โวยวายที่หนึ่งต้องยกให้เธอ

"ลบเดี๋ยวนี้เลยนะคะรุ่นพี่อาทิตย์! ลบแคปชั่นบ้าบอนั่นเดี๋ยวนี้เลย ไม่งั้น... ไม่งั้นเพลงจะเทสายรหัสจริง ๆ ด้วย!" เสียงกรี๊ดกร๊าดของนักศึกษาปีหนึ่งคณะบริหารธุรกิจอย่างฉัน ดังลั่นทะลุโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์จนโต๊ะข้าง ๆ ถึงกับหันมามองเป็นตาเดียว แต่คนต้นเรื่องกลับทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ นั่งไขว่ห้างเท้าคางมองฉันด้วยสายתตาพราวระยับ ชนิดที่ถ้าแปลงร่างเป็นแมวได้ หางของเขาคงสะบัดไปมาด้วยความอารมณ์ดีจนน่าหมั่นไส้สุด ๆ เรื่องมันเริ่มต้นจากเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ตอนที่เราเพิ่งตกลงจะเคลียร์เรื่องสายรหัสกันที่โรงอาหารวิศวะ ทว่าทันทีที่ฉันเผลอวางโทรศัพท์มือถือไว้บนโต๊ะเพื่อลุกไปซื้อน้ำปั่น รุ่นพี่อาทิตย์ผู้มีตำแหน่งเป็นถึงเดือนคณะและพี่รหัสสุดกวนประสาท ก็ฉวยโอกาสหยิบมือถือของฉันไปกดถ่ายรูปตัวเองคู่กับจานข้าวเหนียวมะม่วง แล้วโพสต์ลงสตوريไอจีส่วนตัวของฉันแถมยังตั้งค่าพับบลิกให้คนทั้งมหาลัยเห็น พร้อมแคปชั่นชวนช็อกโลกที่ว่า... *“คนนี้ของพี่ ใครอย่าแตะ”* ให้ตายเถอะ! นี่มันประกาศสงครามชัด ๆ! "จะให้ลบได้ยังไงคะ ก็คนมันหวงจริง ๆ นี่นา" อาทิตย์ลอยหน้าลอยตาตอบ พลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาด ๆ ลอยเข้าจมูก "อีกอย่าง น้องเพลงก็เห็นนี่ว่ายอดวิวพุ่งกระฉูดขนาดไหน เพื่อน ๆ ในคณะบริหารทักมาแซวกันสนั่นแชทแล้วมั้งเนี่ย" "ก็เพราะรุ่นพี่เสือก... เอ้ย! วิสาสะเอาโทรศัพท์เพลงไปเล่นต่างหากเล่า!" ฉันเกือบเผลอหลุดคำหยาบออกมาแล้วเชียว ดีนะที่เบรกปากไว้ทัน ไม่งั้นภาพลักษณ์กุลสตรีศรีบริหารที่อุตส่าห์สร้างมาสามเดือนพังไม่เป็นท่าแน่ ๆ "แล้วใครอนุญาตให้โพสต์อะไรแบบนั้นคะ คนอื่นเขาจะเข้าใจผิดกันหมดแล้วนะ!" "เข้าใจผิดอะไรล่ะคะ ก็เข้าใจถูกแล้วนี่นา" เขาหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นช่างน่าฟังและชวนให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด "หรือว่าน้องเพลงอยากให้พี่เปลี่ยนแคปชั่นเป็น *'โสด โปรดจีบ'* แทนล่ะ หื้ม? บอกได้นะ พี่พร้อมเปลี่ยนให้เสมอแหละ" "อีตาบ้า! ใครอยากให้เปลี่ยนแบบนั้นกันเล่า!" ฉันโวยวายเสียงดังลั่นพร้อมกับใช้แฟ้มเอกสารในมือเคาะโต๊ะดังป้าบใหญ่ด้วยความหมั่นไส้ขั้นสุด "เลิกเล่นเป็นเด็ก ๆ ได้แล้วนะคะ ถึงเราจะเป็นสายรหัสกัน แต่ไม่ได้แปลว่ารุ่นพี่จะมาแกล้งอะไรเพลงก็ได้นะ เพลงเหนื่อยกับการตามล้างตามเช็ดข่าวลือพวกนี้จะตายอยู่แล้ว!" บรรยากาศรอบตัวเราเต็มไปด้วยเสียงหัวesเราะคิกคักจากโต๊ะรอบข้าง เจเจ เพื่อนสนิทตัวดีของฉันที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม (ที่เผอิญติดสอยห้อยตามมาด้วยเพราะอยากกินน้ำปั่นฟรี) กำลังแอบเอามือถือขึ้นมาถ่ายคลิปวิดีโอพวกเราไว้ พร้อมกับทำปากมุบมิบประมาณว่า *'อุ๊ย เคมีมันได้ แรงมากแม่'* จนฉันอยากจะคว้าหลอดดูดน้ำปั่นขว้างใส่หน้ามันสักทีสองที "โอ๋ ๆ ไม่โวยวายสิคะคนดี เดี๋ยวหน้าแก่เร็วนะ" อาทิตย์ยิ้มกริ่ม ดวงตาคมกริบระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน มือหนาเอื้อมมาหมายจะยีหัวฉันเหมือนเด็ก ๆ แต่ฉันไวกว่า ปัดมือนั้นออกทันทีอย่างไม่ยอมแพ้ "พี่ก็แค่หยอกเล่นเองน่า ใครใช้ให้น้องเพลงน่ารักจนพี่อดใจไม่ไหวล่ะ" "ฮิ้ววววว!" เจเจส่งเสียงแซวขึ้นมาทันทีอย่างรู้จังหวะ ทำเอาหน้าฉันร้อนผ่าวขึ้นมาจนต้องรีบยกมือขึ้นกอบกุมแก้มตัวเองไว้เพื่อซ่อนรอยแดงที่พยายามปฏิเสธเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล ให้ตายสิ ทำไมฉันถึงต้องมาแพ้ทางผู้ชายหน้ามึนคนนี้ทุกทีเลยนะ! ปากก็บอกว่าเกลียดความวุ่นวาย เกลียดการตกเป็นเป้าสายตา แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมครามทุกครั้งที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นส่งมาให้ "เลิกหยอดสักทีได้ไหมคะ เพลงจะกินข้าวแล้ว!" ฉันตัดบทด้วยการคว้าช้อนตักข้าวเหนียวมะม่วงเข้าปากคำโตเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่าที่เริ่มลามเลียไปทั่วร่าง อาทิตย์มองท่าทางฟึדฟัดของฉันด้วยแววตาอ่อนโยนลงเล็กน้อย รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเหมือนมีดอกไม้ผลิบาน—ถึงมันจะน่าหมั่นไส้ในสายตาคนอื่น แต่สำหรับฉันแล้ว มันคือกับดักที่ฉันกำลังเดินวนอยู่ในนั้นอย่างหาทางออกไม่เจอ "โอเค ๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้ค่ะ" เขายอมยกมือขึ้นยอมแพ้อย่างง่ายดาย ผิดวิสัยเดือนคณะสายตื๊อจนน่าแปลกใจ "แต่เรื่องแคปชั่น... พี่ไม่ลบนะ ปล่อยไว้อย่างนั้นแหละ ดีออก คนจะได้รู้ว่าเด็กคนนี้มีเจ้าของแล้ว" "ใครเจ้าของรุ่นพี่วะคะ! เพลงยังโสดสนิทและ... อุ๊บ!" ฉันชะงักค้างทันทีเมื่อจู่ ๆ โทรศัพท์มือถือในมือที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นครืนขึ้นมาพร้อมกับหน้าจอแจ้งเตือนข้อความแชทเด้งขึ้นรัว ๆ เป็นพืด และหนึ่งในนั้น... คือข้อความจากกลุ่มแชทคณะบริหารปี 1 ที่เพื่อนสนิทส่งลิงก์โพสต์ประหลาดมาให้ พร้อมข้อความสั้น ๆ แต่สะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ *@Pleng_ph: "มึง... รุ่นพี่อาทิตย์เขาไม่ได้โพสต์แค่สตอรี่ไอจีวะแก แต่เขาโพสต์ลงหน้าฟีดแท็กหามึงด้วย!"* ฉันเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าคนข้าง ๆ ทันที แต่อาทิตย์กลับทำเพียงแค่ยิ้มมุมปาก ยักไหล่เบา ๆ อย่างไม่รู้ไม่ชี้ "เอ่อ... น้องเพลงคะ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู จนขนลุกซู่ "ดูเหมือนว่า... พี่จะมือลอนกดแชร์ลงกลุ่มสาธารณะของมหาลัยไปซะแล้วสิครับ ทำไงดีน้า..." ให้ตายเถอะ ชาพีชหวานน้อยขอร้องกรี๊ดดัง ๆ ให้กับความเจ้าเล่ห์ของพี่รหัสคนนี้ทีเถอะค่ะ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและร่วมลุ้นไปกับความโบ๊ะบ๊ะของพี่อาทิตย์กับน้องเพลงนะคะ แล้วมาติดตามตอนต่อไปด้วยกันนะคะ!