อ้อนเก่งเป็นที่หนึ่ง

"โอ๊ย! เบาๆ หน่อยสิคะรุ่นพี่! นี่มือคนนะคะ ไม่ใช่ขาหมูพะโล้จะได้มาขยี้ขนาดนั้น!" เสียงโวยวายแว้ดๆ ของเพลงดังลั่นห้องพยาบาลคณะวิศวกรรมศาสตร์ จนพี่พยาบาลที่นั่งอยู่โต๊ะทำงานด้านหน้าถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความเอือมระอา แต่คนโดนด่ากลับไม่ได้มีทีท่าสะดุ้งสะเทือนเลยสักนิด ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของอาทิตย์ยังคงประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมกริบพราวระยับมองร่างเล็กที่กำลังงละลี้งลนวิ่งวุ่นหาสำลีก้านและยาแดงด้วยความเอ็นดู ให้ตายเถอะค่ะ... ความซวยระดับสิบแปดริกเตอร์จากตอนที่แล้ว ยังตามมาหลอกหลอนเพลงไม่เลิกรา ก็ใครใช้ให้ไอ้รุ่นพี่ตัวดีนี่เอาแขนเข้ามาบังลูกฟุตบอลที่ลอยมาด้วยความเร็วดุจกระสุนปืนใหญ่แทนเธอกันล่ะคะ! ผลลัพธ์ก็เลยกลายเป็นว่าท่อนแขนแกร่งเต็มไปด้วยรอยช้ำม่วงเป็นปื้นแถมมีแผลถลอกยาวเหยียด ส่วนเธอน่ะเหรอ... ยืนแข็งทื่อเป็นหินทรายแถมโดนลากตัวมาทำแผลในฐานะ 'ต้นเหตุ' ซะอย่างนั้น "ก็มันเจ็บนี่ครับ... น้องเพลงจ๋า" อาทิตย์ลากเสียงยาว ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสำออยเกินเบอร์ ดวงตาคู่คมช้อนมองเธอน้ำตาคลอเบ้า (ซึ่งเพลงมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่ามันคือการแสดง!) "เนี่ย แขนพี่แทบจะใช้งานไม่ได้แล้ว มหาวิทยาลัยควรให้เกียรติพี่ในฐานะผู้เสียสละเพื่อความปลอดภัยของน้องรหัสยอด เยี่ยมแห่งปีนะ" "ผู้เสียสละอะไรล่ะคะ! ถ้าพี่ไม่ทำตัวเป็นพระเอกลิเกกระโดดเข้าไปรับลูกบอลเองป่านนี้หนูก็รับเองได้หัวโนไปนานแล้ว!" เพลงตอกกลับเสียงดังสะบัด พร้อมกับเดินกระแทกส้นเท้าถือขวดแอลกอฮอล์เข้ามาประชิดตัว มือเรียวดึงเก้าอี้มานั่งแหมะตรงหน้าเขาอย่างหงุดหงิด "ส่งแขนมาค่ะ! เดี๋ยวทำแผลให้เสร็จๆ จะได้รีบไสหัวกลับคณะตัวเองสักที หน.ต. ย่อมาจากอะไรคะเนี่ย น่ารำคาญเป็นบ้า!" "หน.ต. แปลว่า หล่อ น่ารัก และตรงสเปกน้องเพลงครับ" "อี๋! หลงตัวเองขั้นสุด! ใครไปสเปกพี่ทราบ!" เพลงแยกเขี้ยวใส่ด้วยความหมั่นไส้ แต่ก็ยอมคว้าสำลีมาชุบยาแดงแล้วบรรจงกดลงไปบนแผลถลอกเบาๆ อย่างระมัดระวัง แม้ปากจะบ่นอุบอิบไม่หยุดหย่อน ทว่าสัมผัสที่ปลายนิ้วกลับเบาหวิวราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะเจ็บจริงๆ อาทิตย์ก้มมองเสี้ยวหน้าหวานที่กำลังตั้งอกตั้งใจเป่าลมเบาๆ ที่แผลให้เขา รอยยิ้มร้ายกาจเมื่อครู่พลันเลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตานุ่มละมุนที่ลึกซึ้งจนคนถูกมองเริ่มทำตัวไม่ถูก ห้องพยาบาลเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ และเสียงหัวใจของใครบางคนที่เต้นรัวผิดจังหวะ... "มองอะไรคะ? หน้าหนูกล.มีกากเพชรติดอยู่รึไง ถึงได้จ้องนัก" เพลงโวยกลบเกลื่อนความประหม่าเมื่อทนสายตากรุ้มกริมนั้นไม่ไหว "เปล่าครับ... แค่คิดว่า น้องเพลงเวลามือหนักใส่พี่เนี่ย น่ารักดีนะ" "เพ้อเจ้อ!" เพลงรีบแปะพลาสเตอร์ยาลงบนแผลของเขาอย่างแรงจนเกิดเสียง 'แป๊ะ!' ดังสนั่น ตั้งใจจะให้สะใจเล่นๆ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ร้องโودสักแอะ มีเพียงเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอที่ดังลอดออกมา ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องพยาบาลก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหันพร้อมกับร่างสูงของเจเจเพื่อนสนิทตัวดี ที่ถือถุงน้ำเก๊กฮวยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา "ไอ้เพลง! ทางคณะบริหารประกาศตามหาตัวมึงให้วุ่นวาย... อุ๊ย! กูเข้ามาขัดจังหวะอะไรพวกมึงป่ะเนี่ย?" เจเจเบรกเอี๊ยดอ้าดเมื่อเห็นระยะห่างระหว่างเพื่อนรักกับเดือนคณะวิศวะฯ ที่ใกล้ชิดกันจนน่าสงสัย ใบหน้าเพื่อนซี้ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ล้อเลียนส่งมาให้ทันที "ขัดอะไรของแกไอ้เจเจ! ปากเสีย!" เพลงรีบผุดลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้เกือบคว่ำ หน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายปนโมโห "เขาเจ็บตัวอยู่ต่างหากเล่า! กลับคณะเลยนะ! เดี๋ยวนี้ด้วย!" "โอ้โห แหม... ปก้องกันเบอร์นี้ กลัวคุณหลวงเขาเจ็บเหรอจ๊ะแม่คุณ" เจเจแซวไม่หยุดพลانทำปากทำคอหมั่นไส้ อาทิตย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมาประดับบนใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง ชายหนุ่มยกมือข้างที่ไม่เจ็บขึ้นมาขยี้ผมเพลงเบาๆ อย่างถือวิสาสะ ท่าท่ามกลางสายตาแซวoutของเจเจ "ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วงพี่ซะขนาดนี้... งั้นเย็นนี้ เลี้ยงข้าวต้มมัดยักษ์แถวหน้ามอเป็นการไถ่โทษที่ทำให้หนูตกใจนะ ห้ามปฏิเสธด้วย ไม่งั้นแผลที่แขนพี่อาจจะอักเสบขึ้นมาจริงๆ จนต้องไปนอนโรงพยาบาล แล้วหนูจะต้องมาเฝ้าไข้พี่ทุกวันแน่ๆ" "อ๊ะ! ไอ้รุ่นพี่คนนี้นี่!" เพลงอ้าปากค้างจะเถียงกลับ แต่คนเจ้าเล่ห์กลับโบกมือลาแล้วเดินผิวปากอารมณ์ดีออกจากห้องพยาบาลไปทิ้งให้เธอยืนฮึดฮัดกระทืบเท้าเร่าๆ อยู่คนเดียว เวลาผ่านไปจนกระทั่งตกดึก... เพลงทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนอนนุ่มในห้องพักส่วนตัว ความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมทั้งวันทำให้เปลือกตาเริ่มหนักอึ้ง นิ้วเรียวคว้าสมาร์ตโฟนขึ้นมาเพื่อจะตั้งนาฬิกาปลุก ทว่าหน้าจอกลับสว่างวาบขึ้นมาด้วยข้อความจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิต **[อาทิตย์วิศวะโหดโหมดคิตตี้]:** *ฝันดีนะครับน้องเพลงคนสวย... พรุ่งนี้เจอกันตอนเช้า อย่าลืมตื่นมาเติมความหวานให้พี่ด้วยล่ะ* เพลงเหลือบมองข้อความนั้นแล้วพ่นลมหายใจพรืด หมั่นไส้จนอยากจะพิมพ์ด่ากลับยาวเป็นหางว่าว นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความเคยชิน **[เพลงเองค่ะ]:** *ฝันร้ายสิไม่ว่า! ใครจะไปตื่นเช้าเพื่อพี่คะ ฝันไปเถอะไอ้รุ่นพี่หน้ามึน! แล้วก็เลิกส่งข้อความน่ารำคาญแบบนี้มาได้แล้ว! คนจะหลับจะนอน!* พิมพ์เสร็จเธอก็relyกดส่งออกไปทันทีด้วยความสะใจ แต่ทว่า... พอลืมตาขึ้นมามองหน้าจออีกครั้ง หัวใจดวงน้อยก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นป้ายแจ้งเตือนสถานะของข้อความที่เพิ่งส่งไป *[คุณได้ยกเลิกข้อความนี้แล้ว]* ชิบหายแล้ว... เธอกดผิด! แทนที่จะกดส่งข้อความธรรมดา เธอกลับเผลอกดปุ่ม **"ยกเลิกข้อความสำหรับทุกคน"** ในแชตกลุ่มรวมสภานักศึกษาและรุ่นพี่ปี 3 ที่มีไอ้รุ่นพี่อาทิตย์อยู่ด้วย! และที่พีกยิ่งกว่านั้นคือ... มันไม่ใช่แค่การลบธรรมดา แต่เธอดันเผลอพิมพ์หลุดเรียกชื่อเล่นสุดสนิทสนมที่ใช้เรียกกันสองต่อสองออกไปกลางกลุ่มใหญ่! *[เพลงเองค่ะ]: พี่ยักษ์ขา...* หน้าจอโทรศัพท์นิ่งสนิท ไร้การเคลื่อนไหวใดๆ นานราวกับโลกหยุดหมุน ทว่าไม่ถึงห้าวินาทีต่อมา หน้าจอโทรศัพท์ก็สั่นระรัวด้วยสายเรียกเข้าจากเบอร์ของคนที่เธอเพิ่งด่าไปเมื่อครู่นี้... ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มือไม้สั่นเทาจนแทบถือโทรศัพท์ไม่อยู่ เมื่อเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่เด้งขึ้นมาพร้อมประโยคสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายสูบฉีดจนร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า **[อาทิตย์วิศวะโหดโหมดคิตตี้]:** *พี่ยักษ์ขา... งั้นเหรอครับ? หึๆ งั้นคืนนี้เตรียมตัวรับสายจากพี่ยักษ์คนนี้ได้เลยนะเด็กดื้อ* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ!