ดาวบนฟ้ากับคนข้างกาย

"พี่อาทิตย์... ปล่อยมือเดี๋ยวนี้เลยนะ" เสียงกระซิบแหบพร่าของฉันสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะอากาศบนดาดฟ้าตึกคณะยามค่ำคืนที่เริ่มเย็นลงหรอกค่ะ แต่มันเป็นเพราะฝ่ามือหนาที่กุมมือฉันไว้แน่นต่างหาก ยิ่งไปกว่านั้นคือสัมผัสจากไออุ่นที่ส่งผ่านผิวหนัง มันทำให้จังหวะหัวใจของฉันรวนไปหมดจนแทบจะเต้นออกมานอกอก "ชู่ว... บอกแล้วไงว่าอย่าส่งเสียง" รุ่นพี่ตัวดีกระซิบตอบเบาๆ ที่ข้างหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่ตรงลาดไหล่จนฉันต้องห่อไหล่ด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่อธิบายไม่ถูก พี่อาทิตย์ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของฉันชิดกับอกแกร่งของเขา เราสองคนกำลังยืนหลบอยู่หลังแท่นปูนขนาดใหญ่ บนดาดฟ้าที่เงียบสงัด มีเพียงแสงไฟจากเมืองข้างล่างที่ระยิบระยับราวกับดวงดาวบนดิน "ทำไมต้องมาแอบตรงนี้ด้วยล่ะคะ? แล้วที่บอกว่าอย่าส่งเสียงนี่คืออะไร... อย่าบอกนะว่าพาหนูมาดูแมว?" ฉันถามพลางพยายามบิดมือออก แต่คนข้างหลังกลับยิ่งกระชับวงแขนแน่นขึ้นไปอีก "ถ้าดูแมว พี่คงไม่พามาที่มืดๆ แบบนี้หรอก" เสียงหัวเราะหึๆ ในลำคอของเขาทำเอาขนลุกซู่ "ดูนั่นสิ... ดาวตก" ฉันเงยหน้ามองตามนิ้วเรียวยาวที่ชี้ไปยังท้องฟ้ามืดมิด ชั่วเสี้ยววินาทีหนึ่ง ประกายแสงสีขาวนวลก็พุ่งผ่านหมู่ดาวไปจริงๆ มันสวยมาก... สวยจนฉันลืมบทสนทนาที่กำลังจะโวยวายใส่คนขี้แกล้งไปเสียสนิท "เห็นแล้ว... สวยจัง" ฉันเผลอพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว "สวยเนอะ..." พี่อาทิตย์ไม่ได้มองฟ้า เขากำลังมองฉันอยู่ ฉันรู้ดีถึงสายตาที่จ้องมานั่น มันหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยความหมายจนฉันไม่กล้าสบตาตรงๆ "พี่อาทิตย์ อย่ามองแบบนี้..." "แบบไหนครับ?" เขาลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท "มองว่าเพลงน่ารักเวลาดูอะไรพวกนี้ หรือมองว่าเพลงกำลังใจเต้นแรงจนพี่ได้ยินเสียงมันจากตรงนี้?" "บ้า! ใครใจเต้นแรง มโนไปเองแล้ว!" ฉันรีบแก้ต่างหน้าตาตื่น มือที่เหลืออีกข้างพยายามดันตัวเขาออก แต่กลับกลายเป็นว่าฉันเผลอคว้าชายเสื้อนักศึกษาของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว เขาระบายยิ้มออกมา—รอยยิ้มที่ทำให้ใจคนมองแทบละลาย—ก่อนจะก้มลงมาจนจมูกโด่งเกือบจะสัมผัสกับแก้มของฉัน "ไม่มโนหรอกครับ เพราะพี่เองก็... ใจเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนกัน ตั้งแต่ตอนที่เพลงยอมให้พี่จับมือเนี่ย" ความเงียบเข้าปกคลุมรอบตัวเราอีกครั้ง แต่มันกลับไม่น่าอึดอัดเลยสักนิด กลับกัน มันเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งวนอยู่ระหว่างเรา พี่อาทิตย์ไม่ได้รุกหนักเหมือนทุกที แต่เขากลับเลือกที่จะปล่อยให้บรรยากาศทำงานของมัน ฉันรู้สึกได้ว่ากำแพงที่สร้างไว้เพื่อปกป้องความรู้สึกตัวเองมันกำลังพังทลายลงทีละน้อย "เพลง..." เขาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังกว่าครั้งไหนๆ "คะ?" "ถ้าพรุ่งนี้... พี่ไม่ได้เป็นแค่รุ่นพี่ของเพลงแล้ว จะโกรธไหม?" หัวใจฉันกระตุกวูบ ฉันหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขาโดยลืมไปสนิทว่าเรายังอยู่บนดาดฟ้าแคบๆ ใบหน้าของเราอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาทำให้ฉันเห็นดวงตาคู่คมของเขาสะท้อนความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยเผยออกมาให้ใครเห็น "หมายความว่ายังไงคะ?" ฉันถาม เสียงแผ่วเบาราวกับมดคันไฟ เขาไม่ตอบ แต่กลับค่อยๆ ยกมือขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าฉันออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นมันนุ่มนวลจนฉันเผลอหลับตาพริ้ม ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระโปรงของฉันก็ดังขึ้นทำลายความเงียบกริบ ฉันสะดุ้งสุดตัวและรีบหยิบขึ้นมาดูด้วยความลนลาน เป็นข้อความจากเจเจที่ส่งมาทางแชตกลุ่ม *เจเจ: อีเพลง! พวกมึงอยู่ไหนกันวะ? อีพวกพี่ว้ากเขาเดินหาตัวพวกมึงทั่วตึกแล้วนะ โดยเฉพาะพี่อาทิตย์ หายหัวไปไหนไม่รู้!!* ฉันหน้าถอดสีทันที ขณะที่กำลังจะกดพิมพ์ตอบกลับไป พี่อาทิตย์ที่แอบมองอยู่ข้างหลังก็ก้มลงมาดูหน้าจอด้วย "ไอ้เจเจนี่ขัดจังหวะตลอดเลยนะ" เขาบ่นอุบก่อนจะแย่งโทรศัพท์ไปจากมือฉันแล้วกดพิมพ์ยิกๆ ด้วยความเร็วแสง "พี่ทำอะไรน่ะ! ส่งอะไรไป!" ฉันโวยวายด้วยความตกใจ แต่คนตัวสูงกลับยิ้มมุมปากแล้วคืนโทรศัพท์ให้ ฉันรีบกดเปิดหน้าแชตทันที ข้อความที่ส่งไปหาเจเจคือข้อความล่าสุดที่เขาพิมพ์ค้างไว้... ไม่ใช่สิ เขาพิมพ์ใหม่! *พี่อาทิตย์: ไม่ต้องหาหรอกครับ น้องรหัสกู... กูกำลัง 'จีบ' อยู่* หัวใจฉันแทบหยุดเต้น เมื่อเงยหน้าขึ้นมองคนข้างๆ เขากลับทำหน้าทะเล้นใส่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังถือวิสาสะคว้าข้อมือฉันลากให้เดินตามไปที่ประตูทางลงดาดฟ้า "พี่อาทิตย์! ลบเดี๋ยวนี้เลยนะ! คนอื่นมาเห็นจะทำยังไง!" เขายังคงจูงมือฉันเดินลงบันไดไปเรื่อยๆ โดยไม่หันมามอง แต่ประโยคถัดมาที่เขาพูดทำเอาฉันก้าวขาไม่ออก "ก็ให้เห็นไปสิ... จะได้รู้กันไปเลยว่า 'ดาวคณะบริหาร' คนนี้ มีเจ้าของเป็น 'เดือนวิศวะ' แล้ว" ทว่าในวินาทีที่ฉันกำลังจะอ้าปากเถียง พี่อาทิตย์ก็หยุดกะทันหันจนฉันพุ่งชนแผ่นหลังเขาเต็มแรง และเมื่อเขาหันกลับมา แววตาขี้เล่นเมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็นแววตาแห่งความกังวลอย่างเห็นได้ชัด เพราะเบื้องหน้าของพวกเราบนชั้นบันไดนั้น... คือกลุ่มรุ่นพี่ว้ากและเพื่อนร่วมคณะที่ยืนอ้าปากค้างกันเป็นแถว! โดยเฉพาะสายตาของ 'ใครบางคน' ที่จ้องเขม็งมาที่มือของเราสองคนที่ยังจับกันไม่ยอมปล่อย... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ชาพีชหวานน้อยเสมอนะคะ!