซนหนังสือหายาก ชั้นวางหมายเลข 7 ที่ซึ่งฝุ่นละอองเต้นระบำในลำแสงที่ลอดผ่านหน้าต่างบานสูง พายที่กำลังก้มหน้าก้มตาจัดเรียงสันหนังสือเก่าคร่ำคร่าชะงักมือทันที เขาไม่ได้หันกลับมามอง แต่ไหล่กว้างที่เกร็งขึ้นเล็กน้อยนั้นเป็นคำตอบที่ชัดเจนพออยู่แล้ว “ผมแค่กำลังจัดระเบียบสิ่งที่ควรจะอยู่กับที่” พายตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาจังหวะลมหายใจให้เป็นปกติ แม้แว่นตาทรงกลมบนดั้งจมูกจะเลื่อนลงมาเล็กน้อยจนเขาต้องดันมันกลับขึ้นไป รินก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นหอมจางๆ จากสเปรย์ปรับอากาศที่พายมักใช้ลอยแตะจมูก เธอไม่ถอยหนีเหมือนทุกครั้งที่เขาแสดงท่าทีเย็นชาใส่ “แต่นี่มันไม่ใช่ ‘วิธี’ ที่คุณใช้ปกติสักหน่อย คุณวางหนังสือเล่มเดิมซ้ำที่เดิมมาสามรอบแล้วนะคะพาย” พายหยุดชะงัก มือของเขาที่ถือเล่ม *‘กวีแห่งความโดดเดี่ยว’* ค้างอยู่อย่างนั้น ก่อนจะค่อยๆ วางมันลงบนชั้นอย่างแผ่วเบา เขาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับริน แววตาหลังกรอบแว่นสีเงินคู่นั้นดูไหวระริกเหมือนผิวน้ำที่ถูกหยดน้ำฝนตกลงมากระทบ เขาไม่ได้ใส่หน้ากากความเย็นชาเหมือนทุกที ทว่ากลับดูเหมือนคนกำลังทำความลับบางอย่างหล่นหาย “บางครั้ง... ความเงียบในห้องสมุดก็ทำให้เราได้ยินเสียงความคิดตัวเองดังเกินไป” พายพึมพำ น้ำเสียงของเขามีความอ่อนล้าปนอยู่ “คุณไม่ควรมาเสียเวลากับคนอย่างผมหรอกริน ไปอยู่กับกวินที่คาเฟ่หน้าคณะดีกว่า เขาคงรอคุณอยู่” รินเม้มริมฝีปาก เธอสัมผัสได้ถึงกำแพงที่เขาสร้างขึ้น แต่วันนี้มันดูบางตาลงกว่าวันไหนๆ เธอมองผ่านเลนส์แว่นคู่นั้นไปเห็นแววตาที่หม่นแสงแต่เปี่ยมด้วยความรู้สึกที่เขากำลังกดทับไว้ “กวินเป็นเพื่อนที่ดีค่ะ แต่เขาก็ไม่ได้นั่งอยู่ที่ชั้นวางหมายเลข 7 นี้ทุกวันเหมือนใครบางคน” คำพูดของรินทำให้พายถึงกับเงียบไปครู่ใหญ่ เขาสบตาเธอ ลึกซึ้ง และเนิ่นนาน จนรินรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ พายขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างที่เคยถูกจำกัดด้วยความเป็นบรรณารักษ์และนักศึกษาเริ่มจางหายไป “ทำไมถึงดื้อขนาดนี้นะ” พายถอนหายใจออกมาแผ่วเบา รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากค่อยๆ ปรากฏขึ้น เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ปรุงแต่ง ไม่ใช่รอยยิ้มทางการที่เขาใช้กับผู้ใช้บริการคนอื่น แต่มันคือรอยยิ้มที่อ่อนโยนจนน่าใจหาย รอยยิ้มที่เหมือนดวงดาวเล็กๆ ในคืนมืดมิด พายยกมือขึ้นเหมือนจะแตะที่ใบหน้าของริน แต่แล้วเขาก็หยุดชะงักและกำมือแน่นพลางลดมือลง “กลับไปเถอะ ก่อนที่ผมจะลืมไปว่าตัวเองเป็นแค่บรรณารักษ์ฝึกหัดที่ไม่มีอะไรคู่ควรกับความสดใสของคุณเลย” รินนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอไม่ได้ถอย แต่กลับก้าวเข้าไปหาเขาจนปลายเท้าของเธอแตะเข้ากับรองเท้าผ้าใบของเขา “ถ้าคุณไม่มีอะไรคู่ควร งั้นก็นับเป็นความโชคดีของฉัน ที่ฉันไม่ได้มาหา ‘สถานะ’ ของคุณ แต่ฉันมาหา ‘คน’ ที่อยู่ในนี้ต่างหาก” บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เสียงเข็มนาฬิกาบนผนังห้องสมุดดูเหมือนจะดังชัดขึ้นในโสตประสาท พายมองรินด้วยสายตาที่สับสนและพ่ายแพ้ เขาไม่เคยรับมือกับความตรงไปตรงมาของเธอได้เลย ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังสะท้อนเข้ามาในโถงทางเดิน พายสะดุ้งเล็กน้อยและเบนสายตาไปทางประตูทางเข้าห้องสมุด กวินปรากฏตัวขึ้นพร้อมใบหน้าเคร่งเครียดที่ดูไม่เหมือนคนเดิมที่รินเคยรู้จัก เขาชะงักเมื่อเห็นรินยืนอยู่ใกล้พายมากเกินความจำเป็น สายตาของกวินตวัดมองพายด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด “ริน! ฉันตามหาเธอตั้งนาน!” กวินก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน แรงกดดันบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา “เกิดอะไรขึ้นที่นี่? พาย... นายไม่ได้ทำอะไรเธอใช่ไหม?” พายไม่ได้ตอบโต้ เขาเพียงแค่ถอยหลังกลับไปหยิบหนังสือเล่มเดิมขึ้นมาจัดใหม่ด้วยท่าทีเย็นชาดั่งเดิม เหมือนกำแพงน้ำแข็งที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ในเสี้ยววินาที “ฉันแค่มาช่วยเขาจัดหนังสือน่ะกวิน นายไม่ต้องห่วงหรอก” รินรีบพูดเพื่อคลี่คลายสถานการณ์ แต่กวินกลับจับมือเธอแน่น “ห้องสมุดใกล้จะปิดแล้ว ไปกันเถอะ ริน... ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกเธอเรื่อง ‘บันทึก’ เล่มนั้น... เล่มที่พายพยายามซ่อนไว้” พายที่กำลังก้มหน้าอยู่ชะงักกึกทันที เขาวางหนังสือลงบนชั้นดัง ‘ปึก’ จนรินสะดุ้ง กวินจ้องมองพายด้วยแววตาของผู้ชนะ ในขณะที่รินหันกลับมามองพายด้วยความตระหนก—นี่มันเรื่องอะไรกัน? บันทึกเล่มนั้นคืออะไร และทำไมพายถึงดูเหมือนคนที่ถูกต้อนจนมุมในบัดดล? ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกของหนังสือและหัวใจไปกับ “ที่คั่นหนังสือสีชมพู” นะคะ