ความเชื่อใจคือหัวใจหลัก

ติ๊ด... ติ๊ด... เสียงสัญญาณรอสายที่ดังอยู่ในลำโพงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูรุ่นล่าสุดของเพลง มันช่างยาวนานราวกับถูกยืดออกด้วยพลังงานบางอย่างในจักรวาล นิ้วเรียวที่สั่นเทาเล็กน้อยค้างอยู่เหนือหน้าจอที่มีปุ่มสีแดงเด่นหหล่า เธอจะกดตัดสายมันซะตอนนี้เลยดีไหมนะ ในเมื่อหัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวแรงจนแทบจะกระֹจนออกมานอกอกอยู่แล้ว ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะเธอกลัวว่าเสียงทุ้มๆ ของเขาที่จะเอ่ยออกมาหลังจากนี้ จะทำลายกำแพงความหงุดหงิดที่เธอเพียรสร้างขึ้นมาตลอดหลายเดือนพังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี "ฮัลโหล... น้องเพลงครับ" เสียงนั้น... เสียงที่อบอุ่นและเจือรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่เธอจินตนาการภาพตามได้ทันทีดังลอดเข้ามาในโสดประสาท ทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดกึกไปชั่วขณะ "ไม่ต้องมาเรียกชื่อฉันแบบนั้นเลยนะรุ่นพี่อาทิตย์!" เพลงรีบสวนกลับทันควันเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเอง "โทรมาทำไมนึกยังไงเนี่ย ดึกดื่นป่านนี้คนอื่นเขาจะหลับจะนอนกันหมดแล้ว รู้ตัวบ้างไหมคะว่ารบกวนเวลาพักผ่อนอันมีค่าของคนอื่นน่ะฮะ!" (โห... น้องเพลงครับ นี่พี่โทรมาด้วยความห่วงใยจากใจจริงเลยนะเนี่ย) ปลายสายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังทีไรก็ชวนให้หมั่นไส้แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันมีเสน่ห์เหลือเกิน (เห็นเจเจมันส่งไลน์มาฟ้องว่าเรานั่งหน้าเครียดจนคิ้วจะผูกกันเป็นโบว์แถมยังบ่นงึมงำเรื่องพี่ทั้งคืน พี่ก็เลยต้องรีบต่อสายมาเคลียร์ใจไงครับ กลัวโดนคนปากแข็งแถวนี้เกลียดขี้หน้าไปซะก่อน) "ใครเกลียดรุ่นพี่ไม่มี๊!" เพlishes เสียงสูงปรื๊ดปฏิเสธทันทีแบบไม่ต้องคิด "อย่ามามโนเองนะยะ เจเจมันก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อยตามประสาคนว่างงาน พี่ต่างหากล่ะที่ว่างมากจนไม่มีอะไรทำ ถึงได้โทรมาตื๊อคนอื่นเขาอยู่ได้ไม่เว้นแต่ละวันเนี่ย ว่าแต่... ที่โทรมาเนี่ย มีธุระอะไรด่วนจี๋นักหนาคะ ถ้าไม่มีสาระสำคัญอะไร ฉันจะกดวางแล้วนะ!" เธอดูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามทำเสียงให้แข็งกระด้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าในความเป็นจริงแล้ว หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวระรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน (มีสครับ... เอ๊ย! มีสิครับ) ปลายสายแกล้งทำเสียงอ่อยลงนิดหน่อย ชวนให้จินตนาการภาพใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังทำหน้าหงอยแต่แอบยิ้มเจ้าเล่ห์ไปด้วย (คือ... พี่รู้ว่าพี่อาจจะกวนประสาทไปหน่อย แล้วก็ชอบทำให้อารมณ์เสียบ่อยๆ แต่ที่ทำทั้งหมดเนี่ย... พี่ไม่ได้ทำกับทุกคนนะรู้ยัง) "อ๋อเหรอคะ? สงสัยคงทำจนเป็นนิสัยสันดานดิบส่วนตัวสินะ ถึงได้เที่ยวไปกวนชาวบ้านเขาไปทั่วแบบนี้" เพลงแค่นเสียงใส่หมั่นไส้ แต่ริมฝีปากกลับแอบยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว (ไม่ใช่สักหน่อย) เสียงของอาทิตย์เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที ความเงียบชั่วครู่โรยตัวลงมาคั่นกลางระหว่างสายทั้งสองฝั่ง เสียงลมหายใจเบาๆ จากปลายสายทำให้บรรยากาศรอบตัวเพลงดูเงียบสงบลงไปถนัดตา (ที่พี่ตื๊อ... ที่พี่คอยกวน คอยวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เพราะพี่อยากให้เพลงรู้ต่างหากล่ะ ว่าต่อให้คนอื่นจะมองเพลงยังไง หรือต่อให้เพลงจะทำเป็นไล่พี่แค่ไหน... พี่ก็ไม่เคยคิดจะถอยเลยสักครั้ง) ตูม! เหมือนมีระเบิดลูกย่อมๆ มาลงกลางใจของเด็กสาวปีหนึ่งคณะบริหารฯ หน้าของเพลงร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีจนแทบจะเอาไปทอดไข่ดาวได้ เธอนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที สมองประมวลผลคำพูดของนายรุ่นพี่หน้ามึนไม่ทัน นี่... นี่เขาจริงจังเหรอเนี่ย? ปกติเห็นมีแต่หยอดมุกเสี่ยวๆ ชวนตี แต่น้ำเสียงที่ใช้พูดในตอนนี้มันช่างนุ่มนวลและจริงใจเสียจนเธอหาคำมาเถียงไม่ออกเลยทีเดียว "มะ... พูดบ้าอะไรเนี่ยรุ่นพี่! ใครใช้ให้มาบอกอะไรแบบนี้เล่า ใครเขาอยากรู้กันล่ะ!" เพลงแหวลั่นออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความเขินที่ลามเลียไปถึงใบหู มืออีกข้างขยำชายเสื้อนอนของตัวเองจนยับยู่ยี่ "เลี่ยนชะมัด! พูดจาแบบนี้กินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่าคะเนี่ย ไปกินยาลดความเพ้อเจ้อแล้วก็นอนไปซะไป๊!" (ฮ่าๆๆๆ หน้าแดงอยู่แน่เลยใช่ไหมล่ะเรา ยอมรับมาเถอะน่าว่าเขินพี่อยู่) เสียงหัวเราะทุ้มต่ำอย่างอารมณ์ดีดังขึ้นอีกครั้ง (เอาล่ะๆ ไม่แกล้งละ ฟังเพลงนี้นะ... พี่ตั้งใจร้องให้ฟังเป็นพิเศษเลย) "หะ? อะไรนะ... ร้องเพลงอะไร?" ยังไม่ทันที่เพลงจะได้ถามอะไรต่อ เสียงกีตาร์โปร่งนุ่มๆ ก็ดังขึ้นจากปลายสาย เป็นทำนองเพลงรักฟีลกู๊ดที่เธอคุ้นหู เสียงร้องทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของอาทิตย์เริ่มเปล่งเนื้อร้องออกมาสดๆ ตรงนั้น น้ำเสียงของเขาไม่ได้เพราะระดับนักร้องมืออาชีพ แต่มันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ข้างใน จนทำให้คนฟังอย่างเพลงถึงกับนิ่งงัน ขนลุกซู่ไปทั้งตัว *‘ก็เพราะว่าเธอคือคนเดียวที่ทำให้ฉัน... อยากหยุดตรงนี้...’* ท่อนฮุกที่ถูกถ่ายทอดออกมาด้วยความตั้งใจจริง ทำให้หัวใจของเพลงแทบจะหยุดเต้น ภาพความทรงจำตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอเจอเขาที่คณะ ไอติมละลายเลอะเสื้อ ลายเซ็นสายรหัสสุดป่วน ไปจนถึงโมเมนต์ที่เขาคอยดูแลเธอในวันที่ป่วย... ทุกอย่างไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์สלอว์โมชัน ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมี มันละลายหายไปกับเสียงเพลงและสายลมยามค่ำคืนจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นซาบซึ้งที่เอ่อล้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย เมื่อเสียงเพลงจบลง ความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจของกันและกันที่ดังลอดผ่านคลื่นสัญญาณโทรศัพท์ "อืม... ก็... เสียงก็พอใช้ได้แหละค่ะ" เพลงแกล้งทำเป็นกระแอมไอเบาๆ เพื่อปรับเสียงให้เป็นปกติที่สุด แม้ว่าเสียงของเธอจะสั่นเครือเล็กน้อยก็ตาม "แต่ก็ยังร้องเพี้ยนตั้งหลายจุดนะรุ่นพี่ สอบตกค่ะ! ไว้ไปฝึกมาใหม่ค่อยมาร้องให้ฟังวันหลัง" (โห... ใจร้ายจังวะ) ปลายสายทำเสียงงอแงแต่ก็อมยิ้ม (แล้วตกลง... ความจริงใจของพี่พอจะผ่านด่านน้องรหัสคนสวยคนนี้บ้างยังครับ หรือต้องให้ไปร้องให้ฟังที่หน้าหอพักตอนนี้เลย) "ย่ะ! ไม่ต้องเลยนะ ถ้ากล้ามานะ ฉันจะสาดน้ำร้อนใส่จริงๆ ด้วย!" เพลงขู่ฟ่อแต่แก้มทั้งสองข้างกลับร้อนผ่าวขึ้นมาอีกรอบ "แค่... แค่นี้แหละ ง่วงนอนแล้ว จะนอน!" (ฝันดีนะครับน้องเพลง คนปากแข็งของพี่) ติ๊ด! เพลงกดตัดสายทันทีด้วยความเขินจนแทบจะระเบิด เธอกระโดดขึ้นไปซุกหน้าลงกับหมอนใบนุ่มแล้วเอาเท้าถีบเตียงด้วยความฟินขั้นสุด รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าจนหุบไม่ลง ใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะกับความละมุนที่เขาเพิ่งมอบให้ แต่ทว่า... ในขณะที่เธอกำลังนอนบิดไปบิดมาด้วยความเขินอยู่นั้น หน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างตัวก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความแชตจากแอปพลิเคชันสีเขียวที่เด้งขึ้นมาเตือน [อาทิตย์เอง]: *พรุ่งนี้เช้า... พี่ไปรับไปมอด้วยนะ ห้ามปฏิเสธ ไม่งั้นพี่จะไปยืนตะโกนร้องเพลงนี้หน้าคณะบริหารฯ จริงๆ ด้วย!* [อาทิตย์เอง]: *อ้อ... แล้วก็... [ระบบกำลังส่งข้อความที่ถูกยกเลิก]* นิ้วของเพลงชะงักค้างกลางอากาศ หัวใจที่เพิ่งสงบลงกลับมากระหน่ำเต้นรัวแรงยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นข้อความที่ถูกยกเลิกไปแวบๆ นั้น... เขาพิมพ์อะไรมานะ? แล้วทำไมถึงต้องรีบกดยกเลิกด้วยล่ะเนี่ย! (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่น่ารักและคอยซัพพอร์ต "ชาพีชหวานน้อย" เสมอมานะคะ)