แชตระเบิดในคืนสอบ

เสียงแจ้งเตือนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นติดต่อกันเป็นรอบที่สิบในเวลาไม่ถึงห้านาที กำลังจะทำให้สมองส่วนที่ใช้จำทฤษฎีการตลาดของฉันระเบิดเป็นจุลอยู่แล้วค่ะ! กองชีทสรุปวิชาบริหารธุรกิจเบื้องต้นหนาเตอะถูกผลักไสไล่ส่งไปกองรวมกันไว้มุมโต๊ะอย่างไร้เยื่อใย ในเมื่อตอนนี้ สมาธิทั้งหมดของฉันถูกดึงดูดด้วยแสงไฟกะพริบยิบๆ จากหน้าจอแชตสีเขียวที่เด้งชื่อ 'รุ่นพี่ตัวแสบ' ขึ้นมาไม่หยุดหย่อน หลังจากผ่านพ้นเหตุการณ์ระทึกขวัญหน้าห้องพักอาจารย์เมื่อช่วงบ่ายวันนั้นมาได้แบบเฉียดฉิว ให้ตายเถอะ! ใครใช้ให้พี่แกเอาพัสดุลึกลับบ้าบอนั่นไปส่งที่โต๊ะอาจารย์กันเล่า! แถมจดหมายสารภาพรักลายมือไก่เขี่ยฉบับนั้น ยังกลายเป็นหัวข้อสนทนาก로ซิบกันสนั่นตึกคณะบริหารฯ จนฉันแทบอยากจะเอาหัวมุดลงไปในถังขยะใต้โต๊ะให้รู้แล้วรู้รอด นิ้วเรียวกดเปิดหน้าจอด้วยความหงุดหงิดปนหมั่นไส้ ตั้งใจว่าจะพิมพ์ไปด่าให้หูชา แต่พอเห็นข้อความแรกที่เด้งขึ้นมา... มุมปากเจ้ากรรมก็ดันกระตุกยิ้มขึ้นมาซะอย่างนั้นค่ะ *(อาทิตย์): อ่านหนังสือถึงไหนแล้วครับน้องเพลง หรือกำลังนั่งเขินจดหมายรักของพี่อยู่เอ่ย?* *(เพลง): เขินบ้าอะไรล่ะคะ! เพลงกำลังจะประสาทกินเพราะชีทสอบพรุ่งนี้ต่างหาก! แล้วใครใช้ให้พี่เอาซองจดหมายบ้าๆ ไปส่งที่โต๊ะอาจารย์คะ รู้ไหมว่าเพื่อนมองกันทั้งคณะแล้วเนี่ย!* ฉันรัวนิ้วพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความหัวร้อน ปนเสียงฮึดฮัดเบาๆ อยู่คนเดียวในห้องนอนเงียบๆ *(อาทิตย์): ก็คนมันคิดถึงนี่ครับ... อยากเจอหน้าจนทนไม่ไหว แต่เกรงใจกลัวน้องเพลงจะเอาหนังสือฟาดหัวแตกซะก่อน เลยต้องส่งจดหมายไปบอกรักทางอ้อมแทน* *(เพลง): ทุเรศที่สุด! ใครเขาจีบกันด้วยวิธีนี้วะคะ บ้าอำนาจ ช1 สต็อป! เลิกทักมาเลยนะ เพลงจะอ่านหนังสือสอบ!* *(อาทิตย์): แหม... ดุเป็นแมวหง่าวเลยนะฃูกแมว พรุ่งนี้สอบเก้าโมงใช่ไหมล่ะครับ งั้นเดี๋ยวพี่โทรปลุกนะ* *(เพลง): ไม่ต้องเลยค่ะ! เพลงตั้งนาฬิกาปลุกไว้ห้ามนาฬิกาปลุกแล้ว ไม่รบกวนเดือนคณะหรอกค่ะ เชิญไปอ่านหนังสือของวิศวะฯ ให้รอดก่อนเถอะค่ะพ่อคนเก่ง!* *(อาทิตย์): เป็นห่วงพี่เหรอครับเนี่ย? ดีใจจัง* *(เพลง): ใครเป็นห่วงพี่คะ! อย่ามโนนะ! เพลงแค่อไม่อยากให้พี่มาวุ่นวายต่างหากเล่า!* ฉันกดส่งข้อความสุดท้ายด้วยความหมั่นไส้ขั้นสุด ก่อนจะคว่ำโทรศัพท์หน้าจอคว่ำลงกับเตียงนอนนุ่มๆ เพื่อตัดปัญหาความกวนประสาทของอีกฝ่าย สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมาที่กองชีทตรงหน้า ทว่า... หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นไม่เป็นจังหวะเอาเสียเลย ใบหน้าหล่อๆ ของรุ่นพี่เดือนคณะที่ชอบส่งยิ้มกวนๆ มาให้ พร้อมกับสายตาแพรพราวคู่นั้นดันลอยวนเวียนอยู่ในหัวจนสลัดไม่ออก ผ่านมาตั้งหลายชั่วโมง ความเงียบสงบในยามวิกาลควรจะช่วยให้ฉันท่องจำสูตรคำนวณได้ดีขึ้น แต่เปล่าเลย... สมองกลับว่างเปล่า มีเพียงเสียงแจ้งเตือนแชตที่เงียบหายไปนานผิดปกติจนน่าแปลกใจ เอ๊ะ... หรือว่าพี่เขาจะงอนจริงๆ? หรือเลิกตื๊อแล้ว? ความคิดฟุ้งซ่านตีกันวุ่นวายอยู่ในหัว จนฉันต้องหยิบมือถือขึ้นมาพลิกดูหน้าจออีกรอบอย่างเสียไม่ได้ ไม่มีข้อความใหม่... ไม่มีแม้แต่สติกเกอร์กวนๆ ส่งมาเย้าแหย่เหมือนเคย ความรู้สึกหงุดหงิดปนโหวงเหวงแปลกๆ แล่นริ้วขึ้นมาในอก ช่างน่าหงุดหงิดชะมัด ทำไมฉันต้องมาใส่ใจว่าเขาจะทักมาหรือไม่ทักมาด้วยนะ! ในจังหวะที่ฉันกำลังจะโยนมือถือทิ้งแล้วหันไปอ่านหนังสือต่อให้จบเรื่อง เสียงแจ้งเตือนไลน์ก็ดังขึ้น 'ติ๊ง!' *(อาทิตย์): เปิดหน้าต่างห้องหน่อยสิครับ...* ฉันขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง เดินไปเปิดผ้าม่านสีครีมออกช้าๆ สายตากวาดมองไปยังระเบียงห้องพักฝั่งตรงข้ามที่อยู่ถัดไปไม่ไกลนัก และภาพที่ปรากฏตรงหน้า ก็ทำให้ลมหายใจของฉันสะดุดกึกทันที! ร่างสูงโปรดของรุ่นพี่อาทิตย์ในชุดเสื้อยืดสีดำสบายๆ กำลังยืนพิงราวระเบียงห้องฝั่งตรงข้าม มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์มือถือค้างไว้ ส่วนอีกข้าง... กำลังยกขึ้นโบกทักทายมาทางฉันพร้อมกับรอยยิ้มละลายใจที่ส่งตรงมาท่ามกลางแสงไฟสลัวยามค่ำคืน *(อาทิตย์): พี่บอกแล้ว... ว่าอยากเจอหน้าจนทนไม่ไหวไงครับคนดี* หัวใจของฉันกระตุกวูบ ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ จะเอ่ยออกไป นอกจากความรู้สึกร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาถึงใบหูอย่างห้ามไม่อยู่... *(อาทิตย์): สรุปว่า... จะให้พี่ติวหนังสือให้ หรือจะให้ปีนระเบียงห้องข้ามไปกอดเป็นกำลังใจก่อนสอบดีครับ น้องเพลง?)* -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานให้ "ชาพีชหวานน้อย" เสมอนะคะ!