ยัยน้องกับมุกแป้กๆ

หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นมาในความเงียบงัน ทำให้หัวใจของเพลงกระตุกวูบตกลgไปอยู่ที่ตาตุ่ม ประโยคสั้นๆ จากปลายสายเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *'สวัสดีค่ะ เพลงใช่ไหม? ฉันแม่ของอาทิตย์นะ... เรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อย'* — ให้ตายเถอะ นี่มันพล็อตละครหลังข่าวชัดๆ! ยัยเพลงคนนี้ไปทำกรรมอะไรไว้ ทำไมชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยปีหนึ่งถึงได้มีดราม่าครอบครัวตัวละครฝั่งพระเอกวิ่งเข้าใส่เร็วยิ่งกว่าเดลิเวอรีส่งชานมไข่มุกเสียอีก "ฮالو... คะ? คุณแม่?" เพGกรอกเสียงลงไปใน "อืม ว่าไงจ๊ะหนูเพลง สะดวกคุยไหมเอ่ย พอดีน้า... เอ้ย แม่ ผ่านมาแถ่วมหาวิทยาลัยพอดีน่ะจ่ะ เห็นอาทิตย์มันเพ้อถึงหนูให้ฟังบ่อยๆ จนแม่ชักจะหมั่นไส้ เอ้ย อยากเจอหน้าว่าที่ลูกสะ... แค่ก! อยากเจอหน้าเด็กที่ปราบลูกชายตัวดีของแม่อยู่หมัดสักหน่อย" เสียงหัวเราะนุ่มๆ ที่ปลายสายทำเอาเพลงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองประมวลผลความเร็วสูงยิ่ฃกว่าชิปประมวลผลรุ่นล่าสุด ยัยเพลงเอ๋ย ตั้งสติก่อน! แม่ผู้ชายเขามาเหนือเมฆแบบนี้ แกจะทำตัวเป็นเด็กก้าวร้าวไม่ได้นะเว้ย! "ะ...สะดวกค่ะ! สะดวกมากๆ เลยค่ะคุณแม่! ตอนนี้เพลงอยู่ที่คาเฟ่หน้าคณะบริหารนี่เองค่ะ" เพลงรีบตอบรับเสียงสั่น ก่อนจะตบโต๊ะดัง *ปัง* จนเจเจที่นั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ฝั่งตรงข้ามสะดุ้งโหยง ทำน้ำชาเขียวหกเลอะเสื้อนิกร "เฮ้ย! อีเพลง! มึงตบโต๊ะทำไมวะ กูตกใจหมด ชาเขียวมูกูเลหมดเลยเนี่ย!" เจเจโวยวายพร้อมกับใช้กระดาษทิชชูเช็ดโต๊ะอลหม่าน "เจเจ! ตายแน่ๆ กูตายหะ... แกรรร แม่พี่อาทิตย์โทรมาหาฉันเว้ย! แกฟังไม่ผิด แม่เขานัดเจอฉันตอนนี้!" เพลงคว้าคอเสื้อเพื่อนสนิทเขย่าไปมาด้วยความตื่นตระหนก ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบจะถล่นออกมานอกเบ้า "ห้ะ?! คุณแม่สามี... อะแฮ่ม! คุณแม่รุ่นพี่อาทิตย์เนี่ยนะ?!" เจเจตาโตไม่แพ้กัน ก่อนจะยิ้มกรุ่มกริ่มแล้วเอามือปิดปากหัวคิกคัก "โอโห้ ลูกสาวแม่ เดินหน้าเข้าสู่โหมดสะใภ้ใหญ่แห่งวิศวะแล้วจ้าแม่ ประเดิมด้วยการเคลียร์กับแม่สามีเร็วกว่ากำหนดการรับปริญญาอีก!" "เล่นเหี้ยไรเนี่ย! นี่ไม่ใช่เวลามาแซว กูเครียดจนตับจะแลบอยู่แล้วเนี่ย!" เพลงโวยวายเสียงหลง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ นึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าเดินไปเจอคุณแม่สายเปย์แบบพี่อาทิตย์แล้วเธอจะต้องทำตัวอย่างไร จะต้องกราบตักไหม หรือต้องพกพานพเกล้าไปถวายตัวดี ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ร่างสูงโปร่งของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาในร้านคาเฟ่แอร์เย็นฉ่ำ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมราคาแพงลอยมาแตะจมูกก่อนที่เจ้าตัวจะเดินมาถึงโต๊ะเสียอีก ผู้หญิงวัยกลางคนแต่ยังดูสาวสะพรั่ง ใบหน้าละม้ายคล้ายกับรุ่นพี่ตัวแสบราวกับถอดพิมพ์เดียวกันออกมาเป๊ะๆ รอยยิ้มมุมปากที่ส่งมาให้ ทำเอาเพลงต้องรีบดีดตัวลุกขึ้นยืนตรงเคารพธงชาติโดยอัตโนมัติ "สวัสดีค่ะคุณแม่!" เพลงยกมือไหว้สวยงามตามตำรากุลสตรีไทยที่เพิ่งไปกวดวิชามาเมื่อห้าวินาทีที่แล้ว คุณแม่ของอาทิตย์หัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ท่าทางใจดีและเป็นกันเองผิดกับที่เพลงจินตนาการไว้ลิบลับ ท่านกวักมือเรียกให้เพลงนั่งลงฝั่งตรงข้าม ก่อนจะสั่งลาเต้เย็นมาหนึ่งแก้ว "นั่งลงจ่ะหนูเพลง ไม่ต้องเกร็งหรอกลูก น้า... เอ้ย แม่ ไม่ได้จะมาจับหนูไปถ่วงน้ำทะเลหรอกนะ แค่หมั่นไส้ลูกชายตัวเองที่ช่วงนี้เอาแต่เพ้อถึงหนูจนข้าวปลาไม่ยอมกิน งานการในฐานะเดือนคณะแทบจะไม่ทำ เอาแต่นั่งส่องสตอรี่ไอจีหนูจนมือถือจะไหม้อยู่แล้ว" เพลงหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที ไล่ลามตั้งแต่พวงแก้มลามไปจนถึงใบหู "พี่อาทิตย์... เขาทำแบบนั้นเหรอคะ?" "ใช่สิยะ! นี่ถ้าแม่ไม่มาเห็นกับตาคงไม่เชื่อว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนจะแพ้ทางเด็กปีหนึ่งตัวเล็กๆ ปากเก่งได้ขนาดนี้" คุณแม่ยิ้มกริ่ม สายตาแพรวพราวเจ้าเล่ห์ถอดแบบมาจากลูกชายไม่มีผิดเพี้ยน "แม่แค่อยากมาแอบดูว่าที่ลูกสะใภ้หน่อย ว่าทำไมถึงทำให้ตาอาทิตย์มันเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้... เออนี่ พูดถึงเจ้าตัวแสบ มันกำลังเดินมานู่นแล้วมั้ง" สิ้นเสียงของคุณแม่ ประตูกระจกหน้าร้านก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปวิศวะที่คุ้นเคย อาทิตย์กวาดสายตามองหาใครบางคนด้วยใบหน้าตื่นตระหนก เหงื่อซึมตามไรผมเล็กน้อยบ่งบอกว่าเจ้าตัวเพิ่งวิ่งหน้าตั้งมาที่นี่ "แม่ครับ! อย่าแกล้งน้องนะ!" เสียงทุ้มตะโกนลั่นร้าน ทำเอาลูกค้าโต๊ะอื่นหันมามองเป็นตาเดียว เพลงหันไปมองรุ่นพี่หนุ่มหล่อดีกรีเดือนคณะที่ตอนนี้สภาพไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำ หน้าตาตื่นตระหนกราวกับกลัวว่าแม่บังเกิดเกล้าจะจับเด็กในคาถาของตัวเองไปต้มยำทำแกง ภาพลักษณ์รุ่นพี่มาดเท่ กวนประสาท ขี้หยอด ที่เธอคุ้นเคยหายวับไปกับตา เหลือเพียงเด็กผู้ชายตัวโตๆ ที่กำลังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เพราะกลัวแม่ดุแทนเธอ ฮึ่ม... เห็นท่าทางแบบนี้แล้ว ความหมั่นไส้ที่สะสมมานานนับเดือนมันก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาในอกทันที! ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ในเมื่อเขาชอบแกล้งเธอนัก วันนี้แหละ ยัยเพลงคนนี้จะขอเอาคืนให้สาสมบ้าง! อาทิตย์เดินมาหยุดยืนหอบแฮ่กอยู่ข้างโต๊ะ สายตาคมกริบมองสลับระหว่างมารดาบังเกิดเกล้ากับรุ่นน้องตัวแสบที่นั่งหน้าแดงแจ๋ "แม่ครับ มาทำอะไรเนี่ย ทำไมไม่บอกผม โทรหาก็ไม่รับ รู้ไหมว่าผมตกใจแทบแย่ กลัวแม่จะมาพูดจาใจร้ายใส่น้อง" "โอייה ตาอาทิตย์ นี่แกเห็นแม่เป็นยักษ์เป็นมารหรือไงห๊ะ?" คุณแม่ทำเสียงดุใส่ลูกชาย แต่แววตากลับพราวระยับด้วยความขบขัน "แม่แค่มาชิมกาแฟเฉยๆ หรอกน่า ส่วนเรื่องหนูเพลง... แม่แค่มารับฝากตัวเป็นลูกสะ... อุ๊บ!" เพลงรีบฉวยจังหวะที่คุณแม่เกือบหลุดปากพูดคำนั้นขึ้นมาขัดขวางทันที เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต ตวัดสายตากลมโตขึ้นมองรุ่นพี่หนุ่มที่กำลังยืนลุ้นระทึกด้วยความหมั่นไส้ปนเอ็นดูเล็กน้อย "พี่อาทิตย์คะ..." เพลงเอ่ยเรียกเสียงหวานหยดย้อย ชนิดที่เจเจที่นั่งแอบเนียนอยู่โต๊ะถัดไปเกือบสำลักน้ำลาย อาทิตย์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มแปลกๆ บนใบหน้าของยัยน้องตัวแสบ "อะ...อะไรของเธอ ยัยเพลง ทำไมทำหน้าแบบนั้น ขนลุกนะเว้ย" "เปล่าสักหน่อยค่ะ แค่จะบอกว่า... วันนี้พี่ดูเหนื่อยๆ นะคะ" เพลงแกล้งกะพริบตาปริบๆ เลียนแบบท่าทางกวนประสาทที่เขาชอบใช้กับเธอบ่อยๆ "เหนื่อยมากไหมคะที่ต้องเดินวนไปวนมาอยู่ในหัวใจของเพลง... ตลอด 24 ชั่วโมงเลยเนี่ย?" *กริบ.* บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบลงไปถนัดตา เจเจที่แอบลุ้นอยู่ถึงกับยกมือขึ้นปิดปากกลั้นขำจนตัวโยน ส่วนเป้าหมายของการหยอดมุก... อาทิตย์ยืนแข็งทื่อเป็นหิน สติหลุดลอยออกนอกหน้าต่างไปไกลลิบ ใบหน้าที่เคยหล่อเหลากวนประสาท บัดนี้กลับค่อยๆ แดงก่ำลามไปจนถึงใบหูและลำคออย่างรวดเร็ว ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ริมฝีปากอ้าค้างเล็กน้อยราวกับระบบประมวลผลภายในสมองพังเสียหายกะทันหันเนื่องจากรับโหลดมุกเสี่ยวของน้องรหัสไม่ไหว! นี่มัน... ยัยน้องกำลังหยอดเขากลับเหรอวะ?! แถมยังเป็นมุกเสี่ยวเลี่ยนๆ ที่เขาชอบใช้อีกต่างหาก! คุณแม่ที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่ถึงกับหัวเราะร่วนออกมาเสียงดังลั่นร้าน ยกมือขึ้นตบโต๊ะชอบใจ "Aha! โดนเข้าให้แล้วไหมล่ะลูกชายแม่ โดนเด็กมันหยอดกลับทีเดียวถึงกับน็อตกินเลยเหรอเรา!" อาทิตย์ยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เขินอย่างทำอะไรไม่ถูก สายตาเลิกลั่กหันซ้ายหันขวาไม่กล้าสบตาเพลงที่กำลังส่งยิ้มหวานหยดพิฆาตส่งมาให้อย่างผู้ชนะ หัวใจดวงโตเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เสียงตึ้กตั้กในหูมันดังยิ่งกว่าเสียงกลองเพลเสียอีก ให้ตายเถอะ... ยัยนี่มันร้ายกาจชะมัด! ร้ายกาจจนเขาอยากจะยอมจำนนยกธงขาวให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย! "อะ...อะไรเล่า ใครบอกว่าพี่เหนื่อย พี่ฟิตจะตายไป!" อาทิตย์แก้เขินด้วยการเสมองไปทางอื่น น้ำเสียงติดจะตะกุกตะกักไม่เป็นทรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิตเดือนคณะ "ละ... แล้วใครสอนให้เอาไมไม้แบบนี้มาหยอดคนอื่นเขาเนี่ย ฮะ?!" "อ้าว ก็เห็นพี่ชอบหยอดเพลงนักนี่คะ เพลงก็แค่อยากลองเป็นคนคลั่งรักดูบ้าง... ผิดเหรอคะคุณพี่เดือนคณะ?" เพลงลอยหน้าลอยตาตอบอย่างเหนือกว่า ความเขินอายเมื่อครู่มลายหาย aับตา กลายเป็นความสะใจที่ได้เห็นคนปากดีหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุก อาทิตย์หันขวับกลับมามองหน้าคนตัวเล็กที่กำลังยิ้มเยาะเขาอย่างได้ใจ ดวงตาพราวระยับคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของเขาชัดเจน ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านกระจายไปทั่วทั้งทรวงอกจนควบคุมไม่อยู่ มือหนายื่นออกไปหมายจะยีหัวยัยตัวแสบให้หายหมั่นไส้สักที ทว่า... ก่อนปลายนิ้วของเขาจะสัมผัสโดนเส้นผมนุ่ม เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทในโทรศัพท์มือถือของเพลงก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ติ๊ง!* เพลงก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง นึกแปลกใจว่าใครทักมาตอนนี้ แต่พอสายตาปะทะเข้ากับชื่อและข้อความพรีวิวที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอล็อกสกรีน รอยยิ้มซุกซนบนใบหน้าของเธอก็แข็งค้าง ร่างกายทั้งร่างเย็นเฉียบลงในพริบตา ราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็งขั้วโลก ข้อความจากไอ디ปริศนาส่งตรงมาว่า: **"เลิกยุ่งกับอาทิตย์ซะ... ถ้าไม่อยากให้คลิปในห้องลับคืนนั้นหลุดออกไปให้คนทั้งมหาลัยดู"** ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนไปหมด ภาพความทรงจำในงานปาร์ตี้วันนั้นแวบเข้ามาในหัว... ห้องลับ? คลิปอะไร?! อาทิตย์ที่สังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของรุ่นน้อง ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัยทันที "เพลง... เป็นอะไรไป ทำไมหน้าซีดเป็นไก่ต้มแบบนั้น ใครส่งอะไรมา?" เพลงเงยหน้าขึ้นมองรุ่นพี่หนุ่มสลับกับคุณแม่ที่กำลังมองมาด้วยความกังวล มือเรียวที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ ความลับบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้กำลังจะพังทลายลงมาตรงหน้า และเธอก็ไม่รู้เลยว่า... ทางรอดเดียวของเรื่องนี้คืออะไรกันแน่! --- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมเขินและลุ้นไปกับความโบ๊ะบ๊ะของคู่กัดคู่นี้ แล้วเตรียมตัวไปฟินกันต่อในตอนหน้านะคะ*