คำสารภาพในความมืด

“ปล่อยมือได้หรือยังคะพี่อาทิตย์! คนมองกันทั้งตึกแล้วนะ!” ฉันพยายามกระชากมือตัวเองออกจากฝ่ามือหนาที่เกาะกุมไม่ยอมปล่อย แต่ดูเหมือนแรงดึงของฉันจะเป็นแค่การกระทำที่ไร้ความหมายสำหรับคนตัวสูงที่เดินดุ่มๆ พาฉันมุ่งหน้ามายังโซนสตูดิโอท้ายตึกคณะบริหารฯ ที่เงียบเชียบและมืดสนิท อาทิตย์ไม่ได้ตอบ เขายังคงก้าวเดินด้วยจังหวะที่มั่นคง กระชับมือที่กุมแน่นขึ้นเล็กน้อยจนฉันใจสั่นระรัว ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่มันเป็นความรู้สึกประหลาดที่เหมือนมีผีเสื้อนับพันตัวบินวนอยู่ในช่องท้อง “จะพาไปไหนก็พูดสิคะ! เงียบแบบนี้มันน่ากลัวนะ” ฉันโวยวายใส่แผ่นหลังกว้าง แต่เขากลับหยุดกึกกะทันหัน ทำให้ร่างของฉันที่เดินตามหลังมาติดๆ ชนเข้ากับแผ่นหลังเขาอย่างจัง “โอ๊ย! พี่หยุดทำไมไม่บอกล่ะ!” ฉันถูจมูกตัวเองป้อยๆ ขณะที่อีกฝ่ายค่อยๆ หันกลับมา แสงไฟสลัวจากทางเดินทอดผ่านใบหน้าหล่อเหลาที่วันนี้ดูจริงจังกว่าทุกวัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน เหมือนกำลังพยายามอ่านอะไรบางอย่างที่ฉันเองก็ยังไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับกับตัวเอง “ที่ผมไม่ปล่อย เพราะกลัวว่าถ้าปล่อยแล้ว… น้องเพลงจะวิ่งหนีไปอีกไงครับ” “ใครจะหนี! ก็แค่… ก็แค่คนมันตกใจ” ฉันหลบสายตาไปมองทางอื่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สายตาของเขาในตอนนี้มันต่างจากรุ่นพี่จอมกะล่อนที่ชอบหยอดมุกเสี่ยวใส่ฉันทุกวี่ทุกวัน แต่มันกลับมีความหมายบางอย่างที่กดทับจนฉันแทบหายใจไม่ออก บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กับเสียงลมหายใจของคนสองคน อาทิตย์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว จนฉันต้องถอยหลังไปพิงกับผนังห้องสตูดิโอเย็นเฉียบ “เพลงครับ…” น้ำเสียงของเขาอ่อนลง นุ่มนวลและสั่นพร่าเล็กน้อย “ตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่ผมตามจีบ ที่ผมกวนประสาท หรือที่ผมทำตัวน่ารำคาญ… น้องเคยสงสัยบ้างไหมว่าทำไปทำไม?” “ก็… ก็เพราะพี่เป็นคนประสาทไง ใครจะไปเข้าใจตรรกะคนแบบพี่” ฉันแกล้งทำเป็นปากเก่ง ทั้งที่ในใจอยากจะรู้คำตอบนั้นจนแทบขาดใจ อาทิตย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ มืออีกข้างที่ว่างอยู่เอื้อมมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าฉันออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจากนิ้วมือที่ไล้ผ่านแก้มทำให้ฉันขนลุกวาบไปทั้งตัว “หึ… ปากจัดจริงๆ เลยนะเรา ถ้าผมบอกว่าที่ทำไปทั้งหมดน่ะ เพราะผมจริงจัง… จริงจังมากจนกลัวว่าวันหนึ่งน้องจะหายไปจริงๆ ล่ะ?” เขาเว้นจังหวะ สายตาคู่นั้นกวาดมองริมฝีปากฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง “ความจริงแล้วที่ผมเรียกมาวันนี้ เพราะผมอยากจะพูดคำหนึ่ง… คำที่เก็บไว้ตั้งแต่วันแรกที่เห็นหน้าเพลง” หัวใจฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม นี่มันสถานการณ์อะไรกัน? ความเงียบที่ขยายตัวระหว่างเรามันกดดันจนฉันแทบหยุดหายใจ อาทิตย์สูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมจะเอ่ยถ้อยคำสำคัญที่เปลี่ยนชีวิตวัยเรียนของฉันไปตลอดกาล “เพลง… พี่ชอบ—” *ครืดดด!* เสียงประตูด้านหลังถูกกระชากเปิดออกดังสนั่น พร้อมกับร่างของ 'เพลง' อีกคนที่เดินถือของพะรุงพะรังเข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนก “ไอ้เพลง! อยู่นี่เอง! งานกลุ่มมึงเสร็จยังเนี่ย อาจารย์ตามจะฆ่ามึงตายแล้ว!” เสียงของเพื่อนสนิทตัวดีทำเอาบรรยากาศสีชมพูละลายหายไปในพริบตา อาทิตย์สบถเบาๆ ในลำคออย่างขัดใจ ขณะที่ฉันรีบผลักอกเขาออกห่างทันทีด้วยความตกใจ “เดี๋ยว… พี่อาทิตย์คะ!” ฉันหันไปมองคนข้างตัวที่ใบหน้าบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด แต่เขากลับถอนหายใจยาวๆ แล้วเปลี่ยนโหมดกลับมาเป็นรุ่นพี่คนเดิมที่ดูขี้เล่น แต่แววตาเขายังคงมีความเสียดายฉายชัด “ไว้คราวหน้าแล้วกันนะครับคนเก่ง” เขาขยี้หัวฉันจนยุ่งเหยิงก่อนจะเดินสวนออกไปทางประตูโดยไม่หันกลับมามอง ฉันยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม หัวใจยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะ มือที่ยังสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากเขาเมื่อครู่สั่นระริก เสียงของเพื่อนสนิทที่พูดพล่ามไม่หยุดเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาไปหมด ในหัวฉันมีแต่ประโยคที่เขายังพูดไม่จบ *“เพลง… พี่ชอบ—”* ในวินาทีที่ฉันกำลังจะถอนหายใจด้วยความเสียดาย หน้าจอโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็สั่นครืดแรงๆ ฉันหยิบมันขึ้นมาดูด้วยมือที่ยังสั่นเทา เป็นแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตที่ฉันคุยกับเขาเป็นประจำ อาทิตย์ส่งข้อความทิ้งไว้ [อาทิตย์: อย่าเพิ่งรีบวิ่งไปไหนนะ] [อาทิตย์: คำตอบของเมื่อกี้… ผมพิมพ์ทิ้งไว้แล้ว] [อาทิตย์: ไม่ต้องรีบอ่าน แต่ถ้าอ่านแล้วช่วยรับผิดชอบหัวใจพี่ด้วยนะครับ] ฉันกดเข้าไปอ่านข้อความล่าสุดที่เขาเพิ่งส่งมา แต่ทว่า… ข้อความนั้นกลับถูกกดยกเลิกไปต่อหน้าต่อตา! เหลือทิ้งไว้เพียงกล่องข้อความว่างเปล่าที่ทำเอาฉันใจสั่นยิ่งกว่าเดิม ทว่าวินาทีถัดมา ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับรูปถ่ายที่เขาแอบถ่ายฉันตอนเผลอในมืด เป็นรูปที่ฉันทำหน้าตาเหวอๆ แต่ในสายตาเขากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู [อาทิตย์: ลืมบอกไป... ที่เห็นเมื่อกี้ไม่ได้มีแค่เราสองคนนะ] ฉันรีบหันขวับไปมองทางเดินมืดๆ หลังห้องสตูดิโอที่อาทิตย์เพิ่งเดินจากไป และที่ปลายทางนั้น… ฉันเห็นเงาร่างของใครบางคนยืนพิงผนังอยู่ แสงไฟจากทางเดินกระทบใบหน้าของคนคนนั้นชัดเจนจนฉันต้องเบิกตากว้าง เขาไม่ได้กลับไป… เขาจงใจทิ้งฉันไว้ให้เผชิญหน้ากับ 'ความลับ' ที่กำลังเดินเข้ามาหาฉันในความมืดนี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่คอยเป็นกำลังใจให้เพลงกับพี่อาทิตย์นะคะ!