เมื่อเพื่อนเริ่มแซวหนัก

"พี่ภัทร?" ฉันพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาหวิว ราวกับเสียงของตัวเองถูกกลืนหายไปในอากาศ บรรยากาศรอบตัวที่เคยครึกครื้นด้วยเสียงล้อเลียนของกลุ่มเพื่อนและมุกกวนประสาทของอาทิตย์พลันเงียบกริบลงทันที หัวใจของฉันเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะอาทิตย์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า แต่เพราะชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังเขา พี่ภัทร... อดีตรุ่นพี่ที่ฉันเคยพยายามลืมไปจากความทรงจำ เขาดูดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก แต่แววตาคู่นั้นยังคงมีความนิ่งสงบที่ทำเอาฉันทำตัวไม่ถูกอยู่ดี "อ้าว ไอ้อาทิตย์ ทำไมหน้าซีดแบบนั้นล่ะวะ?" เจเจที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉันเอ่ยขึ้นพลางทำหน้าสงสัย สลับสายตามองฉันกับคนที่เพิ่งปรากฏตัว ก่อนจะเปลี่ยนโหมดเป็นสายปั่นทันที "หรือว่าลมพัดหวน? ใครน่ะพี่ชาย... แฟนเก่าหรอ?" "เห้ย เจเจ! หุบปากไปเลยนะ!" ฉันหันไปแว้ดใส่เพื่อนสนิททันทีด้วยความร้อนรน แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นอาทิตย์ที่หุบยิ้มกวนๆ ลงฉับพลัน เขาหมุนตัวกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่ฉันอ่านไม่ออก "มาทำอะไรที่นี่ครับ?" น้ำเสียงของอาทิตย์ไม่ได้นุ่มนวลเหมือนเวลาที่เขาคุยกับฉัน แต่มันมีความแข็งกร้าวและเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด "แค่ผ่านมาทำธุระแถวนี้ แล้วเห็นน้องเพลงพอดี" คนที่ถูกเรียกว่าพี่ภัทรตอบพลางคลี่ยิ้มจางๆ ก่อนจะขยับสายตามามองที่ฉัน "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเพลง... สบายดีไหม?" บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ฉันกำมือแน่น พยายามคุมสติไม่ให้สั่น "ก็... เรื่อยๆ ค่ะ พี่ภัทรมาทำไมคะ?" "โหหห บรรยากาศมาคุมากแม่" เจเจที่ยังไม่ยอมเลิกเล่นรีบกระซิบข้างหูฉัน "นี่หรือเปล่าคะคนที่เคยทำให้เพลงอกหักดังเป๊าะตอนมัธยม? สเปกเพลงนี่ดูท่าจะเน้นสายสุขุมนุ่มลึกเนอะ แต่รายข้างๆ นี่สายหมาหยอกไก่... เลือกยากจังนะคะเนี่ย" "เจเจ! ถ้าแกไม่หยุดพูด ฉันจะเอาปากกาทิ่มตานะ!" ฉันขู่พึมพำ แต่ใจจริงอยากจะมุดดินหนีไปให้พ้นจากสถานการณ์นี้เหลือเกิน อาทิตย์ขยับตัวก้าวมาบังฉันไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาของเขามองพี่ภัทรอย่างไม่ลดละ "ถ้ารู้จักกัน ก็คงทราบแล้วนะครับว่าน้องเขามีคนดูแลแล้ว ไม่จำเป็นต้องแวะมาทักทายให้เสียเวลาหรอกครับ" "คนดูแล?" พี่ภัทรทวนคำพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตามาทางฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความนัย "เพลง... ตกลงคบกับเขาแล้วจริงๆ เหรอ?" คำถามนั้นเหมือนลูกศรที่พุ่งตรงมาที่ใจ ฉันอ้าปากค้าง จะปฏิเสธก็ติดที่อาทิตย์หันมามองฉันด้วยสายตาคาดหวัง จะยอมรับก็เขินจนหน้าร้อนฉ่าไปหมด "เรื่องของหนู... พี่ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกค่ะ" ฉันพยายามรวบรวมความกล้าพูดออกไป "งั้นเหรอ?" พี่ภัทรแค่นยิ้ม "งั้นพี่ก็ยังพอมีหวังใช่ไหม... เพราะเท่าที่พี่ดู น้องเพลงยังดูอึดอัดกับ 'คนดูแล' คนนี้อยู่นะ" "ไอ้พี่!" อาทิตย์กระชากคอเสื้อคนตรงหน้าทันทีจนฉันต้องร้องห้าม "พี่อย่ามาลามปามนะเว้ย! ถือว่าเป็นรุ่นพี่แล้วผมจะไม่ทำอะไรเลยเหรอ?" "หยุดนะอาทิตย์!" ฉันรีบเข้าไปดึงแขนเขาไว้ ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในอก ทั้งความโกรธที่พี่ภัทรมาพูดจาแบบนี้ และความรู้สึกแปลกๆ ที่ผุดขึ้นมาเมื่อเห็นอาทิตย์โกรธแทนตัวเองขนาดนั้น "พอได้แล้ว... อย่าทำให้เรื่องมันใหญ่โตไปกว่านี้เลย" อาทิตย์หันมามองฉัน ใบหน้าที่เคยขี้เล่นตอนนี้เต็มไปด้วยความจริงจังที่ฉันไม่เคยเห็น "เพลง... เชื่อใจพี่ไหม?" ฉันชะงักไป คำถามนั้นทำเอาสมองเบลอไปชั่วขณะ "ถ้าเชื่อ... ก็ถอยไปข้างหลังซะ" เขาพูดแค่นั้นก่อนจะสะบัดมือพี่ภัทรออกอย่างแรง แล้วก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่าย "ผมไม่สนหรอกนะว่าพี่เคยเป็นใครสำหรับเพลง แต่ตอนนี้ คนที่เพลงต้องแคร์คือผม... แล้วถ้าพี่คิดจะมาป่วนความสงบของเขา พี่ต้องข้ามศพผมไปก่อน" พี่ภัทรนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ดูท่าทางจะจริงจังกว่าที่คิดแฮะ... น่าสนใจดี" เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว หันมามองฉันเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเสียดาย "งั้นพี่ไปก่อนนะเพลง... แล้วเราคงได้เจอกันอีก ไม่นานเกินรอหรอก" ร่างสูงของพี่ภัทรเดินหายไปในกลุ่มนักศึกษาที่เริ่มแตกตื่น ทิ้งให้ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับอาทิตย์ที่ยังคงยืนจ้องตามหลังอีกฝ่ายไปด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยไฟโทสะ "อาทิตย์..." ฉันเรียกเขาเบาๆ เขายังคงไม่หันมามอง แต่กำปั้นที่กำแน่นจนสั่นค่อยๆ คลายออก เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับฉันด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ดูฝืนใจที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา "ไม่ต้องกลัวนะ... ผมอยู่นี่แล้ว" ประโยคนั้นควรจะทำให้ฉันใจชื้น แต่มันกลับทำให้ฉันใจเต้นแรงด้วยความกังวลอย่างบอกไม่ถูก เพราะในวินาทีที่เขากำลังจะเอื้อมมือมาแตะไหล่ฉัน เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ในมือเขาก็ดังขึ้นรัวๆ อาทิตย์ชำเลืองมองหน้าจอแวบเดียว ใบหน้าที่เคยดุดันกลับเปลี่ยนเป็นความตกใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาปล่อยโทรศัพท์ร่วงลงพื้นดังกริ๊ก พร้อมกับจ้องมองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและ 'ความลับ' บางอย่างที่เขากำลังปิดบังอยู่ "เพลง... คือพี่ต้องไปเดี๋ยวนี้" เขาพูดเสียงสั่น "ถ้าพี่ไม่อยู่... อย่าเพิ่งเชื่ออะไรที่ใครบอก ทั้งพี่ภัทร... หรือแม้แต่คนอื่น เข้าใจไหม?" เขาวิ่งออกไปทิ้งให้ฉันยืนงงอยู่กลางทาง โดยที่บนหน้าจอโทรศัพท์ที่ตกอยู่ มีข้อความเด้งขึ้นมาสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายฉันเย็นเฉียบ: *‘แผนการทุกอย่างเปิดเผยแล้วอาทิตย์... รีบมาที่คณะ เดี๋ยวนี้ ก่อนที่เพลงจะรู้ความจริงว่าทำไมคุณถึงเข้ามาหาเธอในวันแรก!’* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้เพลงกับอาทิตย์กันมาถึงตรงนี้นะคะ ชาพีชหวานน้อยจะรีบมาต่อตอนหน้าให้ทันใจแน่นอนค่ะ!