รุ่นพี่สายตื๊อเบอร์แรง

"บอกกี่ทีแล้วว่าไม่ต้องมา! ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไงคะรุ่นพี่!" เสียงแหลมสูงด้วยความหัวเสียดังลั่นฟุตบาทหน้าคณะบริหารธุรกิจ เล่นเอาเพื่อนฝูงที่เดินผ่านไปมาต้องหันขวับมามองเป็นตาเดียว ทว่าเป้าหมายของความเกรี้ยวกราดกลับไม่ได้สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย อาทิตย์ ในชุดเสื้อช็อปสีเข้มพับแขนขึ้นถึงข้อศอก ยืนพิงเสาปูนด้วยท่าทางสบายๆ แถมยังส่งยิ้มกวนประสาทที่ทำเอาเส้นเลือดขมับของฉันเต้นตุบๆ มาให้ มือหนายกแก้วชาไทยไข่มุกเจ้าน้ำตาประจำตัวขึ้นดูด ก่อนจะยื่นอีกแก้วที่ซื้อเผื่อมาให้อย่างหน้าตาเฉย "ก็บอกแล้วไงว่าพี่ฟังภาษาคนรู้เรื่อง... แต่ถ้าเป็นภาษาดุของน้องเพลง พี่ขอฟังเป็นเสียงเพลงกล่อมเด็กแทนแล้วกันนะ" "เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว!" ฉันแทบอยากจะกรี๊ดใส่หน้าหล่อๆ นั่นให้รู้แล้วรู้รอด ยิ่งคิดถึงประโยคสารภาพรักกึ่งมัดมือชกเมื่อวานซืนที่เขาทิ้งระเบิดไว้ในแชต หัวใจเจ้ากรรมก็พาลจะเต้นรัวจนควบคุมไม่อยู่ "แล้วดูสิ! ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ได้ คนเขามองกันทั้งคณะแล้วเนี่ย ไม่เกรงใจหน้าตาเดือนคณะของตัวเองบ้างเลยหรือไงคะ!" "อ้าว ก็อยากให้คนอื่นรู้ไงว่าจองแล้ว" เจ้าตัวตอบหน้าตาย แถมยังลอยหน้าลอยตาเสริมต่อด้วยประโยคที่ทำเอาฉันสำลักน้ำลายตัวเอง "อีกอย่าง หน้าตาดีระดับพี่ จะยืนมุมไหนก็ไม่ลับตาคนหรอกครับ... เอ้ย! จะยืนมุมไหนก็หล่อทะลุฟ้าอยู่ดี" ไอ้คนหลงตัวเองเอ๊ย! ฉันก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเขา หมายจะใช้หนังสือบริหารธุรกิจเล่มหนาฟาดแขนสักทีสองทีฐานหมั่นไส้ แต่พอเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมกริบที่พราวระยับไปด้วยความเอ็นดูและความจริงจังในคราวเดียวกัน ชะตากรรมของฉันก็มักจะลงเอยด้วยการถอยหลังกรูดแล้วเสมองทางอื่นทุกที ให้ตายเถอะ... ทำไมฉันถึงแพ้สายตานبحแบบนี้ทุกทีฟะ! "เพลง!" เสียงเรียกแผดลั่นพร้อมแรงสะกิดจากด้านหลังดึงฉันหลุดจากภวังค์ เจเจ เพื่อนซี้ตัวดีวิ่งหน้าตั้งถือชีทกองโตพะรุงพะรังเข้ามาแทรกกลางระหว่างเรา ก่อนจะทำตาโตเป็นไข่ห่านเมื่อหันไปเห็นว่าใครยืนยันตัวตนอยู่ตรงนี้ "อุ๊ย... สวัสดีค่ะพี่อาทิตย์ แหมๆๆ มาส่งน้องรหัสแต่เช้าอีกแล้วนะคะช่วงนี้ คณะวิศวะนี่เขาว่างมากเหรอถึงมาสิงอยู่บริหารได้ตลอด" เจเจเปิดฉากแซวทันทีตามสไตล์คนปากไว "พี่ไม่ได้ว่าง..." อาทิตย์ตอบเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตาเจ้าเล่ห์เหลือบมองฉันที่ยืนเม้มปากแน่น "แต่เรียกว่า 'ตั้งใจมา' ต่างหาก วิชาอื่นพี่ยังพอโดดได้ แต่ วิชา 'ตามจีบเด็กบริหาร' เนี่ย... ขาดเรียนไม่ได้เลยสักวัน" "อื้อหือ! สำนวนคมกริบแบบนี้ เอาเกรดเอไปเลยค่ะพี่!" เจเจปรบมือแปะๆ อย่างชอบใจ หันมาสะกิดไหล่ฉันยิกๆ "แกดูดิเพลง เขาลงทุนขนาดนี้แล้ว ยังจะใจแข็งไหวเหรอวะ เนี่ย เดี๋ยวฉันต้องรีบไปเข้าคลาสก่อน ฝากเคลียร์กับ 'ว่าที่แฟน' เอ๊ย! ว่าที่รุ่นพี่คนสนิทด้วยนะจ๊ะ บาย!" พูดจบยายเพื่อนตัวดีก็ชิ่งหนีหายเข้าตึกไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้ฉันยืนเคว้งคว้างอยู่กับไอ้รุ่นพี่ตัวแสบสองต่อสองท่ามกลางสายตาของไทยมุงรอบทิศ "เพื่อนเราน่ารักดีนะ เชียร์เก่งยิ่งกว่าสปอนเซอร์ทีมฟุตบอลคณะอีก" อาทิตย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกนิดจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก "ว่าไงครับ จะโดดเรียนไปนั่งกินข้าวกับพี่ หรือจะให้พี่อุ้มพาดบ่าเดินไปโรงอาหารเอง เลือกเอา" "โรคจิต!" ฉันด่าเสียงเขียว แต่ร่างกายกลับถอยหนีอัตโนมัติเมื่อเขาก้าวล้ำเส้นเข้ามาเรื่อยๆ "ถอยไปเลยนะ ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนช่วยจริงๆ ด้วย" "ลองร้องดูสิครับ เผื่อคนแถวนี้เขาจะได้ยินว่า 'แฟนพี่ดุมาก' พี่จะได้รีบพาไปสยบความดุในห้องซ้อมเชียร์สักหน่อย" รอยยิ้มมุมปากของเขามันช่างน่าหมั่นไส้เสียเหลือเกิน แต่ไม่รู้ทำไม... หัวใจเจ้ากรรมถึงได้ทรยศด้วยการเต้นรัวโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมันด้วย ครืดดดด! จังหวะที่ฉันกำลังอ้าปากจะสวนกลับ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อคลุมก็สั่นครืดคราดขึ้นมาขัดจังหวะ ฉันรีบควักมันออกมาดูด้วยความหวังว่าจะเป็นสายจากแม่หรืออาจารย์ที่จะมาช่วยชีวิตจากสถานการณ์น่าอายนี้ แต่ทว่า... หน้าจอกลับแสดงข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทสีเขียว เป็นข้อความจากบัญชีที่ไม่คุ้นเคย และภาพโปรไฟล์รูปเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักกำลังยืนถือป้ายเชียร์เบอร์เดียวกับอาทิตย์ *[คุณได้รับข้อความใหม่]* *Nicha_nc: "พี่อาทิตย์คะ... ที่ตกลงกันไว้เรื่องติววิชาดรอว์ิ้ง สรุปเย็นนี้เราเจอกันที่เดิมนะคะ เพลงไม่น่าจะว่างหรอกค่ะเห็นช่วงนี้พี่ตามตื๊อเขาอยู่ตลอด"* โลกทั้งใบคล้ายจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่ของอาทิตย์แข็งค้างไปในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าหน้าจอโทรศัพท์ของฉันแสดงข้อความอะไรอยู่ บรรยากาศรอบตัวที่เคยอบอุ่นและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ กลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันอันน่าอึดอัดที่แผ่ซ่านเข้ามาเกาะกุมหัวใจอย่างรวดเร็ว "เพลง... คือว่า..." อาทิตย์อ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง สีหน้าเจ้าเล่ห์เมื่อครู่หายวับไปกับตา กลายเป็นความร้อนรนที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "สนุกมากไหมคะ..." ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขา น้ำเสียงที่เคยใช้โวยวายเมื่อครู่กลับสั่นเครือและเบาหวิวเสียจนน่าใจหาย "ที่ทำเป็นตามตื๊อ ตามเฝ้า... ทั้งที่มีตัวจริงรออยู่แล้วแบบนี้?" ...ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความฟินนี้นะคะ!