บทที่ 26

“ถ้าพายจะหนีไปแบบนี้จริงๆ ก็ไม่ต้องกลับมาเหยียบห้องสมุดนี้อีกเลยนะ” เสียงของกวินไม่ได้ดัง แต่มันสั่นประสาทพายจนปลายนิ้วที่กำลังกำสายกระเป๋าสะพายแน่นถึงกับชาวาบ พายหยุดชะงักอยู่ตรงมุมชั้นหนังสือหมวดประวัติศาสตร์ศิลป์ กลิ่นกระดาษเก่าจางๆ ที่เคยให้ความรู้สึกปลอดภัย กลับกลายเป็นบรรยากาศกดดันที่ทำให้เธอหายใจไม่ออก พายค่อยๆ หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับคนร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงทางเดินแคบๆ ดวงตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มที่ปกติจะดูอบอุ่น บัดนี้กลับฉายแววตัดพ้อจนน่าใจหาย “กวิน... พายไม่ได้หนี” เสียงของเธอเบาหวิวราวกับจะขาดใจ “พายแค่... พายแค่คิดว่าเราควรถอยออกมาให้เวลาตัวเองบ้าง การที่คนอื่นเริ่มสังเกตเห็นเรื่องของเรา มันอาจจะส่งผลเสียต่อตัวกวินมากกว่านะ” กวินสาวเท้าเข้ามาใกล้โดยไม่ลังเล เขาสูงกว่าเธอมากจนพายต้องแหงนหน้ามอง แววตาของเขาซับซ้อนราวกับกำลังถอดรหัสลับที่ยากที่สุดในชีวิต “พายกำลังเอาความคิดของคนอื่นมาตัดสินชีวิตเราเหรอ” กวินถาม พลางขยับเข้าไปจนแผ่นหลังของพายชิดกับชั้นหนังสือไม้โอ๊ก “เราใช้เวลาที่นี่ด้วยกันมาตั้งกี่เดือน ที่คั่นหนังสือสีชมพูที่พายเคยฝากไว้ในหนังสือเล่มนั้น... พายลืมไปแล้วหรือไงว่ามันสื่อถึงอะไร” พายนิ่งอึ้ง หัวใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก เธอจำได้ดี วันที่เขาสารภาพความในใจผ่านโน้ตเล่มนั้น แต่ในตอนนี้ ความหวาดกลัวต่อความสัมพันธ์ที่เติบโตเกินกว่า ‘เพื่อนอ่านหนังสือ’ กำลังกัดกินความมั่นใจของเธอ “พายกลัว...” เธอสารภาพออกมาในที่สุด น้ำตาคลอหน่วย “กลัวว่าถ้าวันหนึ่งความลับในห้องสมุดนี้จบลง พายจะไม่มีที่ให้ไปอีกเลย” กวินมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่อนแสงลง เขาเอื้อมมือขึ้นมาเหมือนจะแตะที่ข้างแก้มของเธอ แต่แล้วเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหยิบหนังสือเล่มหนาที่วางอยู่บนชั้นข้างๆ เธอออกมาแทน “ถ้ากลัวว่าที่นี่จะไม่มีที่ให้พาย...” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะหย่อนกระดาษแผ่นเล็กๆ สีชมพูที่พับเป็นรูปหัวใจลงในมือของเธอ “งั้นก็ลองดูสิว่า ‘ความลับ’ ที่ผมเพิ่งได้รับมาเมื่อกี้ จะทำให้พายอยากหนีไปไหนไกลกว่าเดิมหรือเปล่า” พายก้มมองกระดาษในมือด้วยความฉงน ในใจเต้นผิดจังหวะด้วยความตื่นเต้นและกังวล มือที่สั่นเทาค่อยๆ คลี่กระดาษแผ่นนั้นออก ลายมือคุ้นตาของกวินเขียนไว้เพียงประโยคสั้นๆ ว่า *‘ความจริงที่ผมซ่อนไว้ในห้องสมุด ไม่ใช่แค่ความรู้สึก แต่คือเรื่องที่ทุกคนกำลังตามหาเกี่ยวกับตัวคุณ’* ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังสะท้อนมาจากทางเข้าห้องสมุด มีนาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาสีหน้าตื่นตระหนก เธอชะงักเมื่อเห็นกวินกับพายยืนอยู่ใกล้กันเกินควร แต่ความลับนั้นดูจะสำคัญกว่าสถานการณ์ตรงหน้า “พาย! กวิน! พวกเธอต้องรีบไปดูที่บอร์ดประกาศหน้าคณะเดี๋ยวนี้!” มีนาตะโกนลั่นโดยไม่สนกฎห้ามใช้เสียง “มีคนโพสต์รูปพวกเธอสองคนตอนอยู่ในห้องสมุดเมื่อวาน... แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่แย่ที่สุด” พายหันไปมองกวินที่ขมวดคิ้วแน่น เขารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว? กวินคว้าข้อมือพายเบาๆ ก่อนจะดึงให้เดินตามไปอย่างรวดเร็ว โดยมีมีนาวิ่งนำหน้าไปยังโถงทางเดินหลัก ท่ามกลางนักศึกษาที่มุงดูบอร์ดประกาศด้วยความตื่นเต้น พายแทบหยุดหายใจเมื่อเห็นสิ่งที่ถูกแปะอยู่ตรงกลาง... ไม่ใช่แค่รูปเธอกับกวิน แต่มันคือภาพถ่ายของ ‘จดหมายเก่า’ ที่เธอกับกวินเคยเจอในหนังสือลึกลับเล่มนั้น ซึ่งจดหมายฉบับนั้นควรจะถูกเก็บไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุดในเซฟของคณะอักษรฯ “ใครเป็นคนเอาออกมา!” พายพึมพำด้วยความตกใจ ในวินาทีนั้นเอง กวินก็หยุดเดินกะทันหัน เขาหันมามองพายด้วยสีหน้าที่พยายามควบคุมอารมณ์ แต่เธอกลับเห็นประกายความผิดหวังในดวงตาเขา “พาย... จดหมายฉบับนั้น ผมไม่ได้เป็นคนเก็บมันไว้คนเดียวหรอกนะ” ก่อนที่พายจะทันได้ถามว่าหมายความว่าอย่างไร เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาจากคนข้างหลังก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของชายหนุ่มที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีในฐานะหัวหน้าชมรมบรรณารักษ์ “ในที่สุด... ความลับของพวกเธอก็ออกมาสู่สายตาประชาชนสักทีนะ พาย กวิน” พายหันกลับไปมอง พบว่าหัวหน้าชมรมถือ ‘สมุดบันทึกเล่มสีน้ำเงิน’ ของเธอไว้ในมือ พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้เธอหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง เพราะนั่นคือสมุดที่เธอเขียนความในใจถึงกวินไว้ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา... และหน้าสุดท้ายที่เปิดค้างไว้อยู่ คือหน้าที่มีชื่อของกวินเขียนอยู่ตัวโตๆ พร้อมกับคำสารภาพที่เธอยังไม่เคยบอกใคร ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและพลิกหน้ากระดาษแห่งความรักนี้มาด้วยกันจนถึงนาทีที่ระทึกใจนี้นะคะ