เช้าที่สดใสกว่าเดิม

เสียงกุ๊กกักที่ดังมาจากมุมมืดของระเบียงห้องพักนักศึกษา ทำเอาหัวใจของฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไอ้ความเงียบสงบยามดึกดื่นแบบนี้มันควรจะใจดีกับคนโสดที่เพิ่งผ่านมรสุมชีวิตมาหมาดๆ ไม่ใช่มาเปิดฉากสยองขวัญย่อมๆ ให้ฉันต้องยืนขาแข็งเป็นเสาหินทาสีแบบนี้สิคะ! "ใคร... ใครน่ะ" ฉันเปล่งเสียงออกไปโดยพยายามบังคับไม่ให้มันสั่น แต่ผลลัพธ์คือเสียงมันแปร่งปร่าจนน่าสมเพชตัวเอง เงาตะคุ่มที่ทาบทับอยู่หลังผ้าม่านโปร่งบางค่อยๆ ขยับเคลื่อนไหว ช้าๆ ทว่าชัดเจนจนขนแขนลุกชันไปหมด ให้ตายเถอะ...ไหนไอฟูรันบอกว่ารูมเมทกลับต่างจังหวัดยาวไง แล้วไอ้คนที่กำลังยืนเงื้อมเงาทำท่าทางลับๆ ล่อๆ อยู่ตรงนั้นคือผีหรือโจร หรือว่า... *พรึบ!* "อุ๊ย! แม่เจ้าโว้ย!" ฉันหวีดร้องลั่นห้องพร้อมกับยกมือขึ้นปิดตาปี๋ เมื่อจู่ๆ ร่างสูงโปร่งของใครบางคนก็พุ่งพรวดออกมาจากมุมมืด พร้อมกับยื่นมือมาคว้าข้อมือฉันไว้แน่นด้วยความเร็วแสง กลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกที่ลอยแตะเข้า It's unmistakable... กลิ่นมิ้นต์ผสมความอบอุ่นแบบผู้ชายคนนั้นที่ฉันเพิ่งจะด่าไล่หลังไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว "เบาๆ ครับคนสวย นี่พี่เอง ไม่ใช่โจรเรียกค่าไถ่สักหน่อย จะกรี๊ดให้หูดับตับไหม้เพื่อ?" เสียงทุ้มต่ำติดจะกลั้วหัวเราะดังขึ้นข้างใบหู พร้อมกับลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดลาดไหล่จนฉันต้องรีบสะบัดข้อมือออกจากการกุม "รุ่นพี่อาทิตย์!" ฉันตวัดสายตาขุ่นเค็กใส่คนที่กำลังยืนยิ้มแป้นแล้นราวกับว่านี่คือเซอร์ไพรส์วันเกิด ทั้งๆ ที่หัวใจฉันเกือบวายตายคาที่ "นี่พี่บ้าไปแล้วหรือไง! ไหนบอกว่าจะกลับหอตัวเองไปแล้ว ทำไมยังแอบย่องเข้ามาในห้องคนอื่นแบบนี้ แถมยังมาซุ่มทำตัวลับๆ ล่อๆ อีก อยากโดนฉันเอาไม้กวาดไล่ตีหัวรอบสองหรือไงคะ!" อาทิตย์ยักไหล่เบาๆ ใบหน้าหล่อเหลายามต้องแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงดูพริ้วไหวและกวนประสาทเป็นบ้า เขากวาดสายตามองสำรวจรอบห้องพักขนาดกะทัดรัดของฉันด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเป็นเจ้าของห้องเสียเอง ก่อนจะก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันอีกนิดจนต้องถอยหลังกรูดไปจนติดขอบโต๊ะอ่านหนังสือ "ก็เป็นห่วง... กลัวว่าเด็กแถวนี้จะนอนไม่หลับเพราะคิดถึงหน้าหล่อๆ ของเดือนคณะ" เขาว่าหน้าตาเฉย นิ้วเรียวยื่นมาเคาะหน้าผากฉันเบาๆ หนึ่งที "แล้วอีกอย่าง พี่ไม่ได้แอบย่องนะ ประตูระเบียงมันไม่ได้ล็อกต่างหาก พี่หวังดีกลัวลมตีหน้าต่างพังเลยเข้ามาช่วยปิดให้ต่างหากเล่า" "หวังดีบ้านพี่สิคะ! นี่มันชั้นสามนะพี่อาทิตย์ ถ้าเกิดมีคนปีนเข้ามาจริงๆ แล้วคิดว่าเป็นพี่ ฉันเอาคัตเตอร์กร้วมคอพี่จริงๆ ด้วยนะ!" ฉันโวยวายเสียงดังใส่หน้าเขา พยายามซ่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มเอาไว้ให้มิดชิด ไอ้บ้านี่... ขยันทำให้ใจเต้นไม่เป็นจังหวะอยู่เรื่อยเลยให้ตายสิ อาทิตย์ไม่ตอบโต้ เขากลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ใบหน้าบูดบึ้งของฉันด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่แววตากวนประสาทอย่างเคย แต่มันมีความอ่อนโยนและลึกซึ้งบางอย่างซ่อนอยู่ข้างใน จนฉันต้องเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่นเพื่อหลบสายตาคู่นั้น บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ และเสียงหัวใจของฉันที่ดังจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "เพลง..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นจนฉันต้องหันกลับไปมอง "อะไรอีกคะ ดึกมากแล้ว เชิญกลับห้องตัวเองไปได้แล้วค่ะ ไป๊!" ฉันโบกมือไล่เขาหยอยๆ เหมือนไล่แมวไล่หมา "ขอบคุณนะ" คำพูดสั้นๆ กับรอยยิ้มบางๆ ที่สลักอยู่บนริมฝีปากหยักทำให้ฉันชะงักค้างไป อาการขويขวายเมื่อครู่วันนี้หายวับไปกับตา อาทิตย์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด มือหนาสอดเข้า1กระเป๋าเสื้อฮู้ดของตัวเอง สายตาคู่นั้นมองตรงมาที่ฉันอย่างไร้ซึ่งเกราะป้องกันใดๆ "เรื่องอะไรล่ะคะ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรให้พี่เลยนะ" ฉันทำเป็นไขสเกลกลบเกลื่อนความประหม่า "เรื่องที่ยอมเปิดใจให้พี่ก้าวเข้ามาในโลกวุ่นวายของเพลงไง..." เขาเว้นจังหวะไปนิด สายตาคมกริบกวาดมองลึกเข้ามาในดวงตาฉัน "ถึงปากจะบอกว่ารำคาญ ถึงปากจะบอกว่าไม่อยากเจอหน้า แต่ทุกครั้งที่พี่หันกลับมา เพลงก็ยังยืนอยู่ที่เดิม... ขอบคุณนะที่ยอมให้พี่ตื๊ออยู่ได้นานขนาดนี้" ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้ใช้สกิลอะไรในการทำลายล้างกำแพงน้ำแข็งที่ฉันสร้างไว้ได้ง่ายดายขนาดนี้นะ! หัวใจเจ้ากรรมกระหน่ำเต้นโครมครามจนแทบจะทะลักออกมานอกอก สมองที่เคยประมวลผลคำด่าทอได้อย่างคล่องแคล่วกลับว่างเปล่าสนิท ฉันอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ อยากจะสวนกลับด้วยประโยคเผ็ดร้อนสักคำสองคำ แต่พอมองเห็นประกายความจริงจังในดวงตาคู่นั้น คำพูดทั้งหมดก็กลืนหายลงคอไปหมดสิ้น "พ...พูดอะไรไม่รู้เรื่อง ไปนอนได้แล้วไป!" สุดท้ายฉันก็ได้แต่ผลักอกแกร่งของเขาเบาๆ แล้วหันหลังหนีซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำร้อนผ่าวไว้ไม่ให้เขาเห็น อาทิตย์หัวเราะร่วนในลำคอด้วยความชอบใจ ก่อนที่สัมผัสนุ่มนวลจะแตะเบาๆ ที่กลุ่มผมของฉัน พร้อมกับเสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู "ฝันดีนะเด็กดื้อ... พรุ่งนี้เจอกันตอนเช้า" เสียงปิดประตูห้องเบาๆ ดังขึ้นตามด้วยความเงียบที่กลับมาเยือนอีกครั้ง แต่แปลก... ความเงียบในคืนนี้มันไม่ได้น่ากลัวหรือเคว้งคว้างเหมือนเก่า หัวใจของฉันกลับพองโตและเต้นแรงจนแทบไม่เป็นจังหวะเมื่อคิดถึงรอยยิ้มและคำพูดของเขา ... แสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาปลุกฉันให้ตื่นจากภวังค์ เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสีเขียวดังรัวติดต่อกันหลายครั้งจนต้องเอื้อมมือไปควานหาโทรศัพท์มือถือบนหัวเตียงด้วยความงัวเงีย *Pantip-Boy: ตื่นยังคุณหนูบริหาร* *Pantip-Boy: ลงมาข้างล่างเดี๋ยวนี้เลยนะ มีคนรอเลี้ยงกาแฟอยู่* *Pantip-Boy: ถ้าลงมาช้า พี่จะขึ้นไปเคาะห้องซ้ำรอยเดิมจริงๆ ด้วยนะ 😉* ฉันขมวดคิ้วมุ่นให้กับข้อความกวนประสาทนั้น แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นโดยอัตโนมัติอย่างห้ามไม่อยู่ ยัยเพลง... แกนี่มันแพ้ทางเขาเข้ากระดูกดำแล้วจริงๆ สินะ! ฉันรีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อยแล้วเดินลงมายังใต้ตึกคณะตามนัดหมาย บรรยากาศยามสายของมหาวิทยาลัยคึกคักไปด้วยนักศึกษาที่เดินขวักไขว่ แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับร่างสูงโปรยืนพิงเสาตึกอยู่ มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟเย็น ส่วนอีกข้างกดโทรศัพท์มือถือยุกยิก เสื้อเชิ้ตนักศึกษาพับแขนขึ้นลวกๆ ยิ่งขับให้เขาดูโดดเด่นสะดุดตาจนสาวๆ หลายคนต้องเหลียวหลังมอง ราวกับมีเรดาร์ตรวจจับ ทันทีที่ฉันก้าวเข้าไปใกล้ อาทิตย์ก็เงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มพราวระยับปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาทันที "มา 20 นาทีเต็มๆ เลทไปสามวินาทีนะเรา" เขาเอ่ยแซทันทีที่ฉันเดินไปหยุดตรงหน้า "บ่นมากจังค่ะ! ไหนล่ะกาแฟที่บอกจะเลี้ยง ฉันง่วงจนตาจะปิดอยู่แล้วเนี่ย" ฉันเชิดหน้าขึ้นทำเป็นกลบเกลื่อนอาการเขิน อาทิตย์หัวเราะร่วน ยื่นแก้วกาแฟโปรดของฉันมาให้ พร้อมกับมืออีกข้างที่เอื้อมมาขยี้ผมฉันจนยุ่งเหยิงไปหมด "จัดให้ตามคำขอครับท่าน... อ้อ วันนี้มีเรื่องจะบอกด้วยนะ" เขาเว้นวรรค ยิ้มเจ้าเล่ห์ "เรื่องอะไรอีกคะ อย่าบอกนะว่า..." อาทิตย์ไม่รอให้ฉันพูดจบ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวรวดเร็วจนฉันต้องผถอยหลังกรูด ก่อนจะโน้มใบลงมากระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป... เลิกเป็นแค่ 'รุ่นพี่สายตื๊อ' แล้วนะ" ฉันเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบเมื่อสมองเริ่มประมวลผลความหมายของประโยคเมื่อครู่ นิ้วเรียวของเขาถือวิสาสะเกี่ยวปอยผมที่ตกลงมาทัดใบหูให้อย่างเบามือ สัมผัสนั้นอบอุ่นและชัดเจนจนแทบหยุดหายใจ "เพราะต่อไปนี้... พี่ขอจองสิทธิ์เป็น *'แฟน'* ของเด็กบริหารคนนี้คนเดียวก็พอ" *กึก!* หน้าจอโทรศัพท์ในมือฉันสั่นสะเทือนขึ้นมาพร้อมกับการแจ้งเตือนข้อความแชตจากเขาที่ส่งเข้ามาซ้ำอีกรอบ... *[Pantip-Boy ส่งข้อความถึงคุณ]* *Pantip-Boy: ส่งแล้วนะ... ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด ไม่งั้นพี่จะปล้นจุ๊บเป็นค่าทำขวัญ!* อาทิตย์ส่งยิ้มหวานหยดย้อยมาให้ ท่ามกลางเสียงกรี๊ดกร๊าดแซวของเพื่อนสนิทอย่างเจเจที่โผล่มาจากไหนไม่รู้กำลังยืนทำมือเป็นรูปหัวใจอยู่ไกลๆ ทว่า... ก่อนที่ฉันจะได้อ้าปากโวยวายหรือด่ากราดกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังแผดเผาใบหน้า สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของใครบางคนที่กำลังเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลังอาทิตย์... ร่างของคนที่ฉันคิดว่าไม่มีวันได้เจออีกแล้วในชีวิตนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานให้ "ชาพีชหวานน้อย" ในตอนนี้นะคะ!