วันหยุดที่ไม่มีวันพัก

"พี่อาทิตย์! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ! ใครบอกให้พี่หยิบชุดนี้ไปลองน่ะ!" ฉันแผดเสียงขึ้นท่ามกลางร้านเสื้อผ้าสไตล์มินิมอลใจกลางสยามสแควร์ พนักงานในร้านต่างพากันหันมามองเป็นตาเดียว แต่ดูเหมือนเจ้าของร่างสูงโปร่งในเสื้อช็อปที่บัดนี้เปลี่ยนมาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาจะไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด พี่อาทิตย์หมุนตัวหน้ากระจกบานใหญ่ แล้วยักคิ้วกวนประสาทกลับมาให้ฉันที่ยืนกำสายกระเป๋าสะพายแน่นจนแทบขาด "อ้าว ก็ชุดนี้เพลงบอกว่าชอบไม่ใช่เหรอ ตอนที่นั่งไถไอจีเมื่อกี้ พี่เห็นเพลงหยุดดูชุดนี้ตั้งนาน... ไม่ได้เหรอครับ?" เขาเน้นคำว่า 'ครับ' ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำติดลูกอ้อนที่ทำเอาใจฉันกระตุกวูบ ก่อนจะทำหน้าซื่อตาใสราวกับตัวเองเป็นแค่รุ่นพี่ผู้แสนดีที่แค่อยากเปลี่ยนลุคให้ดูซอฟต์ลง "หนูไม่ได้บอก! แล้วหนูก็ไม่ได้เป็นคนเลือกให้พี่ด้วย! ไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลยนะ คนมองกันทั้งร้านแล้วเนี่ย!" "มองก็มองไปสิครับ" เขาเดินนวยนาดเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่ไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวที่ฉันเริ่มจะคุ้นเคยมากกว่ากลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มของตัวเองลอยแตะจมูก "เขากำลังมองว่า... 'ผู้ชายคนนี้หล่อเนอะ' หรือไม่ก็ 'แฟนกันน่ารักจัง' อะไรทำนองนั้นนั่นแหละ" "ใครแฟนพี่! อย่ามามโน!" ฉันสวนกลับทันควัน หน้าเริ่มเห่อร้อนจนอยากจะมุดดินหนี พี่อาทิตย์หัวเราะหึในลำคออย่างชอบใจ ก่อนจะก้มลงมากระซิบข้างหูเหมือนที่ชอบทำบ่อยๆ จนฉันชินจนเกือบจะกลายเป็นความเคยชินที่น่ากลัว "ถ้าไม่ใช่แฟน... งั้นจะให้พี่จีบให้เป็นแฟนให้ได้เลยไหมล่ะครับ?" "พี่อาทิตย์!" ฉันยกมือขึ้นตีแขนเขาเต็มแรง แต่เจ้าตัวกลับคว้าข้อมือฉันไว้ได้ทันท่วงที สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองมาที่ฉันอย่างมีความหมาย มันไม่ใช่แววตาหยอกล้อเหมือนทุกครั้ง แต่มันมีความลึกซึ้ง... จนฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะจมลงไปในนั้น "โอเคๆ ไม่แกล้งแล้วครับ" เขาปล่อยมือ แต่ก็เปลี่ยนมาเป็นโอบไหล่ฉันแทนอย่างแนบเนียน "ไปหาอะไรกินกันดีกว่า เพลงบ่นหิวตั้งแต่ออกจากหอแล้วไม่ใช่เหรอ วันนี้พี่เลี้ยงเอง ถือว่าเป็นรางวัลที่น้องรหัสคนเก่งยอมมาเดินเล่นเป็นเพื่อนพี่ในวันหยุดที่แสนวุ่นวาย" วันหยุดที่แสนวุ่นวาย... ใช่สิ มันวุ่นวายตั้งแต่ตื่นนอน เพราะไอ้เพื่อนตัวดีอย่าง 'เจเจ' ส่งข้อความมาปั่นหัวฉันแต่เช้าว่า *'พี่อาทิตย์เขาจองคิวเธอแล้วนะจ๊ะ ไม่ไปถือว่าพลาดโอกาสทองที่จะได้เห็นเดือนวิศวะในโหมดผู้ชายอบอุ่น!'* แล้วไงล่ะ สุดท้ายฉันก็ต้องมายืนอยู่ตรงนี้ ในวันที่ตั้งใจว่าจะนอนเปื่อยอยู่บนเตียง เราเดินเลี่ยงออกมาจากร้านเสื้อผ้า เข้าสู่บรรยากาศคึกคักของสยามสแควร์ แสงแดดช่วงบ่ายไม่ได้ทำให้ฉันหงุดหงิดเท่ากับการที่มีคนคอยเดินจูงมือ... ไม่สิ คอยประคองหลังไม่ให้คนอื่นเบียดฉันตลอดเวลา พี่อาทิตย์ดูเหมือนจะกลายเป็นที่สนใจของสาวๆ รอบข้างไปโดยปริยาย ก็แน่ล่ะ คนอะไรหล่อกินคนขนาดนี้ แถมวันนี้ยังแต่งตัวดูดีจนออร่ากระจาย "เพลง" "หือ?" ฉันหันไปหาเขาที่กำลังมองไปทางร้านไอศกรีมเจ้าดัง "ไอ้นั่นน่ะ" เขาชี้มือไปที่ร้าน "กินด้วยกันนะ" "พี่กินเถอะ หนูไม่ชอบของหวาน" "อย่าโกหกครับ" เขาขัดขึ้นทันที พร้อมกับหันมามองด้วยสายตารู้ทัน "เห็นทีไรก็เห็นแอบไปซื้อกินทุกที ไม่ต้องเกรงใจพี่หรอก วันนี้อยากได้อะไร พี่จ่ายให้หมด... จะเอาความสงบไปแลกกับไอติมกี่แท่งดีล่ะ?" ฉันถึงกับพูดไม่ออก คำพูดกวนประสาทที่ซ่อนความใส่ใจไว้ลึกๆ แบบนี้แหละ ที่ทำเอาฉันไปไม่เป็นทุกที ขณะที่เรากำลังต่อคิวซื้อไอศกรีม จู่ๆ มือถือในกระเป๋ากางเกงของฉันก็สั่นรัว ฉันหยิบขึ้นมาดูเห็นเป็นแชตจากกลุ่มคณะที่มีการแท็กชื่อฉันรัวๆ พร้อมกับรูปถ่ายจากไอจีสตอรี่ของใครบางคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากร้านนี้... เป็นรูปที่ฉันกับพี่อาทิตย์กำลังยืนคุยกันใกล้ๆ *เจเจ: [ส่งรูป] ว้ายยยย! ใครเอ่ยเดินสยามมุ้งมิ้งกันสองคน! หวานกว่าไอติมก็พี่อาทิตย์กับน้องเพลงเนี่ยแหละ!* *เพื่อนคณะ: เพลง! ไปเดินกับพี่อาทิตย์ได้ไงเนี่ย! ไปเมื่อไหร่ทำไมไม่ชวน!* ฉันหน้าถอดสีทันที รีบกดปิดหน้าจอแทบไม่ทัน แต่ดูเหมือนจะช้าไป เพราะสายตาคมของคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้มลงมามองหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย "คนเขารู้กันหมดแล้วนะว่าเรามาด้วยกัน" "ใครใช้ให้พี่ลงสตอรี่เล่า!" ฉันโวยวาย "พี่ไม่ได้ลงนะครับ" เขาตอบเสียงเรียบ แต่ดวงตาวิบวับ "มีคนอื่นแอบถ่ายเราต่างหาก... แบบนี้แปลว่าเราเริ่มเปิดตัวแรงขึ้นแล้วนะเนี่ย" "เปิดบ้าอะไรล่ะ! หนูแค่มาเดินเป็นเพื่อน!" "อ๋อเหรอครับ..." เขาโน้มตัวลงมาใกล้กว่าเดิม จนลมหายใจอุ่นๆ รดที่แก้มฉัน "งั้นเดี๋ยวพี่ต้องรีบทำอะไรสักอย่างแล้วล่ะ" "ทำ... ทำอะไร?" จังหวะที่ฉันกำลังตั้งหลัก พี่อาทิตย์ก็หยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมา กดหน้าจอสองสามครั้ง ก่อนจะหันมามองฉันแล้วยิ้มกว้าง มือหนาเอื้อมมาจัดปอยผมที่ปรกหน้าฉันอย่างแผ่วเบา ท่ามกลางสายตาผู้คนรอบข้างที่เริ่มซุบซิบกันมากขึ้น "ก็บอกให้เขารู้ไปเลยไง... ว่าที่เพลงมาเดินกับพี่วันนี้ เพราะพี่ 'บังคับ' ให้มา" เขาพูดแค่นั้นก่อนจะกดส่งข้อความอะไรบางอย่าง เสียงแจ้งเตือนจากมือถือฉันดังขึ้นพร้อมกันทันที ฉันก้มลงมองหน้าจอด้วยหัวใจที่เต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก เมื่อเห็นข้อความล่าสุดในแชตส่วนตัวระหว่างเราที่เพิ่งเด้งขึ้นมา *อาทิตย์: อย่าเพิ่งกดอ่าน... แต่ถ้าอ่านแล้ว ห้ามหนีกลับก่อนเด็ดขาด* *อาทิตย์: [ส่งไฟล์รูปภาพ]* รูปที่เขาเพิ่งส่งมา... คือรูปที่เขากำลังยืนมองฉันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักในจังหวะที่ฉันไม่ทันระวังตัว และใต้ภาพนั้นมีข้อความสั้นๆ ที่เขียนว่า... **'คนนี้น่ะ... ตัวจริงครับ'** หัวใจของฉันกระตุกวูบ ทุกอย่างรอบตัวดูเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ ก่อนที่มือถือในมือจะสั่นรัวเพราะแชตของเจเจที่พิมพ์รัวเข้ามาว่า 'ยัยเพลง! ดูสตอรี่พี่อาทิตย์หรือยัง! มึงโดนเปิดตัวแล้ว!' ฉันเงยหน้าขึ้นมองคนข้างตัวที่กำลังยิ้มรอคำตอบด้วยความมั่นใจเกินร้อย แต่แล้ว... เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของพี่อาทิตย์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะหน้าสิ่วหน้าขวานนั้น เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันทีเมื่อฟังเสียงจากปลายสาย "ว่าไงนะ? ...ที่ไหน? ...โอเค พี่จะรีบไปเดี๋ยวนี้" เขาหันมามองฉันด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "เพลง... พี่ขอโทษนะ แต่พี่ต้องไปเดี๋ยวนี้ พี่มีเรื่องด่วนที่ต้องจัดการ" เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะวิ่งหายไปในฝูงชน ทิ้งให้ฉันยืนเคว้งอยู่กลางสยาม พร้อมกับหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงค้างอยู่ที่รูปภาพสารภาพรักนั่น... แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตั้งสติ จู่ๆ เบอร์แปลกที่ฉันไม่คุ้นเคยก็โทรเข้ามา... "สวัสดีค่ะ เพลงใช่ไหม? ฉันแม่ของอาทิตย์นะ... เรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อย" --- ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับเพลงและพี่อาทิตย์นะคะ หวังว่าตอนนี้จะทำให้ทุกคนอมยิ้มและใจเต้นไปพร้อมกันนะคะ พบกันตอนหน้าค่ะ! - ชาพีชหวานน้อย