แพ้ทางอย่างราบคาบ

"ปีนระเบียงบ้านพี่สิคะ ถ้าอยากโดนแม่พี่ไล่ตะเพิดด้วยไม้กวาด!" ฉันแหวใส่หน้าจอโทรศัพท์ทันทีที่เห็นข้อความจาก 'รุ่นพี่อาทิตย์' เด้งขึ้นมา หัวใจเจ้ากรรมที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกแรงเหมือนรัวกลองชุด บ้าที่สุด! นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ยังจะมาหยอดกันไม่เลิกอีก ทว่าความห้าวหาญที่เพิ่งพ่นออกไปก็ต้องมลายหายไปในพริบตา เมื่อพิษไข้ที่รุมเร้าตลอดทั้งวันเริ่มแผลงฤทธิ์หนักขึ้นจนหัวฉันหนักอึ้งเหมือนมีใครเอาหินมาทับไว้ เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ปรือลง ร่างกายทิ้งตัวลงกับโซฟาทั้งที่ยังกำมือถือแน่น ความเย็นเฉียบของอากาศในห้องเริ่มทำให้ฉันสั่นสะท้าน... หนาว... หนาวเหลือเกิน *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูหน้าห้องพักดังขึ้นแผ่วเบา ตามมาด้วยเสียงคุ้นหูที่ฟังดูร้อนรนกว่าปกติ "เพลง? น้องเพลงครับ ได้ยินพี่ไหม พี่ไม่ได้จะมาปีนระเบียงหรอกนะ แต่พี่เห็นไฟห้องเปิดอยู่แล้วน้องไม่ตอบแชท พี่เป็นห่วง... เปิดให้พี่หน่อย" ฉันพยายามจะลุกขึ้น แต่แรงดึงดูดของความป่วยไข้ช่างมหาศาลเหลือเกิน สุดท้ายก็ได้แต่กลิ้งตัวลงจากโซฟามานอนขดอยู่บนพรม สติฉันเริ่มเลือนราง ก่อนจะเห็นเงาคนร่างสูงใหญ่พุ่งเข้ามาในห้องเมื่อประตูกึ่งเปิดกึ่งปิดถูกผลักออกอย่างถือวิสาสะ อาทิตย์... ในสภาพที่ดูทุลักทุเลเพราะหอบหิ้วทั้งถุงยาและน้ำดื่มเข้ามาเต็มมือ เขาชะงักไปเมื่อเห็นฉันนอนขดตัวอยู่บนพื้น สีหน้าที่มักจะกวนประสาทเป็นนิจแปรเปลี่ยนเป็นความกังวลอย่างปิดไม่มิด "เฮ้ย! เพลง!" เขาทิ้งทุกอย่างในมือลงพื้นแล้วพุ่งเข้ามาประคองฉันขึ้นสู่อ้อมกอด กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวที่ผสมกับกลิ่นแดดอ่อนๆ ของเขาทำเอาฉันชะงักไปครู่หนึ่ง นี่ฉันฝันอยู่หรือเปล่า? ทำไมอ้อมกอดนี้มันถึงได้... อบอุ่นขนาดนี้ "ตัวร้อนจี๋เลย ไปทำอีท่าไหนถึงปล่อยให้ตัวเองป่วยหนักขนาดนี้หืม" เสียงทุ้มต่ำที่เคยใช้หยอกล้อบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนจนน่าใจหาย เขาช้อนตัวฉันขึ้นแนบอกก่อนจะพาวางลงบนโซฟาอย่างทะนุถนอม มือหนาที่เย็นเฉียบจากการรีบวิ่งมาวางนาบลงบนหน้าผากฉันเบาๆ เพื่อวัดอุณหภูมิ สัมผัสที่แผ่วเบานั้นทำให้หัวใจที่สั่นคลอนอยู่แล้วยิ่งเต้นผิดจังหวะหนักกว่าเดิม "ไม่ต้องมาทำดี... ฉันแค่ไข้ขึ้น ไม่ได้จะตายสักหน่อย" ฉันพยายามแค่นเสียงเถียง ทั้งที่เสียงแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน "ใช่ครับ ไม่ตายหรอก แต่พี่ใจจะขาดแทน" เขาตอบพลางบิดผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นมาเช็ดตามใบหน้าและลำคอให้ฉันอย่างเบามือ สายตาที่เขามองมามันไม่ใช่สายตาที่รุ่นพี่มองรุ่นน้อง แต่มันคือสายตาของคนที่กำลัง... ทะนุถนอมสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต ฉันจ้องมองนัยน์ตาเรียวคมคู่นั้นผ่านม่านน้ำตาที่เอ่อล้นด้วยพิษไข้ ความโกรธเคือง ความปากจัดที่เคยมีหายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่ซ่านไปทั่วอก "ทำไมต้องดูแลขนาดนี้..." ฉันถามเสียงเบาหวิว อาทิตย์ชะงักไป มือที่กำลังเช็ดตัวให้ฉันหยุดนิ่ง เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ความเงียบงันในห้องแทรกซึมด้วยเสียงหัวใจที่เต้นรัวแข่งกัน "ถ้าพี่บอกว่าพี่ไม่ได้อยากเป็นแค่พี่รหัสของเพลง... เพลงจะรังเกียจพี่ไหม?" คำถามนั้นทิ่มแทงเข้ากลางใจฉันอย่างจัง ไม่ใช่คำกวนประสาท แต่มันคือคำถามที่จริงจังที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนนี้เคยพูดมา ฉันเม้มปากแน่น หลบสายตาคมกล้าที่จ้องมาเหมือนจะอ่านทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณ "รุ่นพี่ก็คือรุ่นพี่... จะให้คิดเป็นอื่นได้ยังไง" "งั้นเหรอครับ" เขายิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยจนฉันแทบอยากจะเอื้อมมือไปคว้าเขาไว้ "ถ้างั้นพี่ก็คงต้องดูแลน้องแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าน้องจะยอมให้พี่เลื่อนขั้น... ไม่ต้องห่วงนะครับ พี่อึดพอจะรอให้เพลงหายป่วย แล้วค่อยมาโวยวายใส่พี่ต่อ" เขาหยิบยาเม็ดสุดท้ายป้อนให้ฉันพร้อมน้ำหนึ่งอึก ก่อนจะดึงผ้าห่มมาห่มให้จนถึงคอ มือหนายังคงวางแปะอยู่บนกลุ่มผมของฉัน ลูบไล้มันอย่างเบามือจนฉันเริ่มเคลิ้มไปกับความอ่อนโยนนั้น ความต้านทานในใจมันพังทลายลงราบคาบ... พ่ายแพ้ต่อความใส่ใจที่เขามอบให้โดยไม่มีเงื่อนไข ฉันหลับตาลง พยายามข่มความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังตีรวนในอก ทว่าก่อนที่สติจะดับวูบไปสู่ห้วงนิทรา เสียงแชตของเขาก็ดังขึ้นที่ข้างหมอน จังหวะเดียวกับที่เขากดส่งข้อความเข้าเครื่องตัวเอง แล้วทำหน้าตาตื่นตระหนกจนดูตลก "ฉิบหาย... พี่เผลอส่งอะไรไปเนี่ย!" เขารีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดกดยิกๆ ท่าทางลนลานเหมือนคนทำของผิดมหันต์ แต่ฉันที่พอจะมีสติหลงเหลืออยู่เหลือบไปเห็นหน้าจอที่สว่างวาบก่อนที่เขาจะรีบดับมัน ข้อความนั้นเขียนว่า... *'พี่รักเพลงนะ พรุ่งนี้ถ้าหายดีแล้ว อย่าเพิ่งเกลียดพี่เลยนะ'* หัวใจฉันกระตุกแรงจนแทบลืมหายใจ เมื่อเขาหันมาสบตากับฉันอีกครั้งด้วยใบหน้าที่แดงก่ำไม่แพ้ฉัน เขาตัดสินใจพุ่งตัวเข้ามาคว้ามือฉันไปกุมไว้แน่น ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้โลกทั้งใบของฉันหยุดหมุน "พี่พยายามจะลบมันแล้วนะเพลง... แต่มันไม่ทันแล้ว... เพราะฉะนั้น ช่วยรับผิดชอบหัวใจพี่ด้วยนะ ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและตกหลุมรักไปพร้อมกับเพลงและพี่อาทิตย์ในตอนนี้นะคะ!