งานค้างคืนที่ห้องสมุด

“ถ้าคุณไม่หยิบเล่มที่สามจากชั้นล่างขึ้นมา เราคงไม่ได้กลับบ้านก่อนเช้าแน่ค่ะ พาย” เสียงของรินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดยามวิกาล บรรยากาศรอบกายบีบอัดด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นจางๆ ที่ลอยเคว้งในอากาศ พายชะงักมือที่กำลังเรียงสันหนังสือเล่มหนา เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปสบตาคนตัวเล็กที่ยืนอยู่บนบันไดไม้สูง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ กลิ่นวานิลลาจางๆ จากตัวรินทำเอาเขาสมาธิหลุดไปชั่วขณะ “ผมก็พยายามอยู่ครับ... แต่รหัสหมวดหมู่ของลอตนี้มันสลับกันไปหมด” พายตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาจังหวะการหายใจไม่ให้ติดขัด “คุณไปพักก่อนก็ได้นะริน นี่มันจะเที่ยงคืนแล้ว” รินไม่ยอมลงจากบันได เธอเขยิบเท้าเข้ามาใกล้ช่องว่างระหว่างชั้นวางหนังสือมากขึ้นจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ “ทิ้งให้คุณทำงานคนเดียวเนี่ยนะ? ฉันไม่ใช่คนใจร้ายขนาดนั้นหรอกค่ะ พาย... อีกอย่าง ฉันว่าที่นี่ตอนกลางคืนมันเงียบเกินไป เหมือนกับว่าถ้าเราไม่คุยกัน หนังสือพวกนี้จะพากันกระซิบเรื่องความลับของเราออกมาหมด” พายชะงัก เขาเผลอกระชับสันหนังสือในมือแน่นขึ้น สายตาหลังกรอบแว่นจ้องมองใบหน้าที่ฉายแววซุกซนของริน ภายใต้แสงไฟสีส้มสลัวที่หรี่ลงเหลือเพียงครึ่งเดียว รินดูสวยเกินกว่าที่จะเป็นแค่เพื่อนร่วมงานหรืออาสาสมัครที่มาช่วยงานห้องสมุด “ความลับเหรอครับ?” พายถามเสียงแผ่ว “ผมไม่มีเรื่องอะไรให้ใครต้องกระซิบหรอก” “งั้นเหรอคะ?” รินเอียงคอ ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่มักจะซ่อนความเหงาไว้ของเขา “แล้วทำไมเวลาที่กวินพูดถึงเรื่องที่เขาจะพาฉันไปดูหนังวันเสาร์นี้ คุณถึงต้องทำหน้าเหมือนอยากจะกดปุ่มปิดไฟห้องสมุดทิ้งเสียเดี๋ยวนี้ล่ะ?” ประโยคคำถามนั้นเหมือนลูกธนูที่ปักลงกลางอก พายเงียบไปนาน ความเงียบในห้องสมุดดูจะหนักอึ้งขึ้นในทันที เขาวางหนังสือลงบนชั้นอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะหันไปประจันหน้ากับเธออย่างจริงจัง “ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น... กวินเขาเป็นเพื่อนที่ดีของคุณ” พายพูดพลางเบือนหน้าหนี มองไปยังชั้นวางหนังสือหมายเลข 7 ที่พวกเขาเพิ่งจัดเสร็จไปครึ่งหนึ่ง “และริน... คุณก็ควรจะมีชีวิตที่สดใส มีคนคอยดูแลที่เหมาะสมกว่าบรรณารักษ์ที่วันๆ สนใจแค่ตัวอักษรบนกระดาษแบบผม” รินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะตัดสินใจก้าวลงจากบันได เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นไม้ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงเงียบ เธอเดินอ้อมชั้นหนังสือเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าพาย ระยะใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเธอ พายกั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “บางที... สิ่งที่สดใสที่สุดสำหรับคนบางคน ก็ไม่ใช่แสงแดดที่แผดเผาหรอกนะคะ” รินเอื้อมมือไปแตะปกหนังสือที่วางอยู่ใกล้ไหล่ของพาย แต่สายตากลับตรึงอยู่ที่ดวงตาของเขา “แต่เป็นความเงียบสงบในมุมที่เขาสามารถเป็นตัวเองได้โดยไม่ต้องพยายามวิ่งตามใคร” หัวใจของพายเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกที่เขาพยายามกดทับไว้ภายใต้สันหนังสือหนาเตอะนับพันเล่มกำลังจะพังทลายลงในวินาทีนี้ เขาเอื้อมมือไปหมายจะคว้ามือของรินที่วางอยู่ใกล้ๆ แต่แล้วเสียงสัญญาณเตือนภัยของประตูฉุกเฉินที่ดังขึ้นมาจากทางเดินฝั่งทิศเหนือก็ทำให้ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว พายรีบผลักตัวออกห่าง รินเองก็ดูตกใจไม่แพ้กัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนกำลังวิ่งเข้ามายังห้องสมุดกลางดึกแบบนี้ไม่ใช่เรื่องปกติแน่ๆ พายหยิบไฟฉายกระบอกเล็กขึ้นมาเตรียมพร้อม สัญชาตญาณบรรณารักษ์บอกเขาว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นในตึกนี้ “พาย... ใครมาน่ะ? รปภ. เหรอคะ?” รินกระซิบถามพลางคว้าแขนเสื้อของเขาไว้แน่น “ไม่น่าใช่... สัญญาณนั่นมันถูกตั้งไว้สำหรับกรณีบุกรุก” พายขมวดคิ้วแน่น เขาส่องไฟไปตามทางเดินยาวที่ทอดตัวผ่านชั้นหนังสือที่สูงตระหง่าน แสงไฟฉายสั่นไหวไปตามจังหวะการเดินของเขา ก่อนที่ลำแสงจะไปหยุดอยู่ที่เงาร่างหนึ่งที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูกระจกที่เชื่อมต่อไปยังห้องจัดเก็บเอกสารลับส่วนตัวของหอสมุด เงาร่างนั้นสวมเสื้อฮู้ดสีเข้มและดูคุ้นตาอย่างน่าประหลาด พายก้าวเท้าออกไปโดยไม่ลังเล แต่ทว่า... เมื่อคนในเงามืดนั้นหันกลับมา แสงไฟฉายก็กระทบเข้ากับใบหน้าของเขาพอดิบพอดี รินอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจจนมือที่จับแขนเสื้อพายสั่นเทา “กวิน...?” กวินยืนอยู่ที่นั่น ในมือถือแฟ้มเอกสารบางอย่างที่ดูเก่าแก่ พายชะงักกึก ความสงสัยพุ่งเข้าสู่สมอง หัวใจที่เคยเต้นแรงเพราะเรื่องความรัก กลับเต้นแรงขึ้นด้วยความสับสนและไม่ไว้วางใจ กวินมาทำอะไรในห้องจัดเก็บเอกสารลับตอนตีหนึ่ง และที่สำคัญ... ทำไมเขาถึงต้องหลบซ่อนตัวขนาดนี้ “พวกคุณมาทำอะไรที่นี่?” กวินถามขึ้นก่อน เสียงของเขาเย็นชาและห่างเหินอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกของหนังสือและหัวใจไปกับ “ที่คั่นหนังสือสีชมพู” นะคะ