ดอกไม้ช่อแรก

"บอกแล้วไงคะว่าเพลงไม่ได้ตื่นเต้น! มือที่สั่นนี่คือเพราะแอร์ห้องพักนักกีฬามันหนาวเกินต่างหาก เจเจแกอย่ามามองด้วยสายตาจับผิดแบบนั้นนะ!" เสียงโวยวายของเพลงดังลั่นห้องแต่งตัวหลังเวที งานโชว์ตัวดาว-เดือนมหาวิทยาลัยประจำปีนี้จัดขึ้นยิ่งใหญ่จนเวทีแทบสะเทือน และในฐานะน้องรหัสผู้เสียสละ (ที่โดนรุ่นพี่ตัวดีบังคับแกมขู่แกมบังคับให้มาเดินแบบคู่กันในฟินาเล่) เพลงจึงอยู่ในชุดสูทโอเวอร์사이즈สไตล์เกาหลีที่ทั้งเท่และดูน่ารักจนคนมองเหลียวหลัง แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ชุดค่ะ... มันอยู่ที่หัวใจเจ้ากรรมนี่ต่างหากที่เต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอกตั้งแต่ก้าวลงจากเวทีแล้ว "จ้าแม่คนปากแข็ง มือสั่นเพราะแอร์หรือเพราะสายตาตอนที่พี่อาทิตย์เขาหันมามองตอนจบเพลงฮึ" เจเจยื่นหน้าเข้ามาแซو พร้อมทำเสียงสูงจนน่าหมั่นไส้ "แกเห็นสายตาเขาป่ะเพลง แบบ... งAอมากแม่ สายตาคนคลั่งรักเวอร์ชันร้อยเปอร์เซ็นต์ ถ้าไม่ใช่เพราะติดว่าแกเป็นเพื่อนฉัน ฉันกรี๊ดสลบคาเก้าอี้คนดูไปแล้วนะ" "เพ้อเจ้อ!" เพลงรีบยกมือขึ้นปิดหูตัวเอง สองแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ นึกถึงวินาทีบนเวทีเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา เพลงเดินสะดุดก้าวเกือบจะล้มหน้าคะมำอยู่แล้วเชียว ถ้าไม่ได้มืออุ่นจัดของรุ่นพี่อาทิตย์ที่คว้าเอวเธอไว้ทัน พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แสนจะเจ้าเล่ห์แต่กลับทำให้คนมองใจเหลวเป็นน้ำ *“เดินระวังหน่อยสครับตัวเล็ก ถ้าล้มไปเดี๋ยวพี่อดใจไม่ไหวอุ้มลงจากเวทีนะ”* คำกระซิบนั้นยังก้องอยู่ในหู ชวนให้ขนลุกซู่จนอยากจะกรี๊ดใส่หน้าเขาอีกสักรอบให้สมกับความเขินที่ตีรันฟันแทวอยู่ในอก ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออกโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทเข้าคู่กันปรากฏขึ้นที่กรอบประตู เรือนผมสีเข้มเซ็ตตั้งอย่างหล่อเหลา ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายความขี้เล่นที่เพลงเห็นแล้วอยากจะกวาดตามองบนใส่สักสามรอบ "อ้าว รุ่นพี่อาทิตย์ มีธุระอะไรไม่ทราบคะ เดินมาถูกห้องหรือเปล่า นี่ห้องพักฝ่ายหญิงนะ" เพลงรีบเชิดหน้าขึ้นทำเป็นเก๊กขรึมกลบเกลื่อนความประหม่าทันที อาทิตย์หัวเราะในลำคอ รอยยิ้มพิมพ์ใจที่ทำเอาสาวๆ คณะอื่นกรี๊ดกันสลบส결ระเนระนาดถูกส่งตรงมาให้ยัยน้องรหัสตัวแสบคนนี้คนเดียว เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว จนเพลงต้องถอยหลังไปชนกับโต๊ะเครื่องแป้งโดยอัตโนมัติ "มาถูกห้องสครับ... เพราะคนพี่จะมาหาคนน้องนี่แหละ" อาทิตย์หยุดยืนตรงหน้า ห่างกันแค่คืบเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศในห้องแคบลงถนัดตา "เดินเก่งเหมือนกันนี่เรา ตอนซ้อมทำท่าจะร้องไห้ พอขึ้นเวทีจริงทำไมกลายเป็นนางพญาซะงั้น หืม?" "ก็... ก็เพลงมีความเป็นมืออาชีพค่ะ ไม่เหมือนใครบางคนหรอก ที่ชอบแกล้งน้องรหัสตัวเองจนเส้นเลือดในสมองจะแตกอยู่แล้ว" เพลงเถียงเสียงแข็ง พยายามเบือนหน้าหนีสายตาวับวามคู่นั้น แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน เจเจที่ยืนเป็นก้างชิ้นโตอยู่มุมห้องกระแอมออกมาเบาๆ "อะแฮ่ม! บรรยากาศดูคับแคบพิกลนะฃะ เดี๋ยวฉันออกไปรอข้างนอกดีกว่า เชิญพวกพี่น้องเขาเคลียร์กันตามสบายเลยค่า" พูดจบพ่อคุณก็เผ่นแน่บออกจากห้องไปอย่างรู้หน้าที่ ทิ้งให้ทั้งสองคนอยู่ตามลำพังทันที ความเงียบเข้ามาแทนที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน อาทิตย์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขามองใบเนียนใสที่ขึ้นสีเรื่อด้วยความเอ็นดู ปลายนิ้วเรียวยาวล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะหยิบวัตถุบางอย่างออกมา ช่อดอกกุหลาบสีขาวแซมด้วยยิปโซฟีเล็กๆ น่ารักถูกยื่นมาตรงหน้า เพลงกะพริบตาปริบๆ มองดอกไม้ช่อพอดีมือที่ถูกจัดแต่งอย่างประณีต ความประหลาดใจฉายชัดขึ้นในดวงตากลมโต "นี่... อะไรคะ? เอามาให้ใคร?" "ถามแปลก... ในห้องนี้มีใครนอกจากเธอล่ะ" อาทิตย์เลิกคิ้ว ยื่นช่อดอกไม้เข้าไปใกล้กว่าเดิมอีกนิด "ดอกไม้ช่อแรก... และช่อเดียวในชีวิตที่พี่ตั้งใจเลือกให้" หัวใจของเพลงกระตุกวูบ คำพูดเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความจริงจังนั้นทำเอาสมองตื้อตันไปหมด ปากที่เคยขยับเถียงเก่งกลับเม้มเข้าหากันแน่น ความอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกจนรู้สึกขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "ทำไม... ต้องให้ล่ะคะ เพลงไม่ได้ชนะเลิศประกวดดาวซะหน่อย ได้รองอันดับสองตั้งหาก พี่ควรเอาไปให้สาวๆ ที่วิ่งถือป้ายไฟข้างนอกนู่นมากกว่ามั้งคะ" เพลงพยายามใช้เสียงประชดประชันกลบเกลื่อนอาการใจสั่น แต่เสียงมันกลับสั่นเครือเสียจนน่าอาย อาทิตย์ถอนหายใจเบาๆ ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ข้างใน "รางวัลบนเวทีพี่ไม่สนหรอก... สิ่งที่พี่อยากได้ที่สุดวันนี้ คือการได้เห็นเธอยืนอยู่ข้างๆ แล้วก็... รอยยิ้มของเธอตอนเดินลงมาจากเวทีต่างหาก" เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ มือใหญ่ยื่นดอกไม้เข้ามาวางไว้ในอ้อมแขนของเพลงโดยที่เธอไม่ทันได้ปฏิเสธ "เก็บไว้ดีๆ นะคะ... ดอกไม้ช่อแรกจากพี่ อาจจะไม่ใช่ช่อสุดท้ายหรอก เพราะต่อจากนี้... พี่ตั้งใจจะจองพื้นที่ในใจเธอทุกเทศกาลอยู่แล้ว" *ตู้ม!* เหมือนมีพลุร้อยนัดระเบิดอยู่ในหัว เพลงรู้สึกเหมือนเลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าจนร้อนผ่าวไปหมด เธออ้าปากพะงาบๆ จะด่า จะโวยวาย หรือจะไล่เขาออกไปให้พ้นหน้า แต่คำพูดทุกคำกลับติดอยู่ที่ลำคอ สมองประมวลผลไม่ทันกับความแพรวพราวระดับสิบของเดือนคณะวิศวะฯ คนนี้ เพลงกอดช่อดอกไม้แน่นโดยไม่รู้ตัว ปากยื่นออกมาราวกับเด็ก,ขัดใจ "คนบ้า... ใครเขาจะให้จองพื้นที่กันเล่า เพลงยังไม่ได้อนุญาตสักหน่อย!" "ไม่อนุญาตก็ไม่เป็นไร... เพราะพี่จะเดินหน้าจีบเธอแบบไม่ขออนุญาตอยู่แล้ว" อาทิตย์ยิ้มกริ่ม ยื่นมือมาดีดหน้าผากมนเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว "เตรียมตัวรับมือกับพี่ได้เลยนะ ยัยตัวแสบ" พูดจบก็ส่งยิ้มละลายใจให้อีกทีแล้วหมุนตัวเดินฮัมเพลงออกจากห้องไป ทิ้งให้เพลงยืนค้างอยู่กลางห้อง หัวใจเต้นรัวจนแทบกระกระเด็นออกมานอกอก พร้อมกับช่อดอกไม้ในมือที่ส่งกลิ่นหอมจางๆ ชวนให้ใจสั่นระทึก เพลงทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มือเรียวบางยกขึ้นทาบอกตัวเองที่กำลังเต้นโครมคราม ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นสีแดงจัดจนคิดว่าต่อให้เอาบลัชออนทั้งเคาน์เตอร์แบรนด์มาทาก็คงไม่แดงเท่านี้ *ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อหัวใจเกินไปแล้วนะ!* เพลงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อจะพิมพ์ไปต่อว่าไอ้รุ่นพี่จอมตื๊อในแชทให้หายแค้น นิ้วเรียวจิ้มลงบนหน้าจออย่างรวดเร็วด้วยความหงุดหงิดปนเขิน *[เพลง]: รุ่นพี่บ้า! ใครอนุญาตให้มาหยอดมุกเลี่ยนๆ แบบนี้ใส่คะ ห๊ะ! เลิกยุ่งกับเพลงสักทีนะ ไม่งั้นเพลงจะบล็อกจริงด้วย!* พิมพ์เสร็จด้วยความเร็วแสงแล้วกำลังจะกดปุ่มส่งข้อความเพื่อระบายความอัดอั้นตันใจ ทว่าจังหวะนั้นเอง... เสียงแจ้งเตือนข้อความจากหน้าจอล็อกโทรศัพท์ก็เด้งขึ้นมาตัดหน้าพอดี พร้อมกับข้อความสั้นๆ จากอีกฝ่ายที่ทำเอาลมหายใจของเพลงสะดุดกึก *[อาทิตย์]: อย่าเพิ่งพิมพ์อะไรใจร้ายเลยครับ... หันมามองที่ระเบียงห้องแต่งตัวด้านข้างหน่อยสิ พี่ลืมของสำคัญไว้* เพลงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย นิ้วที่ค้างอยู่เหนือปุ่มส่งข้อความชะงักกึก เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์ หันขวับไปมองยังหน้าต่างกระจกใสที่เชื่อมออกไปยังระเบียงด้านข้างห้องพักนักกีฬาอย่างช้าๆ ผ่านกระจกใสบานนั้น... ร่างสูงของอาทิตย์ยืนพิงระเบียงอยู่ ท่ามกลางแสงไฟยามค่ำคืน ใบหน้าคมคายกำลังส่งยิ้มละมุนมาให้ตรงๆ ผ่านกระจก และในมือถือโทรศัพท์ค้างไว้ พร้อมกับชูแผ่นกระดาษโน้ตแผ่นใหญ่ที่เขียนด้วยลายมือตัวบรรจงชัดเจนติดกระจกไว้ว่า... **"เป็นแฟนกับพี่เถอะนะ... เพลง"** *กรี๊ดดดดด!* เพลงเผลอกดส่งข้อความในมือถือออกไปโดยไม่ตั้งใจ... และเป็นวินาทีเดียวกับที่เผลอกดส่งสติกเกอร์รูปหัวใจรัวๆ ไปหาเขาโดยที่สมองสั่งการไม่ทันเสียแล้ว! *(ขอบคุณนักอ่านคนเก่งทุกคนที่เดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ มาเอาใจช่วยยัยน้องเพลงของเรากันต่อในตอนหน้าค่ะ!)*