หวงหรือห่วงกันแน่

"สนุกมากไหมคะ..." ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขา น้ำเสียงที่เคยใช้โวยวายเมื่อครู่กลับสั่นเครือและเบาหวิวเสียจนน่าใจหาย "ที่ทำเป็นตามตื๊อ ตามเฝ้า... ทั้งที่มีตัวจริงรออยู่แล้วแบบนี้?" บรรยากาศรอบโต๊ะในคาเฟ่ใต้คณะที่เคยมีเสียงพูดคุยเจี๊ยวจ้าวของเหล่านักศึกษาพลันเงียบสงบลงราวกับมีใครกดปุ่มปิดเสียง รอยยิ้มมุมปากที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาของพี่อาทิตย์ในทุกๆ วันเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ดวงตาคู่คมที่มักจะพราวระยับด้วยความขี้เล่นและความเจ้าเล่ห์ บัดนี้กลับฉายแววตึงเครียดและจริงจังจนน่ากลัว สันกรามของรุ่นพี่หนุ่มขบเข้าหากันจนนูนเด่นชัด เขายังคงนิ่งเงียบ ไม่ยอมปริปากแก้ตัวหรืออธิบายอะไรออกมาสักคำ ความเงียบงันระหว่างเรายิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของฉันเต้นระรัวด้วยความอึดอัดและน้อยใจ ภาพในหน้าจอโทรศัพท์มือถือเมื่อสิควินาทีที่แล้วยังคงติดตา—ภาพสตอรี่ของดาวคณะนิเทศฯ คนสวยที่ลงรูปคู่กับเขาพร้อมแคปชันชวนคิดว่า *'My forever favorite'* ไหนจะข้อความแชตที่เด้งเข้ามาในไลน์ของเขาเมื่อครู่ก่อนที่ฉันจะตาVไวเหลือบไปเห็น ว่า 'พี่อาทิตย์ขา เย็นนี้อย่าลืมแวะมารับน้องนะคะ' อีกเล่า ให้ตายเถอะ! นี่ฉันกลายเป็นตัวตลกอะไรในสายตาเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? เป็นยัยน้องรหัสหน้าโง่ที่โดนรุ่นพี่สายเปย์ตามจีบแก้เหงาในระหว่างที่เขากำลังคบหากับตัวจริงอยู่ว่างั้นเถอะ? "ไม่พูดอะไรหน่อยเหรอคะ?" ฉันเค้นหัวเราะในลำคอ สมเพชตัวเองที่ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "หรือว่ามันเป็นเรื่องจริง... ที่ผ่านมาพี่ก็แค่สนุก ที่เห็นเด็กมันเต้นเร้าๆ เวลาโดนแกล้ง เล่นเกมปั่นหัวคนอื่นมันสนุกมากใช่ไหมคะพี่อาทิตย์!" "เพลง..." เสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาจากริมฝีปากของเขาเป็นครั้งแรก มันแหบพร่าและหนักหน่วงเสียจนฉันต้องสะดุด พี่อาทิตย์ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งที่ฉันนั่งอยู่จนฉันต้องผุกรุกถอยหลังตามสัญชาตญาณ ทว่ามือหนากลับคว้าข้อมือของฉันไว้เสียก่อน แรงบิดไม่ได้รุนแรง แต่หนักแน่นและอุ่นจัดจนสัมผัสได้ถึงไอเดือดที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "ฟังพี่ก่อน" เขาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉันราวกับพยายามจะควานหาความจริงบางอย่าง "ใครบอกน้องว่ามีตัวจริง?" "ก็..." ฉันอึกอัก เม้มริมฝีปากแน่นพยายามกลั้นก้อนสะื้นที่จุกอยู่ที่คอ "ก็พี่กรณ์... เอ๊ย! ก็ผู้หญิงคนนั้นที่ลงรูปคู่กับพี่ แถมยังเรียกพี่ว่า 'พี่อาทิตย์ขา' ในไลน์อีกต่างหาก หนูเห็นกับตาตัวเองนะคะ! จะให้หนูเข้าใจว่ายังไงล่ะคะ หรือจะบอกว่าพี่ไม่ได้คบกัน แค่ 'พี่น้องร่วมโลก' เหมือนที่พวกเจ้าชู้ชอบแก้ตัวกันคะ?" อาทิตย์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นมานิดๆ อย่างน่าหมั่นไส้ในสถานการณ์หน้าซีดแบบนี้ "หึงเหรอคะเนี่ย?" น้ำเสียงของเขากลับมามีแววเจ้าชู้กวนประสาทเจืออยู่จางๆ ทว่าแววตาข้างในกลับร้อนรุ่มและจริงจังอย่างน่ากลัว "ใครหึงคะ!" ฉันแว้ดใส่ทันควัน หน้าเร่าร้อนขึ้นมาด้วยความอายปนโมโห สะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างแรง "อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยนะคะรุ่นพี่! หนูแค่... แค่หมั่นไส้คนเจ้าชู้ที่ชอบมาให้ความหวังคนอื่นไปทั่วต่างหากเล่า!" "แล้วทำไมต้องเสียงดังใส่ล่ะคะ เด็กน้อย" เขาโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้เสียจนฉันได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟเย็น ปลายจมูกโด่งแทบจะชนเข้ากับแก้มของฉันอยู่รอมร่อ ทำเอาฉันต้องเอייהตัวหนีแทบไม่ทัน "ถ้าไม่ได้หึง... แล้วทำไมตาต้องแดงด้วย หื้ม?" "ฮื่อ! ออกไปเลยนะ!" ฉันใช้มือผลักอกแกร่งของเขาเต็มแรงจนพี่อาทิตย์เซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แต่เจ้าตัวกลับหัวเราะในลำคอกับท่าทีพาลๆ ของฉันเสียอย่างนั้น "ฟังให้ดีนะเด็กโง่..." พี่อาทิตย์ถอนหายใจยาว ยอมถอยห่างออกมานิดเพื่อให้ฉันหายใจสะดวกขึ้น แต่สายตายังคงล็อกเป้ามาที่ฉันไม่วางตา "ผู้หญิงคนนั้น... ยัยพิมพ์ดาว นิเทศฯ ปีสองนั่นน่ะ เป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่เองค่ะ ยัยนั่นมันชอบแกล้งพี่เล่นสนุกๆ แบบนี้ประจำเพราะรู้ว่าพี่รำคาญ ส่วนรูปคู่... ก็ตอนไปงานแต่งงานป๊ากับม้าเมื่อเดือนก่อน โดนยัยพิมพ์บังคับให้ถ่ายลงเพราะอยากปั่นยอดไลก์ในไอจีเฉยๆ" ฉันอ้าปากค้าง กะพริบตาปริบๆ สมองที่กำลังประมวลผลเรื่องดราม่าตบจูบเมื่อครู่เริ่มชะงักกึก "ห... ญาติเหรอคะ?" "อือฮึ ลูกพี่ลูกน้องแท้ๆ เลยค่ะ สนิทกันจนแทบจะหยุมหัวกันอยู่แล้ว" เขาตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะสอดมือเข้ากระเป๋าเสื้อกางเกงแล้วทอดมองฉันด้วยสายตาอ่อนโยนจนใจยวบ "ส่วนไลน์เมื่อกี้... ยัยพิมพ์มันทวงค่าชาไข่มุกที่ให้พี่ซื้อไปฝาก มันพิมพ์ว่า *'พี่อาทิตย์ขา เย็นนี้อย่าลืมแวะซื้อมาให้ด้วยนะคะ'* ต่างหากล่ะคะ น้องตัวดีดันอ่านไม่จบประโยคเองแท้ๆ" โอ... พระเจ้า อยากจะมุดแผ่นดินหนีลงไปให้รู้แล้วรู้รอด! นี่ฉันโวยวายอะไรออกไปเนี่ย? ทั้งหน้าแตก ทั้งงี่เง่าใส่เขาชุดใหญ่ไฟกระพริบแถมยัง... แถมยังหลุดปากแสดงอาการหึงหวงออกไปโต้งๆ อีกต่างหาก! ฉันเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง แก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าวลามไปจนถึงใบหู สีหน้าคงจะดูตลกมากจนพี่อาทิตย์หลุดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นคาเฟ่ "ขำอะไรเล่า!" ฉันแหวใส่กลบเกลื่อนความอาย ยกมือขึ้นกอดอกแล้วเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่น "ก็ใครใช้ให้พี่ทำตัวน่าสงสัยล่ะคะ! แล้วใครจะไปรู้ล่ะว่ายัยนั่นเป็นญาติพี่ หน้าตาไม่ได้มีความเหมือนกันสักนิด... คนนึงสวยเช้ง อีกคนหน้าตาเหมือนโจรปล้นร้านสะดวกซื้อชัดๆ!" "โจรหล่อขนาดนี้ หาที่ไหนไม่ได้แล้วนะ" เขาว่าพลางยักคิ้วกวนๆ เดินเข้ามาใกล้ฉันอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีการถอยหนีแล้วเพราะหลังฉันติดอยู่กับพนักเก้าอี้ พี่อาทิตย์โน้มตัวลงมาใช้มือสองข้างค้ำพนักเก้าอี้ไว้ เป็นการกักตัวฉันให้อยู่ในอ้อมแขนกลายๆ "สรุปว่า... ที่โวยวายจนบ้านแทบแตกเมื่อกี้ เพราะหึงพี่หรอกเหรอคะ?" "ใครหึง! อย่ามามโนนะรุ่นพี่!" ฉันปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ปากแข็งจังนะ..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มทุ้มและแหบพร่าในจังหวะที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากของเราแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่บนพวงแก้ม ทำให้สติสตางค์ที่เหลืออยู่น้อยนิดกระเจิงหายไปหมดสิ้น "แต่รู้ไหม... ต่อให้ไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิด พี่ก็ไม่มีวันมองใครอื่นหรอกค่ะ" ฉันนิ่งค้าง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อสบเข้ากับดวงตาพราวระยับที่จริงจังขึ้นกว่าทุกครั้งของเขา "เพราะหัวใจพี่..." พี่อาทิตย์กระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงหวานล้ำที่ทำเอาสติของฉันหลุดลอย "โดนยัยตัวแสบแถวนี้ยึดไปตั้งแต่แรกเจอแล้วล่ะค่ะ" ตู้ม! เหมือนมีพลุร้อยนัดจุดระเบิดขึ้นในอก หน้าฉันร้อนฉ่าจนคิดว่าถ้าทอดไข่คงสุกได้ในสามวินาที ร่างกายแข็งทื่อ ขยับหนีไปไหนไม่ได้นอกจากปล่อยให้เขาขโมยรอยยิ้มละลายใจส่งมาให้อย่างจนมุม ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะดังขึ้นทำลายความเงียบที่อบอวลไปด้วยความหวาน ฉันเหลือบสายตาไปมองอย่างตกใจเล็กน้อยก่อนจะสะดุดตากับหน้าจอแชตที่สว่างวาบขึ้นมา เป็นข้อความจาก 'เจเจ' เพื่อนสนิทตัวดีที่ส่งรูปถ่ายของเราสองคนในมุมที่ดูสนิทสนมเกินกว่ารุ่นพี่รุ่นน้อง... พร้อมกับแคปชันสั้นๆ ว่า *[เจเจ]: "อุ๊ย ภาพหลุด! แอบไปสวีทกันที่ไหนวะเพื่อนรัก หรือว่าจะเปลี่ยนสถานะจาก 'คู่กรรม' เป็น 'คู่รัก' แล้วเนี่ย งui ส่งรูปนี้ลงกลุ่มคณะดีไหมนะ หึๆ"* ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบนิ้วจิ้มหน้าจอจะกดลบรูป แต่อีกฝ่ายไว,กว่า พี่อาทิตย์แย่งโทรศัพท์มือถือไปจากมือฉันหน้าตาเฉย แถมยังกดเปิดกล้องหน้าแล้วกดถ่ายรูปคู่ของเราที่กำลังยืนใกล้กันแนบชิดแบบเรียลไทม์ ก่อนจะกดส่งเข้าแชตกลุ่มคณะที่มีสมาชิกอยู่เกือบร้อยคนโดยที่ฉันยังไม่ทันได้อ้าปากห้าม! "พี่อาทิตย์! จะบ้าเหรอ นั่นกลุ่มคณะนะ!" ฉันกรี๊ดลั่น พยายามจะแย่งโทรศัพท์คืน แต่เขากลับชูมันขึ้นสูงเหนือหัวพลางหัวเราะรơiอย่างอารมณ์ดี "ปล่อยให้เขารู้กันทั้งมหาลัยไปเลยสิคะว่า..." พี่อาทิตย์ก้มลงกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำก้องกังวานอยู่ในความรู้สึก "เดือนคณะวิศวะคนนี้... มีเจ้าของหัวใจเป็นยัยตัวแสบปีหนึ่งบริหารซะแล้ว" *ติดใจเรื่องราวความรักสุดป่วนของยัยน้องรหัสกับพี่รหัสสุดตื๊อคนนี้ใช่ไหมคะ? มาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่ากรุ๊ปไลน์คณะจะแตกกระเจิงขนาดไหนเมื่อทุกคนรู้ความจริง! ขอบคุณที่เอ็นดูและสนับสนุน "ชาพีชหวานน้อย" เสมอมานะคะ!*