งานกีฬาสีที่ต้องแข่งกัน

"พี่อาทิตย์! หยุดทำหน้าลั้นลาแล้วช่วยดูตาข่ายฝั่งนี้หน่อยได้ไหมคะ! จะพังลงมาอยู่แล้วเนี่ย!" เสียงแหลมปรี๊ดของเพลงดังลั่นสนามกีฬาท่ามกลางเสียงเพลงเชียร์ที่เปิดกระหึ่ม หญิงสาวตัวเล็กในชุดเสื้อยืดกิจกรรมสีประจำคณะหน้าแดงก่ำ เหงื่อซึมตามไรผมขณะพยายามประคองโครงเหล็กจัดแสตนด์ที่ดูท่าจะเอียงกะเท่เร่ คนถูกเรียก—หรือก็คือเดือนคณะวิศวะฯ ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาเป็นอาวุธ—ไม่ได้ดูทุกข์ร้อนเลยสักนิด เขายังคงยืนหมุนหมวกแก๊ปสีดำไปมาพร้อมยิ้มมุมปาก ก่อนจะวางขวดน้ำลงแล้วก้าวยาวๆ เข้ามาประชิดตัวจนเพลงต้องถอยหลังกรูดไปชนกับเสาเหล็ก "ก็บอกให้ใจเย็นๆ ไงครับคนเก่ง... แสตนด์น่ะมันไม่ถล่มหรอก แต่ถ้าพี่ไม่ช่วย เพลงนั่นแหละที่จะเป็นลมไปก่อน" อาทิตย์เอื้อมมือไปคว้าเสาเหล็กไว้ด้วยมือเดียว อีกมือถือโอกาสกั้นร่างของเพลงไว้กับเสา "ห่วงคนอื่นน่ะหัดห่วงตัวเองบ้างเถอะ" "ห่วงตัวเองก็ไม่ได้แปลว่าให้มาเกะกะแบบนี้ค่ะ! แผนที่เจเจเล่าให้ฟังน่ะ... เรื่องที่พี่แกล้งทำเป็นหาสร้อยไม่เจอเพื่อให้ได้เข้ามาทักฉันวันแรกน่ะ ได้ยินชัดเต็มสองหูแล้วนะ!" เพลงเชิดหน้าขึ้น แม้ใจจะเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความโกรธที่สั่งสมมาหายไปไหนไม่รู้ เหลือเพียงความประหม่าที่ถูกสายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้อง อาทิตย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมวูบไหวเพียงครู่เดียว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแววตาทะเล้นตามฉบับเจ้าตัว "อ๋อ... รู้แล้วเหรอครับ?" อาทิตย์ก้มลงมาจนจมูกเกือบชนกัน "นึกว่าจะแกล้งโง่ไปได้นานกว่านี้ซะอีก" "ไอ้พี่อาทิตย์! นี่มันไม่ใช่เรื่องตลกนะ!" เพลงผลักอกเขาเต็มแรงจนคนตัวสูงเซไปด้านหลังเล็กน้อย "ไปซ้อมเพลงเชียร์ของคณะพี่ไปเลยไป! อย่ามาทำเป็นเนียนแถวนี้!" "ก็ได้ๆ" เขาหัวเราะร่วน ก่อนจะเดินถอยหลังออกไป แต่ไม่วายหันมาโบกมือให้ "เดี๋ยวตอนแข่งเพลงเชียร์นะ ตั้งใจดูให้ดีๆ พี่มีอะไรจะ 'เฉลย' อีกเยอะเลย" เจเจที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ สะกิดไหล่เพลงแรงๆ "โหย แก... สายตาพี่อาทิตย์เมื่อกี้คือเขินหรือกวนประสาทกันแน่วะ? แต่บอกเลยนะว่าสายวิศวะน่ะเวลาเอาจริงคือสุดจัด งานกีฬาสีปีนี้ พี่แกไม่ได้กะมาเล่นๆ แต่กะมา 'จีบ' กลางสนามชัดๆ" "จีบอะไรของแก! เขาแค่เป็นพวกบ้าพลัง" เพลงบ่นอุบ แต่สายตาก็อดไม่ได้ที่จะมองตามแผ่นหลังกว้างของรุ่นพี่ที่กำลังเดินไปรวมกลุ่มกับเพื่อนวิศวะ เมื่อถึงเวลาไฮไลต์ของงาน เสียงกลองชุดใหญ่ดังขึ้นพร้อมกับการเปิดตัวของคณะวิศวกรรมศาสตร์ อาทิตย์ที่เคยเป็นเพียงรุ่นพี่ขี้เล่นและกวนประสาท กลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาก้าวออกมาข้างหน้าสุดในฐานะผู้นำเชียร์ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของสาวๆ ทั้งมหาลัย อาทิตย์ถอดเสื้อคลุมออกเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนที่เด่นชัดตามประสาคนออกกำลังกาย เขาเริ่มขยับร่างกายด้วยท่วงท่าที่ดุดันและทรงพลัง สายตาที่มักจะส่งมาให้เพลงอย่างอ่อนโยน บัดนี้เปลี่ยนเป็นสายตาที่มุ่งมั่นและร้อนแรงดั่งเปลวไฟ ทุกจังหวะที่เขาตะโกนนำเชียร์ ทุกท่าเต้นที่ดูแข็งแรงแต่แฝงความพริ้วไหว ทำให้เขาดูเหมือนพระเอกในนิยายที่หลุดออกมาจากหน้ากระดาษจริงๆ "นั่นพี่อาทิตย์เหรอวะ..." เพลงพึมพำ ดวงตาเบิกกว้าง ลืมไปสิ้นว่าตัวเองกำลังโกรธเรื่องสร้อยหรือเรื่องแผนการอะไรนั่น เขาสุดตัวมาก... เขาไม่ได้ห่วงหล่อ ไม่ได้ห่วงรักษาภาพลักษณ์เดือนคณะที่ต้องนิ่งขรึม เขากระโดดสุดแรง สบัดธงจนกล้ามแขนปูดโปน และตะโกนชื่อ 'เพลง' แทรกเข้าไปในเนื้อเพลงเชียร์ด้วยเสียงที่ดังสนั่นจนคนทั้งสนามหันมามอง "น้องเพลงคนสวย! พี่อาทิตย์คนนี้! จะเป็นคนดูแลเอง!" เสียงโห่ฮาและเสียงกรี๊ดดังสนั่นไปทั่วสนาม เพลงรู้สึกเหมือนหน้าตัวเองจะระเบิดออกมาได้เสียเดี๋ยวนี้ เธอรีบก้มหน้าซ่อนความเขินอาย แต่หางตาก็ยังแอบเห็นว่าอาทิตย์กำลังหันมามองตรงมาที่เธอพร้อมรอยยิ้มกว้างที่ดูจริงใจที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา จังหวะที่การแสดงเชียร์จบลง เสียงปรบมือดังเกรียวกราว อาทิตย์หอบหายใจถี่ด้วยความเหนื่อย แต่เขากลับไม่ยอมพัก เขาหยิบมือถือขึ้นมาแล้วก้มหน้าพิมพ์บางอย่างอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เพลงยังคงยืนอึ้งอยู่กับที่ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้น เพลงรีบหยิบมือถือขึ้นมาดู หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองเมื่อเห็นชื่อคนส่ง [อาทิตย์วิศวะ]: เลิกเขินได้แล้วครับ... รู้หรอกว่ามองอยู่ [อาทิตย์วิศวะ]: ที่เต้นจนหมดแรงเนี่ย ก็เพราะอยากให้รู้ว่าที่ทำไปทั้งหมดน่ะ ไม่ได้ทำเพื่อคณะหรอก [อาทิตย์วิศวะ]: ทำเพื่อ 'น้องรหัส' ที่ปากจัดแต่ดันน่ารักที่สุดในโลกคนนี้ต่างหาก [อาทิตย์วิศวะ]: ถ้ายังไม่หยุดมองแบบนี้... พี่จะวิ่งไปหาตรงนั้นแล้วนะ! เพลงอ่านข้อความซ้ำไปซ้ำมา นิ้วมือสั่นจนแทบกดล็อกหน้าจอไม่ถูก ความโกรธที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่แล่นผ่านหัวใจ ทว่า... ในวินาทีที่เธอตัดสินใจจะพิมพ์ตอบกลับไป จู่ๆ ก็มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาอีกข้อความหนึ่ง มันเป็นข้อความที่ยาวและดูจริงจังกว่าปกติ [อาทิตย์วิศวะ]: เพลง... จริงๆ แล้ววันที่พี่เข้ามาทักเพลงวันแรก พี่ไม่ได้แค่อยากเล่นเกมหรอกนะ แต่พี่... [ข้อความถูกยกเลิก] เพลงตาค้าง เธอรีบกดเข้าไปดูข้อความที่เพิ่งถูกกดยกเลิกไปทันที หัวใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม 'เขาจะบอกอะไร? แล้วทำไมต้องยกเลิก?' ก่อนที่เธอจะได้ทันตั้งตัว เงาขนาดใหญ่ก็ทาบทับลงมาเหนือตัวเธอพร้อมกับเสียงหอบหายใจของคนเพิ่งผ่านศึกหนักมาสดๆ ร้อนๆ "ยกเลิกไม่ทันแล้ว... เพราะพี่กำลังจะบอกด้วยปากตัวเองตอนนี้เลย" อาทิตย์ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าหล่อเหลาเปรอะเปื้อนด้วยเหงื่อ แต่สายตาของเขากลับนิ่งสนิทและเต็มไปด้วยความจริงจังที่เพลงไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต... ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของคู่แสบคู่นี้มาถึงตอนที่ 23 นะคะ หวังว่าจะชอบความโก๊ะความฟินของพี่อาทิตย์กันนะคะ!