ทริปคณะที่ใครก็ขวางไม่ได้

เสียงตบโต๊ะดัง *ปัง!* สนั่นห้องประชุมคณะบริหารฯ จนเจเจที่กำลังนั่งไถฟีดไอจีถึงกับสะดุ้งโหย่ง ทำโทรศัพท์เกือบหลุดมือร่วงลงพื้น "มันหยิบยื่นความฉิบหายมาให้อีกแล้วแก! ดูนี่!" เพลงกระแทกสมาร์ตโฟนลงตรงหน้าเพื่อนสนิท หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความคับแค้นใจจนแทบจะกินหัวใครได้ จอแก้วสว่างวาบเผยให้เห็นตารางกิจกรรมค่ายอาสาพัฒนาชนบทช่วงปิดเทอมสั้น ที่ชื่อของ ‘สโมสรนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์’ โผล่มาแจ่มแมวอยู่ในช่วงเวลาและสถานที่เดียวกันกับคณะบริหารฯ แบบพอดิบพอดีเป๊ะ ชนิดที่เรียกว่าต่อให้เอาช้างมาฉุดก็ปฏิเสธไม่ได้ว่านี่คือความบังเอิญ เจเจหรี่ตามองหน้าจอก่อนจะหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ อย่างชอบอกชอบใจ "อุ๊ย ตบมือสิคะรออะไร ประธานค่ายวิศวะเขาใจป้ำเนอะ ยอมสละเวลาอันมีค่ามาช่วยเหลือน้องๆ คณะเราถึงต่างจังหวัดเลย แหม... พ่อคุณทูลหัวของบ่าว ช่างเสียสละ เสียสละจนเนื้อตัวสั่นเทาหมดแล้วมั้งนั่น" "เสียสละบ้านแกส-ิ!" เพลงหวีดร้องเสียงหลง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เมื่อสมองดันซื่อตรงย้อนกลับไปนึกถึงประโยคบ้าๆ ของนายเดือนคณะตัวแสบเมื่อตอนบ่ายวันนั้น—*‘เปลี่ยนจากคิดถึงข้าวต้ม... มาคิดถึงพี่คนนี้จริงๆ เลยได้ไหมล่ะครับ?’*—คำพูดหน้ามึนที่ทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะไปหลายร้อยริกเตอร์จนต้องรีบหนีตายออกมาจากตรงนั้น ให้ตายเถอะ ผู้ชายอะไร หน้าด้านหน้าทนเป็นที่หนึ่ง! "ก็เขาน่ะตั้งใจมาคุมความประพฤติหนูเพลงหรือเปล่าคะคุณขา ดูสิ จัดตารางรถบัสคันเดียวกัน จัดให้นอนเต็นท์ใกล้กันอีก... โอโห้ นี่ค่ายอาสาหรือฮันนีมูนรอบภูเขาคะเนี่ย" เจเจยังคงทำหน้าที่ชงเข้มยิ่งกว่าชาไทยหน้ามอ ปากก็แซวไป ตาเป็นประกายวิบวับอย่างสนุกสนาน "ถ้าแกยังไม่หุบปากนะเจเจ ฉันจะเอาแฟ้มแผนงานนี้ยัดใส่ปากแกแทนข้าวเที่ยง!" เพลงขู่ฟอดๆ แยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิทที่ลอยหน้าลอยตากวนประสาท แต่ลึกๆ แล้วข้างในอกข้างซ้ายกลับเต้นรัวโครมครามด้วยความตื่นตระหนก ค่ายอาสาคราวนี้... เธอจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของตาบ้านั่นได้สักกี่น้ำกันเชียว รถบัสปรับอากาศคันใหญ่เคลื่อนตัวออกจากรั้วมหาวิทยาลัยท่ามกลางแสงแดดจ้า บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเจี๊ยวจ๊าวของเหล่านักศึกษาปี 1 และปี 2 ที่ตื่นเต้นจะได้ไปลุยงานค่าย เพลงเลือกที่นั่งริมหน้าต่างแถวเกือบสุดท้าย เพื่อหวังจะงีบเอาแรงและหลบเลี่ยงสายตาเจ้ากรรมนายเวรที่นั่งอยู่แถวหน้าสุด แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่เคยเข้าข้างคนอยากสงบสุขเลยสักครั้ง "ขอแทรกตัวเข้ามานั่งด้วยคนนะครับ พอดีที่นั่งข้างหน้าคนมันแน่น... หัวใจมันเลยเรียกร้องให้อย่างเดินมาข้างหลังแทน" เสียงทุ้มคุ้นหูที่มาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ เจือจาง ลอยมาแตะจมูกก่อนที่เจ้าตัวจะหย่อนก้นลงนั่งที่เบาะว่างข้างๆ แบบไม่ต้องรอให้เธออนุญาตสักคำ เพลงหันขวับไปมองทันที อาทิตย์ในชุดเสื้อยืดสีดำสนิทกับกางเกงยุทธศาสตร์เซอร์ๆ ส่งยิ้มพราวระยับมาให้ ดวงตาคมกริบเป็นประกายวิบวับแพรวพราวราวกับเด็กหนุ่มที่เพิ่งค้นพบของเล่นชิ้นโปรด "ใครอนุญาตให้นั่งไม่ทราบคะ เก้าอี้ตัวนี้มีเจ้าของแล้ว!" เพลงแหวเสียงเขียว รีบเอาเป้ใบโตมากอดไว้แนบอกเป็นโล่กำบัง "อ้าว มีเจ้าของแล้วเหรอครับ? ไหนล่ะหลักฐาน... พี่นั่งตั้งนานยังไม่เห็นมีชื่อแปะไว้เลย หรือว่า... ให้พี่เอาชื่อแปะไว้ที่หัวใจน้องเพลงแทนดีล่ะครับ จะได้รู้ว่าใครจอง" อาทิตย์เอียงคอพูดหน้าตาเฉย แถมยังขยับเข้ามาใกล้จนไหล่กว้างแทบจะเกยติดกับไหล่บอบบางของเธอ "นี่! อย่ามาเล่นลิ้นนะอาทิตย์ ถอยไปเลยนะ รถคันตั้งกว้าง ทำไมไม่ไปนั่งหน้ากับพวกเพื่อนวิศวะของนายฟะ!" "ก็อยากมาดูแลเด็กดื้อแถวนี้มากกว่านี่นา กลัวว่าถ้าปล่อยให้อยู่คนเดียว เดี๋ยวจะไปแง้วใส่ชาวบ้านเขาอีก" อาทิตย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนายื่นมาฉวยขวดน้ำเปล่าในมือเธอไปเปิดฝาออกอย่างคล่องแคล่วก่อนจะส่งคืนให้ "ดื่มน้ำซะ หน้าหงิกเป็นตูดเป็ดหมดแล้ว เดี๋ยวริ้วรอยก่อนวัยจะถามหาไม่รู้ด้วยนะ" "ฉันจะหน้าหงิกหน้าบึ้งยังไงมันก็เรื่องของฉัน ปะ/วะ/ค่ะ!" เพลงเกือบหลุดคำหยาบออกมาแต่ยังยั้งปากไว้ทันด้วยความคับแค้นใจ เธอคว้าขวดน้ำคืนมากระแทกฝาปิดดังปั้ก ก่อนจะสะบัดหน้าหนีมองออกไปนอกหน้าต่างรถบัสที่กำลังแล่นผ่านตึกรามบ้านช่องออกไปไกลเรื่อยๆ ตลอดการเดินทางหลายชั่วโมง บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยเสียงเพลงและความครื้นเครง แต่สำหรับเพลงแล้ว มันเหมือนเธอกำลังนั่งอยู่บนเตาปฏิกรณ์ปรมาณูที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ เพราะไอความร้อนจากคนข้างๆ ที่ขยันหาเรื่องมาหยอกล้อ กระเซ้าเย้าแหย่ หรือแม้กระทั่งแอบเนียนเอาไหล่มาชนเบาๆ ทุกครั้งที่รถเลี้ยวโค้ง ทำให้สติสัมปชัญญะของเธอแทบจะกระเจิง จนกระทั่งรถบัสเคลื่อนตัวมาถึงโรงเรียนบ้านห้วยหินลาด สถานที่จัดค่ายอาสาในครั้งนี้ ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดงบ่งบอกเวลาเย็นย่ำ "เอาล่ะครับน้องๆ ทุกคน! เดี๋ยวเราจะแบ่งกลุ่มกันกางเต็นท์แล้วช่วยกันจัดเตรียมสถานที่สำหรับทำมื้อเย็นนี้นะครับ ฝ่ายชายช่วยกันยกสัมภาระลงจากรถ ส่วนฝ่ายหญิงจัดเตรียมเสบียงได้เลย!" เสียงประกาศผ่านโทรโข่งของประธานค่ายดังขึ้นปลุกสัญชาตญาณความตื่นตัวของทุกคน เพลงรีบผุดลุกขึ้นยืน คว้ากระเป๋าเป้คู่ชีพเตรียมจะเดินลงจากรถ แต่ทว่า— "อุ๊ย!" จังหวะที่ก้าวขาลงจากบันไดรถก้าวแรก ข้อเท้าของเธอดันเกิดอาการพลิกแปล๊บขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัวจากความรีบร้อน ร่างบางเซถลาไปข้างหน้าอย่างไร้การทรงตัว เตรียมตัวรับแรงกระแทกกับพื้นปูนซีเมนต์แข็งๆ เบื้องล่างแล้วหลับตาปี๋ หมรั่บ! แต่ความเจ็บปวดที่คาดคิดกลับไม่เกิดขึ้น อ้อมแขนแข็งแกร่งคู่หนึ่งพุ่งเข้ามาคว้าเอวบางของเธอไว้ได้ทันอย่างเฉียดฉิว ร่างทั้งร่างถูกดึงเข้าไปแนบชิดกับแผงอกกว้างอุ่นระอุ กลิ่นกายสะอาดผสมกลิ่นแดดอ่อนๆ ลอยเข้าปะทะนาสิก เพลงลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าคมคายของอาทิตย์ที่อยู่ใกล้แค่คืบ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความขี้เล่นกวนประสาทอย่างทุกที แต่กลับฉายแววความกังวลและจริงจังจนน่าใจหาย "เดินยังไงให้สะดุดขาตัวเองล่ะเนี่ย หื้ม? ซุ่มซ่ามจริงเด็กคนนี้" เสียงทุ้มเอ่ยดุเบาๆ แต่สัมผัสที่มือกำลังประคองข้อเท้าข้างที่แพลงของเธอไว้อย่างทะนุถนอม "ปล่อยเลยนะ! ใครซุ่มซ่ามกัน ฉันแค่... แค่สะดุดก้อนหินต่างหากเล่า!" เพลงรีบแก้ตัวหน้าดำหน้าแดง พยายามจะผลักอกเขาออกแต่แรงที่มีกลับละลายหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ ยิ่งตอนที่เงยหน้าขึ้นสบตากับประกายระยับในดวงตาคู่นั้น หัวใจเจ้ากรรมก็ยิ่งเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "ปากแข็งจังนะเรา เจ็บขนาดนี้ยังจะมาเถียงอีก" อาทิตย์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่เธอไม่คาดคิด— ร่างสูงย่อตัวลงแล้วช้อนอุ้มเธอขึ้นมาแนบอกในท่าเจ้าสาวท่ามกลางสายตาของเพื่อนๆ ร่วมคณะนับร้อยคนที่หันมามองเป็นตาเดียว! "กรี๊ด! นายอาทิตย์! ทำบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้เลยนะ! อายคนอื่นเขา ต๊ายตาย คนดูเป็นร้อยแล้วเนี่ย!" เพลงหวีดร้องลั่นหน้าตาตื่น ทุบอกแกร่งปั๊กๆ ด้วยความอับอายจนหน้าดำหน้าแดงลามไปถึงใบหู ร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก "อายทำไมครับ พี่อุ้มแฟนตัวเอง ไม่ได้ไปปล้นใครสักหน่อย" อาทิตย์ยิ้มกริ่มหน้าด้านๆ เดินดุ่มๆ อุ้มเธอตรงไปยังเต็นท์พยาบาลท่าเสียงแซวโห่ร้องแซวสนั่นของเหล่าเพื่อนร่วมค่ายที่เริ่มผิวปากแซวกันเกรียวกราว "ใครแฟนท่านายยะ! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้รุ่นพี่บ้า!" เสียงโวยวายของเพลงดังลั่นไปทั่วบริเวณค่าย ท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นที่อบอวลไปด้วยความอลหม่านและเสียงหัวเราะ อาทิตย์วางเธอลงบนเก้าอี้สนามหน้าเต็นท์พยาบาลอย่างเบามือ ก่อนจะคุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อสำรวจข้อเท้าที่เริ่มบวมแดงขึ้นมาเล็กน้อย มือหนาจับข้อเท้าเธอพลิกดูอย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายเทผ่านมาจนเพลงต้องเม้มริมฝีปากแน่น เผลอจ้องมองใบหน้าด้านข้างของคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาหายามาทาให้เธออย่างเงียบๆ ความกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงความใส่ใจและอ่อนโยนที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอสั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่ "เจ็บมากไหม?" เงยหน้าขึ้นมาถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลผิดคาด ดวงตาคมกريบมองลึกเข้ามาในดวงตาเธอ นิ่งนานจนราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เพลงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน หลบตาวับแวมด้วยความเขินอาย "ก...ก็พอกล้ำกลืนฝืนทนไหวค่ะ ขอบคุณ... มั้ง" อาทิตย์หลุดหัวเราะเบาๆ กับคำขอบคุณแบบกั๊กๆ นั้น มือหนายื่นออกไปหมายจะบีบจมูกเธอเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว แต่จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อของเขาก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ติ๊ง!* อาทิตย์ชะงักมือ เลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความจากแอปพลิเคชันแชตที่ส่งตรงมาจากบุคคลปริศนา แต่เพียงแค่แวบแรกที่เห็นชื่อผู้ส่ง รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของเขาก็พลันเลือนหายไปทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความแปลกใจระคนเคร่งเครียด เพลงสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นได้ทันที เธอขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย "มีอะไรเหรอ? หน้าเครียดเชียว ใครทวงหนี้?" อาทิตย์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ สีหน้าของเขาในตอนนี้ดูจริงจังและแปลกประหลาดจนเพลงรู้สึกใจคอไม่ดี มือหนากดล็อกหน้าจอโทรศัพท์เก็บใส่กระเป๋าทันทีราวกับไม่อยากให้เธฃเห็น แต่มันก็ช้าเกินไป เพราะหางตาเธอดันเหลือบไปเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอนั้นแวบหนึ่ง... ชื่อของคนที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ และไม่ควรจะส่งข้อความมาหาเขาในเวลานี้เลยด้วยซ้ำ! อาทิตย์มองหน้าเพลงด้วยแววตาที่ซับซ้อนขึ้นมากะทันหัน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงในพริบตา— "พี่ว่า... ค่ายอาสาครั้งนี้ คงไม่ได้มีแค่เราสองคนซะแล้วล่ะครับ..." --------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาป่วนและฟินไปพร้อมกับยัยน้องเพลงกับพี่อาทิตย์นะคะ! ❤️