โวยวายจนคอแห้ง

เสียงสูดหายใจเข้าลึกเฮือกใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิทในห้องนอนสีพาสเทล ดวงตากลมโตของเพลงเบิกกว้างจนแทบจะถลزออกมานอกเบ้า มือเรียวที่กำสมาร์ทโฟนราคาแพงสั่นระริกราวกับคนเป็นโรคพาร์กินสัน สมองของเธอขาวโพลน ว่างเปล่า และหยุดทำงานไปชั่วขณะ *กรี๊ดดดดด! บ้าไปแล้ว! นี่ฉันมือลั่นหรือผีผลักวะเนี่ย!* หน้าจอมือถือสว่างวาบปรากฏหลักฐานคาตา—สติกเกอร์รูปหมีอ้วนสีขาวถือหัวใจดวงโตสีแดงสดพ่นประกายวิบวับ ส่งรัวติดกันถึงห้าตัว แถมยังตามด้วยข้อความที่เผลอพิมพ์ค้างไว้แล้วกดส่งออกไปแบบไม่ตั้งใจว่า... *'พี่อาทิตย์กินข้าวยังคะ... คิดถึงนะเอ้ยไม่ใช่! หมายถึงคิดถึงข้าวต้มร้านนั้นต่างหาก!'* "อยากจะเอาหัวโขกกำแพงให้ตายไปเลยยยย!" เพลงทิ้งตัวลงนอนดิ้นพราดๆ กับเตียงนอนนุ่มนิ่ม ปากก็พึมพำคำด่าทอตัวเองซ้ำไปซ้ำมา ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาถึงใบหูและลำ颈จนมันแดงแจ๋ ยิ่งคิดว่าปลายทางคือรุ่นพี่ปีสามหน้ามึนผู้ครองตำแหน่งเดือนคณะวิศวะฯ ที่ชอบทำหน้าทะเล้นใส่เธอทุกวี่ทุกวันแล้ว หัวใจดวงน้อยก็เต้นรัวระรัวเหมือนกลองเพล ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับมีอานุภาพทำลายล้างสูงลิ่วราวกับเสียงระเบิดเวลา เพลงสะดุ้งเฮือก ดีดตัวขึ้นมานั่งหลังตรงแหน่วราวกับติดสปริง ดวงตาคู่สวยจ้องมองหน้าจอที่สว่างขึ้นอีกครั้งด้วยความรู้สึกเหมือนคนกำลังรอรับโทษประหาร *(อาทิตย์): หื้มมมม? เมื่อกี้พิมพ์ว่าอะไรนะ... คิดถึงใครเหรอครับน้องเพลง?* *(อาทิตย์): ส่งสติกเกอร์หัวใจมาเป็นชุดแบบนี้ พี่ใจคอไม่ดีเลยนะเนี่ย เขินแย่เลยฮะ 😳* *(อาทิตย์): หรือว่า... ที่จริงแล้วไม่ได้คิดถึงข้าวต้ม แต่คิดถึงคนซื้อให้กันแน่เอ่ย?* ให้ตายเถอะ! แค่อ่านประโยคกวนประสาทพวกนั้น รังสีความเจ้าเล่ห์ก็ลอยทะลุจอออกมาจนเพลงอยากจะกรีดร้องให้บ้านแตก เธอเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายให้กลับเข้าที่เข้าทาง นิ้วเรียวรีบกดพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วเพื่อแก้ตัวเป็นพัลวัน *(เพลงสายโวย): ใครคิดถึงพี่กันวะ! มือลั่นต่างหากเล่า! อย่ามามโนนะรุ่นพี่!* *(เพลงสายโวย): สติกเกอร์นั่นก็มือมันลื่น! น้ำยายัดซอกเล็บมันหกใส่หน้าจอพอดี!* *(อาทิตย์): โอ้โห... น้ำยายัดซอกเล็บอานุภาพรุนแรงมาก ส่งหัวใจรัวได้ตั้งห้าดวงแถมสะกดคำว่า "คิดถึง" ได้เป๊ะเวอร์อีกต่างหาก เทพจริงๆ นะเราเนี่ย* *(เพลงสายโวย): พี่อาทิตย์!* *(อาทิตย์): ครับผม? ว่าไงครับตัวเล็ก)* *(เพลงสายโวย): เลิกกวนประสาทสักทีได้ไหมเนี่ย! เดี๋ยวปัดบล็อกซะนี่!* *(อาทิตย์): อุ๊ย อย่าเพิ่งบล็อกสิครับ พี่กำลังจะทายว่า... เย็นนี้อยากกินชาบูหรือปิ้งย่างดี? เดี๋ยวเลี้ยงไถ่โทษที่ทำให้น้องเพลง "มือลั่น" จนเขินหน้าดำหน้าแดงขนาดนี้ไง* เพลงกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ความโกรธเกรี้ยวที่ควรจะพุ่งปรี๊ดเมื่อครู่กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดบางอย่างในช่องท้อง มันไม่ใช่ความหงุดหงิดรำคาญใจแบบเดิมอีกต่อไปแล้ว... แต่เป็นอาการ "แพ้ทาง" อย่างราบคาบที่เธอไม่รู้จะจัดการกับมันอย่างไรดี นี่เธอกำลัง... ชินกับการโดนเขาหยอดเข้าแล้วจริงๆ หรือนี่? ปกติแล้ว ถ้าเป็นเมื่อก่อน เพลงคงจะเปิดฉากโวยวายใส่เป็นชุด ส่งสติ๊กเกอร์ระเบิดตึกไปถล่มแชทเขา หรือไม่ก็พิมพ์ด่าวยาวเหยียดเป็นหางว่าว แต่วันนี้... เธอกลับแค่นั่งมองหน้าจอแล้วอมยิ้มออกมาบางๆ อย่าง *ติ๊ง!* *(เจเจเพื่อนรัก): อีเพลง! เป็นไงบ้างวะ! แผนที่กูบิ้วท์ให้ลองส่งสติกเกอร์อ่อยไป ได้ผลป่ะวะ เขาทักมาว่าไงบ้าง มึงตอบไปว่าอะไร เล่าด่วน!* ข้อความจากเจเจเพื่อนสนิทเด้งแทรกขึ้นมาทันที เพลงถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะพิมพ์ตอบเพื่อนรักกลับไป *(เพลงสายโวย): เลิกเพ้อเจ้อเลยมึง! กูไม่ได้ตั้งใจส่ง! มือมันลั่นโว้ย!* *(เจเจเพื่อนรัก): มือลั่นบ้านมึงดิ! ลั่นยังไงให้ตรงกับจังหวะที่เขาทักมาพอดี ละดูสภาพ... ตอนนี้มึงคงนั่งบิดเป็นเกลียวอยู่บนเตียงล่ะสิ อีนี่ ปากแข็งชิบหาย* *(เพลงสายโวย): ใครปากแข็ง! กูไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย!* *(เจเจเพื่อนรัก): เอ้อ! ไม่ก็ไม่! งั้นเย็นนี้เจอกันหน้าคณะบริหารฯ พี่อาทิตย์เขารอเลี้ยงชาบูอยู่ไม่ใช่เหรอ? เห็นเขาโพสต์สเตตัสหยอดใครไม่รู้ แว่วๆ ว่า "วันนี้คนแถวนี้มือลั่น น่ารักจังวะ อยากพาไปเลี้ยงหมูกระทะ" อุ๊ย! เขตปลอดคนโสดเว่อร์!* *(เพลงสายโวย): อีเจเจ! มึงไปส่องเฟสเขาทำไมเนี่ย!* *(เจเจเพื่อนรัก): กูไม่ได้ส่อง เพื่อนในคณะเขากดไลก์กันให้พรึบ! ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วมึง อย่าปล่อยให้เดือนคณะรอนาน เดี๋ยวความรักจะบูดซะก่อน บาย!* เพลงมองหน้าจอค้างไว้ก่อนจะส่ายหัวเบาๆ ให้กับความเผือกเบอร์แรงของเพื่อนสนิท เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีครีมกับกางเกงยีนส์ตัวเก่งมาสวมใส่ แม้ปากจะบ่นอุบอิบว่าไม่อยากไปๆ แต่ลึกๆ แล้วหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นเป็นจังหวะแปลกๆ ที่ควบคุมไม่ได้เสียเลย ผ่านไปยี่สิบนาที เพลงก็ก้าวขาลงมาจากหอพักนักศึกษาด้วยท่าทางฟึดฟัด เธอกวาดสายตามองหารถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันคุ้นเคยที่มักจะจอดรออยู่ใต้ตึกเป็นประจำ และก็เป็นไปตามคาด... ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีดาร์กบลูปลดกระดุมบนเผยให้เห็นลำคอแกร่งกำลังยืนพิงเบาะรถ เล่นมือถือรอเธออยู่ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ อาทิตย์เงยหน้าขึ้นจากจอสมาร์ตโฟนทันทีที่ได้ยินเสียงฝีปากและเสียงบ่นงึมงำของคนตัวเล็กที่เดินเข้ามาใกล้ ดวงตาคมกริบทอประกายความเอ็นดูระคนขี้เล่นอย่างปิดไม่มิด "มาช้าจังเลยนะครับ นึกว่าเปลี่ยนใจหนีไปซะแล้ว" อาทิตย์ทักขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง "ใครหนีพี่วะ! รถมันติดต่างหากเล่า!" เพลงเชิดหน้าเถียงกลับตามสัญชาตญาณ แม้ว่าถนนในมหาลัยจะโล่งโจ้งแทบไม่มีรถวิ่งเลยก็ตาม "อ๋อเหรอครับ... รถติดในมอเนี่ยนะ สงสัยรถติดความน่ารักของน้องเพลงแน่เลย" ให้ตายเถอะ! ประโยคเลี่ยนๆ แบบนี้ถ้าเป็นคนอื่นพูด เพลงคงจะเบ้ปากมองบนแล้วเดินหนีไปสามบ้านแปดบ้าน แต่พอเป็นรอยยิ้มหยอกเย้ากับแววตาระยิบระยับของอาทิตย์... เธอกลับทำได้แค่ยืนเม้มปาก หลบสายตา และหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ โดยไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาเถียงกลับ "เลี่ยนตายชัก... ไปได้แล้ว รีบ หิวชาบู!" เพลงตัดบทด้วยการเดินดุ่มๆ ไปขึ้นคร่อมเบาะหลังรถบิ๊กไบค์ทันทีเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงก่ำของตัวเอง อาทิตย์หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เขาส่งหมวกกันน็อคให้อีกฝ่ายอย่างเบามือ ก่อนจะขึ้นคร่อมรถแล้วสตาร์ทเครื่องยนต์เสียงดังกระหึ่ม ร้านชาบูชื่อดังย่านหน้ามหาวิทยาลัยคราคร่ำไปด้วยนักศึกษาหนุ่มสาว บรรยากาศภายในร้านอบอวลไปด้วยไอความร้อนและกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปเดือดพล่าน ทั้งสองคนเลือกโต๊ะมุมด้านในสุดที่เป็นส่วนตัวพอสมควร เพื่อหลีกหนีสายตาอยากรู้อยากเห็นจากเพื่อนร่วมคณะของทั้งสองฝ่าย ทันทีที่อาหารเต็มโต๊ะ ทั้งเนื้อหมูสไลด์ กุ้งสด และผักหลากหลายชนิดถูกลำเลียงลงหม้อ อาทิตย์ก็ทำหน้าที่ "รุ่นพี่บริการดีเด่น" คีบโน่นตักนี่ใส่ถ้วยให้เพลงไม่ขาดมือ "กินเยอะๆ นะครับ ผอมจนเหลือแต่กระดูกละเนี่ย ช่วงนี้ไม่ได้ตั้งใจเรียนจนลืมกินข้าวหรือเปล่า" อาทิตย์เอ่ยแซwยิ้มๆ ขณะเลื่อนจานเนื้อสามชั้นสไลด์ไปตรงหน้าเธอ "ใครผอมวะ! น้ำหนักกูเพิ่งขึ้นมาโลนึงเหอะ!" เพลงโวยวายสวนกลับทันควัน พร้อมกับคีบเนื้อหมูเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มป่องเป็นกระรอก "ครับๆ ไม่ผอมก็ไม่ผอม แก้มป่องน่ารักจะตาย" *แค่กๆๆ!* เพลงสำลักน้ำซุปจนหน้าดำหน้าแดง รีบคว้าแก้วน้ำมาดื่มแทบไม่ทัน เธอถลึงตาใส่คนตรงข้ามที่ยังคงนั่งยิ้มระรื่นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "พี่อาทิตย์! พูดบ้าอะไรเนี่ย เดี๋ยวก็สำลักตายหรอก!" "อ้าว ก็พูดความจริง เป็นห่วงหรอกนะถึงทัก" อาทิตย์วางตะเกียบลงในมือ นัยน์ตาคมเข้มจ้องมองใบหน้าเนียนใสของรุ่นน้องนิ่งสนิท รอยยิ้มทะเล้นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความจริงจังบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันที เพลงชะงักค้าง มือที่กำลังถือตะเกียบสั่นเล็กน้อย หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้ว ยิ่งทวีความเร็วขึ้นไปอีกเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ทำไม... จู่ๆ เขาก็ทำสายตาแบบนั้นใส่ล่ะวะ? "เพลง..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อเธอเบาๆ ท่ามกลางเสียงจอแจรอบร้าน แต่มันกลับดังชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอคนเดียว "อะ... อะไรเล่า จะหยอดอะไรอีก?" เพลงพยายามกลบเกลื่อนความประหม่าด้วยการทำเสียงแข็งใส่ แต่ใบหูที่แดงแจ๋จนลามไปถึงต้นคอได้ทรยศเธอจนหมดสิ้น อาทิตย์ยิ้มบางๆ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้โต๊ะอีกนิด สายตาคู่คมสำรวจใบหน้าของคนตรงข้ามด้วยความรู้สึกอบอุ่นล้นปรี่ในหัวใจ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะขยับเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเพลงหยุดหมุนไปชั่วขณะ "ที่ส่งสติกเกอร์มาบอกว่าคิดถึงเมื่อตอนบ่าย..." อาทิตย์เว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาพราวระยับจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอ "เปลี่ยนจากคิดถึงข้าวต้ม... มาคิดถึงพี่คนนี้จริงๆ เลยได้ไหมล่ะครับ?" ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานและโบ๊ะบ๊ะไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ!