แชตหวานที่อ่านกี่ทีก็เขิน

“พี่อาทิตย์! จะโทรมาทำไมนักหนาคะ นี่มันตีสองแล้วนะ คนจะนอน!” นิ้วเรียวของเพลงกดรับสายด้วยความหัวเสียสุดขีด เธอกอดหมอนข้างแน่น พยายามข่มอารมณ์ไม่ให้ตัวเองหลุดตะโกนใส่โทรศัพท์จนรูมเมทตื่น แต่เสียงทุ้มต่ำที่ปลายสายกลับหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี ราวกับว่านี่คือเวลาสันทนาการยามเย็น ไม่ใช่เวลาที่มนุษย์ปกติเขาหลับนอนกัน (“ก็น้องเพลงเรียกพี่ว่า ‘พี่ยักษ์’ เองนี่ครับ... จะให้พี่นอนหลับลงได้ยังไงในเมื่อใจมันเต้นตุบๆ อยู่ในนี้เนี่ย”) “ไอ้พี่บ้า! นั่นมันเพราะฉันประชดค่ะ ประชด! เข้าใจคำว่าประชดไหมคะคนแก่!” เพลงแว้ดกลับ หน้าตาร้อนผ่าวขึ้นมาจนต้องซุกหน้าลงกับหมอน แม้จะมืดสนิท แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความร้อนที่ลามเลียไปถึงใบหู (“ประชดเหรอครับ... แต่ได้ยินแล้วใจมันสั่นแรงจังนะ หรือว่าจริงๆ แล้วน้องเพลงไม่ได้ประชด แต่ ‘อ้อน’ กันแน่หืม?”) “ฝันไปเถอะค่ะ! แค่นี้นะคะ จะนอนแล้ว!” ตื๊ด! เพลงกดตัดสายทันที หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองชุด เธอกดล็อกหน้าจอแล้วโยนโทรศัพท์ไปไว้อีกฝั่งของเตียง แต่ไม่ทันไร เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้นรัวๆ เหมือนคนร้อนใจ **[Artit_W]:** นอนจริงเหรอครับ? **[Artit_W]:** พี่รู้นะว่ายังไม่หลับ **[Artit_W]:** พี่ยังไม่ได้บอก ‘ฝันดี’ เลยนะ เพลงเม้มปากแน่น พยายามจะข่มตาหลับแต่สายตาก็เหลือบไปมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาเป็นระยะ **[Pleng_Music]:** บอกแล้วค่ะ จะนอนแล้ว อย่ารบกวนได้ไหมคะ! **[Artit_W]:** ถ้าพี่ไม่รบกวน พี่ก็คิดถึงแย่ดิ **[Artit_W]:** น้องเพลงครับ... พรุ่งนี้พี่มีเรียนเช้า เดี๋ยวพี่แวะซื้อแซนด์วิชทูน่าร้านโปรดน้องไปให้ที่ตึกบริหารนะ **[Artit_W]:** ไม่ต้องปฏิเสธ เพราะพี่ซื้อไว้แล้ว (อันนี้มโนไปก่อน 555) เพลงหลุดขำออกมาเบาๆ กับความกะล่อนที่หาตัวจับยากของรุ่นพี่คนนี้ เขาเป็นแบบนี้เสมอ กวนประสาทจนเธอแทบอยากจะกระโดดงับหัว แต่ทุกครั้งที่พยายามจะโกรธ เขาก็มักจะมีลูกล่อลูกชนมาทำให้เธอใจอ่อนลงทุกที **[Pleng_Music]:** ไม่กินค่ะ พี่จะเอาไปทิ้งที่ไหนก็เชิญเลยนะคะ รำคาญ! **[Artit_W]:** ปากแข็งจังเลยนะแม่คนนี้ **[Artit_W]:** น้องเพลง... ถ้าพี่บอกว่าที่พี่กวนประสาทที่ผ่านมา เพราะพี่อยากให้เพลงหันมามองแค่พี่คนเดียว... เพลงจะเชื่อไหมครับ? จังหวะหัวใจของเพลงกระตุกวูบ ประโยคนั้นปรากฏอยู่บนหน้าจอชัดเจน ไม่ใช่การหยอกล้อเหมือนทุกครั้ง แต่มันมีความจริงจังบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคำพูดนั้น เพลงค้างไปครู่ใหญ่ มือที่ถือโทรศัพท์เริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ เธอกำลังจะพิมพ์ตอบโต้ตามความเคยชินว่า ‘เพ้อเจ้อ’ แต่ในวินาทีนั้น ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาอีก **[Artit_W]:** พี่ล้อเล่นน่ะครับ... อย่าทำหน้าเครียดนะ (พี่เดาว่าเพลงต้องคิ้วขมวดอยู่แน่เลย) **[Artit_W]:** แต่ถ้าเป็นเรื่องจริง... เพลงจะว่ายังไง? เพลงอ่านซ้ำไปซ้ำมา หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอควรจะตอบว่ายังไงดี? จะด่าว่าบ้า หรือจะแกล้งทำเป็นไม่สนใจ? ความลังเลทำให้เธอนิ่งงันไปนานจนฝ่ายนั้นพิมพ์ข้อความทิ้งท้ายไว้ **[Artit_W]:** ล้อเล่นอีกเหมือนเดิมครับ นอนได้แล้วนะเด็กดื้อ พรุ่งนี้เจอกันครับ **[Artit_W]:** ฝันถึงพี่ด้วยนะ เพลงวางโทรศัพท์ลงบนอก ลมหายใจเข้าออกเริ่มสม่ำเสมอแต่ทว่าความรู้สึกในใจกลับปั่นป่วน เธอคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งเพื่อจะพิมพ์อะไรบางอย่าง แต่แล้วเธอก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นการแจ้งเตือนแปลกๆ เด้งขึ้นมา *‘Artit_W ได้ยกเลิกข้อความ’* ข้อความที่ถูกลบไปก่อนหน้านี้คืออะไร? ความอยากรู้อยากเห็นทำให้เพลงกดรีเฟรชหน้าจอแชตด้วยมือที่สั่นเทา แต่ดูเหมือนระบบจะไม่เป็นใจ ในจังหวะที่เธอกำลังจะปิดแอปฯ เสียงเรียกเข้าที่เป็นวิดีโอคอลจากอาทิตย์ก็ดังขึ้นมาทันที เพลงสะดุ้งจนทำโทรศัพท์เกือบหล่นจากเตียง บนหน้าจอเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของอาทิตย์ที่อยู่ในชุดนอนกึ่งเปลือยท่อนบน เขากำลังยิ้มละไมมาให้เธอ พร้อมกับข้อความที่ส่งมาในช่องแชตก่อนจะกดรับสาย (‘เมื่อกี้มือลั่นไปหน่อย... แต่น้องเพลงครับ... ถ้าพี่บอกว่าพี่ไม่ได้ล้อเล่นเรื่องที่อยากให้เพลงมองแค่พี่... เพลงจะยอมลองเปิดใจให้พี่ยักษ์คนนี้หน่อยไหมครับ?’) นิ้วของเพลงค้างอยู่บนปุ่ม ‘รับสาย’ หัวใจของเธอตอนนี้ไม่ได้สั่นแค่เพราะความเขิน แต่มันสั่นเพราะความรู้สึกที่เหมือนบางอย่างกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล เธอจะกดรับสายดีไหม ในเมื่อคำตอบของเธออาจจะทำให้เรื่องราวทั้งหมด... ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ขอบคุณที่ติดตามเรื่องราวความรักสุดป่วนของพี่ยักษ์กับน้องเพลงนะคะ พักผ่อนกันให้เต็มที่แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ! - ชาพีชหวานน้อย