สถานะที่มากกว่าคนรู้จัก

"ตกลงว่ายังไงคะคุณลูกสาว... นี่สรุปว่าเรากับ 'ตาอาทิตย์' เดือนคณะวิศวะฯ คนนั้น เขามีสถานะอะไรกันแน่ ทำไมช่วงนี้ถึงได้ตัวติดกันเป็นตังเมแถมมีข่าวลือหนาหูซะขนาดนั้น" น้ำเสียงของคุณแม่ที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องรับแขก ทำเอาเพลงที่กำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตูแทบจะหยุดหายใจ มือเรียวที่ยังคงกำโทรศัพท์มือถือหน้าจอค้างไว้ที่แชตของรุ่นพี่ตัวแสบสั่นระริก ยิ่งเห็นสายตากลมโตที่มองมาด้วยความคาดคั้นแกแกมเป็นห่วงจากมารดาแล้ว เพลงก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหวลึกที่พร้อมจะร่วงลงไปได้ทุกเมื่อ ให้ตายเถอะ! นี่เธอยังไม่ได้ตั้งตัวเลยสักนิด จู่ๆ คุณแม่ก็บุกมาเซอร์ไพรส์ถึงคอนโดแถมยังเปิดประเด็นคำถามระดับปรมาณูแบบนี้ ใครจะไปตั้งรับทันกันเล่า! "เอ่อ... แม่คะ คือว่า..." เพลงพยายามกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก สมองอันชาญฉลาดที่มักจะหาข้อแก้ตัวเก่งเสมอในเวลาคับขัน กลับว่างเปล่าสนิทเมื่อเจอสายตาจับผิดของคุณแม่ "มัน... มันก็ไม่มีอะไรนี่คะ ก็แค่วันก่อนรุ่นพี่เขาช่วยติวหนังสือให้... แล้วก็... แล้วก็บังเอิญเดินสวนกันบ่อยเฉยๆ ค่ะ!" "บังเอิญ?" คุณแม่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างรู้ทัน ก่อนจะยกชาอุ่นๆ ขึ้นจิบเบาๆ "บังเอิญบ่อยขนาดที่ว่ามีคนส่งรูปพวกเธอสองคนเดินถือร่มคันเดียวกันออกจากหอสมุดกลางมาให้แม่ดูเนี่ยนะ แถมรูปโปรไฟล์ในไลน์ของตาอาทิตย์คนนั้น ยังเป็นรูปแอบถ่ายตอนหนูกำลังนั่งกินเค้กช็อกโกแลตหน้าตาบูดบึ้งอีกต่างหาก... แบบนี้เขาเรียกว่าบังเอิญ หรือตั้งใจจีบกันแน่คะ หืม?" เพลงอ้าปากพะงาบๆ หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความอับอายปนความเขินอายที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ไอ้พี่อาทิตย์บ้า! ไหนบอกว่าจะเก็บเป็นความลับไงฟะ ทำไมถึงได้ปล่อยให้รูปโปรไฟล์เป็นรูปเธอนั่งหน้าบูดได้เล่า แบบนี้มันมัดมือชกกันชัดๆ! ในจังหวะที่เพลงกำลังคิดหาคำแก้ตัวร้อยแปดพันประการเพื่อเอาตัวรอดจากสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น 'ติ๊ง!' ขัดจังหวะความตึงเครียดในห้องได้อย่างพอดิบพอดี ดวงตากลมโตชำเลืองมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาอย่างหวาดระแวง และชื่อผู้ส่งก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะยิ่งกว่าเดิม *[อาทิตย์เอง]: อยู่ไหนครับเด็กดื้อ... แม่ยายจับได้หรือยังว่าเราแอบคบกัน? ถ้าโดนดุ โทรมานะ เดี๋ยวพี่แบกหน้าไปขอขมาเอง!* ให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนี้นี่มัน... หาเรื่องใส่ตัวเก่งเป็นที่หนึ่งจริงๆ! เพลงกัดริมฝีปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ปนความเขินจนแก้มร้อนผ่าว มือเรียวรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไปด้วยความรวดเร็วราวกับกลัวว่ามันจะระเบิดคามือ *[เพลงเอง]: เงียบปากไปเลยนะคะรุ่นพี่! เพราะพี่คนเดียวเลยเนี่ย แม่ฉันนั่งจ้องหน้าฉันจะเป็นจะตายอยู่แล้ว ถ้าฉันโดนตัดออกจากกองมรดก พี่ต้องรับผิดชอบเลี้ยงดูฉันไปตลอดชีวิตเลยนะ!* พิมพ์เสร็จก็กดส่งไปแบบไม่คิดชีวิต ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคุณแม่ที่ยังคงจ้องมองเธอด้วยรอยยิ้มรู้ทัน "คุยกับใครอยู่เหรอคะ หน้าดำหน้าแดงเชียว" คุณแม่เอ่ยแซ I ยิ้มๆ "ถ้าเป็นตาอาทิตย์... แม่ว่าเขาก็น่ารักดีนะ ดูแลเอาใจใส่เราดีออก ทำไมเราถึงต้องทำท่าเหมือนกลัวเขารับประทานขนาดนั้นด้วยล่ะลูก" "แม่คะ! ใครกลัวเขากัน..." เพลงโวยวายเสียงดังลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ "เพลงแค่... แค่รำคาญต่างหากล่ะค่ะ คนอะไรก็ไม่รู้ ตามตื๊ออยู่ได้ น่ารำคาญจะตายไป!" *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาระหว่างแม่ลูก ทำเอาเพลงชะงักไปชั่วขณะ ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัยว่าใครกันนะที่จะมาหาเธอในเวลานהนี้ หรือจะเป็น... "ตายจริง ใครมาเคาะห้องดึกดื่นป่านนี้เนี่ย" คุณแม่พึมพำเบาๆ "เดี๋ยวแม่ไปเปิดให้เอง ลูกรีจัดห้องให้เรียบร้อยก่อนเถอะ" "แม่อย่าเพิ่ง—!" เพลงร้องห้ามไม่ทันเสียแล้ว เมื่อคุณแม่เดินตรงไปบิดลูกบิดประตูและดึงเปิดออกกว้าง และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำเอาสติของเพลงหลุดลอยไปไกลลิบ... ร่างสูงโปรดของรุ่นพี่หนุ่มเดือนคณะวิศวะฯ ยืนยันตัวตนอยู่อย่างสง่างามในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก ดูดีจนน่าหมั่นไส้ ใบหน้าคมคายประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เป็นเอกลักษณ์ ดวงตาเรียวรีคู่นั้นไม่ได้มองคุณแม่เลยแม้แต่น้อย แต่กลับพุ่งตรงมาที่เพลงที่ยืนแข็งค้างอยู่กลางห้องราวกับถูกสาป ในมือหนาข้างหนึ่งถือกล่องเค้กช็อกโกแลตยี่ห้อโปรดของเธอ ส่วนอีกข้าง... ยกขึ้นทักทายคุณแม่ด้วยความสุภาพนอบน้อมแบบที่เพลงไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต "สวัสดีครับคุณแม่... พอดีผมผ่านมาแถวนี้ เลยแวะเอาขนมมาฝาก 'แฟน' เอ๊ย... น้องรหัสครับ พอดีปากไวไปหน่อย ขอโทษด้วยนะครับ" เพลงแทบจะลมจับตรงนั้นเมื่อได้ยินคำพูดหน้าด้านๆ ของผู้ชายคนนี้! นี่เขาตั้งใจมาพังชีวิตเธอกลางดึกจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและอินไปกับความโบ๊ะบ๊ะของพี่อาทิตย์และน้องเพลงด้วยกันนะคะ รับรองว่าตอนหน้ามีเรื่องให้ลุ้นตัวโก่งยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!