บาดเจ็บแต่ไม่ถอย

"นี่พี่อาทิตย์! จะบ้าหรือไง! เจ็บขนาดนี้ยังจะยิ้มหน้ามึนอยู่อีกเหรอ!" เสียงโวยวายของฉันดังลั่นห้องพักนักกีฬา ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมทีมที่เริ่มถอยห่างออกไปเพราะรัศมีความเดือดดาลของฉัน มือไม้ฉันสั่นไปหมดตอนที่เห็นรอยถลอกยาวที่หัวเข่าของรุ่นพี่เดือนคณะคนดัง เลือดซิบๆ ที่ไหลออกมาปนกับเหงื่อไคลมันทำให้ฉันรู้สึกหงุดหงิดจนแทบอยากจะวีนให้โลกแตก "เบาหน่อยน่าเพลง... เดี๋ยวคนเขาก็คิดว่าเราเป็นเมียพี่จริงๆ หรอก โวยวายเสียงดังเชียว" ไอ้พี่อาทิตย์มันยังจะกวน! มันพิงหลังกับกำแพงห้องด้วยท่าทางกะเผลกๆ แต่ริมฝีปากที่ซีดเซียวกลับยกยิ้มมุมปากเหมือนเดิม ดวงตาคู่คมจ้องมองฉันด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เหมือนกำลังสนุกที่เห็นฉันร้อนรนใจ "เมียอะไรพี่! นี่มันห้องพยาบาล ไม่ใช่สถานที่จัดงานแต่งงาน! อยู่นิ่งๆ สิคะ จะทำแผลให้!" ฉันคว้ากระเป๋าพยาบาลมาเปิดด้วยความรุนแรง ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกข้างตัวเขา ใจหนึ่งก็อยากจะตบกบาลไอ้คนหน้ามึนสักที แต่อีกใจมันดันสั่นไหวแปลกๆ ตอนเห็นเขานิ่วหน้าเพราะความเจ็บปวดตอนที่ฉันเช็ดแผลให้ "เจ็บเหรอ..." ฉันถามเสียงอ่อยลงโดยไม่รู้ตัว "เจ็บครับ... แต่พอเห็นเพลงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ พี่ก็หายเจ็บไปครึ่งหนึ่งแล้ว" "พูดจาเพ้อเจ้อ! ใครจะร้องไห้ให้พี่กัน แค่รำคาญที่พี่ชอบทำตัวให้คนอื่นต้องคอยเป็นห่วงต่างหาก" ฉันก้มหน้าก้มตาใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดรอบๆ แผลอย่างเบามือที่สุด มือฉันสั่นจนเกือบจะบังคับไม่อยู่ แกล้งทำเป็นดุเพื่อกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะของตัวเอง "แล้วสรุปว่าห่วงไหม?" "ไม่ห่วง! ห่วงตัวเองเถอะ สภาพดูไม่ได้เลยเนี่ย ไหนบอกว่าเป็นเดือนคณะไง นี่มันเดือนเพ็ญสภาพพังชัดๆ" "หึ... ปากแข็งจังนะเรา" อาทิตย์ขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่เกรงใจระยะห่าง "ถ้ารำคาญมาก แล้วทำไมต้องรีบวิ่งหน้าตั้งมาหาพี่ถึงสนามล่ะ? ล้มไปรอบหนึ่ง เจ็บเข่าไปครึ่งขาทั้งคู่ไม่ใช่เหรอเราน่ะ?" ฉันชะงักกึกทันทีที่เขาพูดถึงเรื่องนั้น เมื่อกี้ตอนวิ่งมาหาเขา ฉันซุ่มซ่ามจนสะดุดหินข้างสนามเข่าถลอกไปอีกคน แต่เพราะความร้อนใจมันครอบงำเลยไม่รู้สึกตัวจนกระทั่งตอนนี้ที่อาการแสบเริ่มแล่นริ้วขึ้นมา "เออ! ก็แค่... ไม่อยากให้มีคนมาพูดว่าน้องรหัสพี่อาทิตย์มันใจดำปล่อยให้พี่รหัสเดี้ยงไง จบนะ!" "โกหกไม่เก่งเลยนะเพลง" นิ้วเรียวยาวของเขาเอื้อมมาเชยคางฉันขึ้นอย่างถือวิสาสะ ดวงตาของเขาฉายแววจริงจังจนฉันไม่กล้าหลบสายตา บรรยากาศในห้องพักนักกีฬาที่ควรจะวุ่นวายกลับเงียบสนิทลงในวินาทีนั้น เหมือนโลกทั้งใบถูกหยุดหมุนเหลือเพียงแค่เราสองคน "พี่ไม่ได้แข่งเพื่อเอาชนะใคร... พี่แข่งเพื่อให้ได้ยืนอยู่ข้างหน้าเพลงในวันที่เพลงต้องการใครสักคนต่างหาก" "พูดบ้าอะไรของพี่เนี่ย... เลี่ยน!" ฉันสะบัดหน้าหนี ใจเต้นรัวเหมือนกลองชุดจนแทบจะหลุดออกมาจากอก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย ดึงตัวฉันเข้าไปใกล้จนจมูกเราแทบจะชนกัน ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงฉันก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูจนยับเยิน ฉันรีบผลักเขาออกแล้วหยิบมือถือขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา [ข้อความจาก: เจเจ] 'อีเพลง! มึงรีบถอยออกมาจากห้องนั้นด่วนเลย! อีพวกแฟนคลับอีดาวคณะกำลังยกพวกมาดักตบมึงที่หน้าห้อง! มันเห็นมึงวิ่งเข้าหาพี่อาทิตย์เมื่อกี้แล้วกำลังคลั่ง! รีบหนีมาทางหลังตึกเร็วเข้า!' หัวใจฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่เพราะกลัวคนจะมาตบ แต่เป็นเพราะสถานการณ์ตอนนี้มันกำลังจะแย่ลงกว่าเดิมถ้าพวกนั้นเห็นเราสองคนในสภาพที่สนิทสนมกันเกินเบอร์แบบนี้ "เพลง... เป็นอะไร หน้าซีดเชียว" อาทิตย์ถามด้วยความเป็นห่วง "พี่... คือว่า..." ฉันยังไม่ทันได้อธิบาย ประตูห้องพักนักกีฬาก็ถูกผลักเข้ามาด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเสียงตะโกนด่าทอของผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่ดังลั่นห้อง "อีเพลง! นังตัวดี! ออกมาคุยกันหน่อยดิ๊! กล้าดียังไงถึงมาอ่อยพี่อาทิตย์ถึงในนี้!" ฉันหันไปมองพี่อาทิตย์ที่เริ่มขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ เขาเตรียมจะลุกขึ้นปกป้องฉัน แต่ทว่า... จังหวะที่เขาลุกขึ้น ขาเขากลับไม่มีแรงจนทรุดฮวบลงมาทับตัวฉันจนเราทั้งคู่ล้มลงไปกองกับพื้นห้องพยาบาลในสภาพกอดกันกลมท่ามกลางสายตาของกลุ่มดาวคณะที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ที่หน้าประตู นั่นไม่ใช่เรื่องที่แย่ที่สุด เพราะในวินาทีที่ฉันพยายามจะยันตัวลุกขึ้น มือถือของฉันที่ตกลงบนพื้นดันปลดล็อกค้างไว้ และแอปฯ แชตสีเขียวเจ้ากรรมก็นำทางไปสู่หน้าจอแชตล่าสุดของฉันกับพี่อาทิตย์... ซึ่งเพิ่งจะส่งข้อความที่ฉันพิมพ์ค้างไว้เมื่อกี้ออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ [เพลง: หนูไม่ได้รำคาญพี่... ที่จริงหนูก็ชอบพี่เหมือนกันแหละ] เสียงกรีดร้องของกลุ่มแฟนคลับดังขึ้นพร้อมกับความเงียบงันที่แผ่ซ่านในหัวของฉัน พี่อาทิตย์มองหน้าจอโทรศัพท์ของฉันสลับกับใบหน้าของฉันด้วยรอยยิ้มที่กว้างที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา... ความซวยมาเยือนถึงที่แล้วค่ะทุกคน ขอบคุณที่ติดตามอ่านความแสบของยัยน้องกับรุ่นพี่จอมตื๊อนะคะ ชาพีชหวานน้อยจะรีบมาต่อตอนหน้าให้ไวเลยค่ะ!