การสนทนาหน้าเคาน์เตอร์

"เล่มนี้... น่าสนใจดีนะคะ" ปลายนิ้วเรียวที่ผ่านการทาเล็บด้วยสีนู้ดใสแตะลงบนปกกระดาษแข็งของหนังสือรวมเรื่องสั้นแปลกตา เล่มที่รินจตั้งใจเลือกสรรมานานกว่าสิบนาที หน้าเคาน์เตอร์ยืมคืนหนังสือของห้องสมุดมหาวิทยาลัยในยามบ่ายแก่ๆ ค่อนไปทางเย็นเช่นนี้ เงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง พายเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ แว่นตากรอบโลหะทรงกลมสะท้อนแสงไฟนีออนบนเพดานวับวาม ดวงตาคมปลาบหลังเลนส์คู่นั้นมองลอดผ่านใบหน้าเธอไปยังชั้นหนังสือหมายเลข 7 ด้านหลังราวกับจะตรวจสอบว่าเธอหยิบมันมาจากหมวดหมู่ที่ถูกต้องจริงหรือไม่ เขารักษาระยะห่างและความเป็นมืออาชีพได้อย่างไร้ที่ติเสมอมา จนกระทั่งนิ้วเรียวยาวเอื้อมมารับบัตรนักศึกษาจากมือเธอ รินลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความจริงแล้ว หนังสือเล่มนี้เธอเคยอ่านจบไปตั้งแต่สมัยมัธยมปลายแล้วด้วยซ้ำ แต่ความกล้าที่จะมายืนตรงนี้โดยมีข้ออ้างเป็นกระดาษบาร์โค้ดแผ่นเดียว ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล "เล่มนี้... อยู่ในหมวดวรรณกรรมร่วมสมัยค่ะ ไม่ใช่วรรณกรรมเยาวชน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ น้ำเสียงของพายมีความราบเรียบที่มักทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ริมหน้าผาที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง "คุณรินแน่ใจเหรอคะว่าจะอ่านมันจบ?" รินชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า เธอยืนเท้าแขนลงกับขอบเคาน์เตอร์ไม้ขัดมันโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าเจือจางในอากาศลอยไปแตะจมูกคนหลังเคาน์เตอร์ "ถ้าคนแนะนำ... ตั้งใจอ่านให้ฟัง อาจจะจบเร็วกว่าที่คิดก็ได้นะคะ" รินตอบกลับด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า ทว่าแฝงความนัยบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิสูงขึ้นอย่างกะทันหัน พายชะงักมือที่กำลังกดแป้นพิมพ์ บัตรนักศึกษาของเธอยังคงค้างอยู่ระหว่างนิ้วของเขา เขานิ่งเงียบไปหลายวินาทีราวกับกำลังประมวลผลคำพูดสองแง่สองง่ามนั้น รอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวยของเขาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะจางหายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับภาพลวงตา "ห้องสมุดไม่ใช่สถานที่สำหรับ... อ่านให้ฟังหรอกนะคะ คุณริน" พายเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นลึกล้ำเสียจนรินต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อน "ที่นี่... มีกฎเรื่องความเงียบที่เคร่งครัดมากค่ะ" "แต่ตอนนี้... ใกล้เวลาปิดทำการแล้วนี่คะ" รินแย้งเสียงเบา สายตาเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนังที่เข็มยาวกำลังจะชี้เลขสิบสอง "อีกอย่าง บรรณารักษ์เวรวันนี้... ดูเหมือนจะใจดีเป็นพิเศษด้วย" พายถอนหายใจออกมาเบาๆ เสียงถอนหายใจที่เจือความระอาใจนิดๆ แต่นัยน์ตากลับไหววับประหลาด เขาจัดการสแกนบาร์โค้ดหนังสือเล่มนั้นด้วยความรวดเร็ว เสียง *ปี๊ด* เบาๆ ดังขึ้นยืนยันการทำรายการสำเร็จ เขายื่นบัตรและหนังสือเล่มหนาคืนให้เธอ พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่สอดไว้ด้านในปกหน้าอย่างแนบเนียน รินก้มมองกระดาษแผ่นนั้น หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นลายมือหวัดๆ แต่เป็นระเบียบเขียนไว้ว่า *'ประตูหลังห้องสมุด... หกโมงเย็น'* เธอกำลังจะเงยหน้าขึ้นไปทวงถามความหมาย แต่ทว่า... "ริน! อยู่นี่เองเหรอ ฉันตามหาเธอซะทั่วเลย" เสียงทุ้มคุ้นเคยดังแทรกขึ้นมาจากทางเดินระหว่างชั้นหนังสือหมายเลข 6 กวินก้าวฉับๆ เข้ามาหยุดยืนข้างกายเธอ ใบหน้าคมคายมีหยาดเหงื่อซึมเล็กน้อยจากการเดินตามหา รสายตารիսรอกับพายที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ทันทีด้วยความระแวงระวังที่ปิดไม่มิด รินรีบหุบสมุดในมือลงและซ่อนกระดาษโน้ตไว้แนบชิดอก ความตกใจทำให้เธอเผลอถอยหลังไปชนไหล่กวินโดยไม่ได้ตั้งใจ "มีอะไรเหรอกวิน? ฉันแค่... มายืมหนังสือ" รินเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก กวินหรี่ตามองพายที่ยังคงยืนสงบนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อนหลังเคาน์เตอร์ สายตาของชายหนุ่มทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ ประกายไฟแห่งความไม่เป็นมิตรพวยพุ่งขึ้นเงียบๆ โดยไม่ต้องมีคำพูดใดหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากของทั้งคู่ "หนังสือเล่มหนาเตอะขนาดนี้... เธอยืมมาอ่านจริงๆ เหรอริน?" กวินหันมามองหน้าเธอด้วยแววตาเคลือบแคลงสงสัย ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าปกหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาดู "ปกติเธอชอบอ่านแต่นิยายรักหวานแหววไม่ใช่หรือไง ทำไมวันนี้ถึงเปลี่ยนแนวมาสนใจเรื่องพวกนี้ล่ะ?" รินใจหายวาบ กลัวว่ากวินจะทันสังเกตเห็นกระดาษโน้ตที่ซ่อนอยู่ เธอยื้อแย่งหนังสือคืนมาด้วยท่าทางลุกลนจนผิดสังเกต "ก็... คนเรามันก็ต้องมีเปลี่ยนแนวกันบ้างสิ มาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวน่า" รินตัดบทด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ พายมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าทั้งหมดเงียบๆ รอยยิ้มจางๆ ที่เคยมีเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น แววตาของบรรณารักษ์หนุ่มกลับมาเย็นชาและห่างเหินดังเดิมราวกับกำแพงน้ำแข็งที่ถูกสร้างขึ้นใหม่อย่างรวดเร็ว เขาก้มหน้าลงสนใจหน้าจอคอมพิวเตอร์ตามเดิมราวกับว่าตรงหน้าเคาน์เตอร์นี้ไม่มีใครยืนอยู่เลยแม้แต่คนเดียว "กลับกันเถอะริน ใกล้เวลาห้องสมุดปิดแล้ว" กวินเอ่ยเสียงเข้ม มือใหญ่เอื้อมมาจับข้อแขนเธอไว้หลวมๆ เป็นเชิงบังคับกลายๆ "ฉันรอดินอยู่ข้างนอกตั้งนาน ฝนทำท่าจะตกด้วย" รินหันไปมองพายครั้งสุดท้ายด้วยความรู้สึกวูบโหวงในอก เธอกำกระดาษโน้ตในมือแน่นจนยับยู่ยี่ หกโมงเย็นกำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า... และประตูหลังห้องสมุดก็อยู่ห่างจากจุดที่เธอยืนอยู่เพียงแค่ไม่กี่ก้าวเท่านั้นเอง ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกของหนังสือและหัวใจไปกับ “ที่คั่นหนังสือสีชมพู” นะคะ