อย่ามาทำตัวใกล้เกินไป

"นี่พี่อาทิตย์! ถอยไปเลยนะ คนมองกันทั้งโรงอาหารแล้วเนี่ย!" ฉันกระแทกเสียงใส่คนที่นั่งเบียดเข้ามาจนแทบจะสิงร่างฉันอยู่แล้ว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นไอแดดของคนเพิ่งเลิกคลาสวิศวะฯ มันทำเอาหัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่มันเดือนคณะหรือเครื่องผลิตฮอร์โมนเคลื่อนที่กันแน่ ทำไมต้องมาทำตัวใกล้ขนาดนี้ด้วย! "คนมองก็ดีสิครับ จะได้รู้ว่าคนสวยตรงหน้าเนี่ย มีเจ้าของเป็นรุ่นพี่วิศวะฯ แล้ว" อาทิตย์เลิกคิ้วกวนประสาท มือหนาหยิบช้อนตักข้าวผัดกะเพราในจานของตัวเองขึ้นมา ก่อนจะเลื่อนจานของเขามาวางไว้ข้างๆ จานข้าวของฉันอย่างถือวิสาสะ "เจ้าของอะไรของพี่! เลิกเพ้อเจ้อ แล้วก็ถอยไปไกลๆ เลยค่ะ อึดอัด!" "อึดอัดตรงไหน แค่แขนเบียดกันนิดเดียวเอง" เขาว่าพลางขยับเข้ามาอีกครึ่งนิ้ว บ้าจริง! ใครก็ได้ช่วยเอาผู้ชายคนนี้ไปเก็บที เจเจหายหัวไปไหนนะตอนที่เพื่อนต้องการตัวที่สุด! "เพลง... กินกุ้งไหม พี่แกะให้" นิ้วเรียวยาวของเขาวางกุ้งแกะเปลือกสีสวยลงบนจานของฉันอย่างบรรจง สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองมาที่ฉันเหมือนกำลังสะกดจิต ในขณะที่คนรอบข้างเริ่มซุบซิบและอมยิ้มกันยกใหญ่ บรรยากาศรอบตัวเหมือนมีฟองสบู่สีชมพูจางๆ ลอยฟุ้งจนฉันอยากจะมุดลงไปใต้โต๊ะ "ไม่กินค่ะ! แล้วก็ไม่ต้องมาแกะให้ด้วย หนูมีมือ มีปาก เดี๋ยวจัดการเองได้!" ฉันโวยวาย กลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู "โวยวายเก่งจังนะน้องรหัสคนสวย... รู้ไหมว่าเวลาเพลงโวยวาย พี่ว่ามันน่ารักดี" ประโยคหยอดทิ้งท้ายแผ่วเบาพร้อมรอยยิ้มมุมปากนั่นทำเอาฉันไปไม่เป็นเลย ได้แต่ก้มหน้าก้มตางัดแงะเมล็ดข้าวในจานเพื่อหนีความเขิน สายตาเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของเขาที่วางอยู่ข้างๆ มีแจ้งเตือนจากกลุ่มเพื่อนเด้งรัวๆ *‘ไอ้ทิตย์ มึงรุกหนักไปป่ะวะ น้องเขากลัววิ่งหนีมึงแล้วนะ 5555’* กลัวเหรอ? ใครบอกว่าฉันกลัว! ฉันแค่... แค่ไม่ชินต่างหาก! "กินเยอะๆ นะ จะได้มีแรงมาด่าพี่ต่อ" อาทิตย์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะกดส่งข้อความอะไรบางอย่างในมือถือแล้ววางคว่ำลง "พี่อาทิตย์!" "ว่าไงครับ?" "พี่เป็นบ้าอะไรเนี่ย? ทำไมต้องตามมานั่งกินข้าวด้วยทุกวัน?" ฉันวางช้อนลงแล้วจ้องหน้าเขาตรงๆ พยายามทำเสียงแข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ก็... อยากเห็นหน้า" เขาตอบสั้นๆ แต่ทำเอาฉันชะงักไปสามวิ "แล้วก็อยากให้เพลงชิน... ชินกับการที่มีพี่อยู่ใกล้ๆ ไง" "ไม่มีวันชินหรอก!" "งั้นก็ลองฝึกดูสิครับ" เขาไหวไหล่ ท่าทางสบายๆ นั่นน่าหมั่นไส้เป็นที่สุด "อ้อ... พรุ่งนี้เลิกคลาสบ่ายสามใช่ไหม? เดี๋ยวพี่มารับไปหาอะไรเย็นๆ กินกันนะ เห็นว่าหน้าคณะมีร้านเปิดใหม่" "ไม่ไป!" "คนอย่างเพลงน่ะเหรอจะไม่ไป?" อาทิตย์ยิ้มยั่ว "เห็นบ่นว่าอยากกินบิงซูอยู่ไม่ใช่เหรอเมื่อเช้า? พี่จองคิวไว้ให้แล้วนะ อย่าเบี้ยวล่ะ ไม่งั้นพี่จะไปตามถึงหน้าห้องเรียนเลย" เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทิ้งให้ฉันนั่งจมกองความโมโหผสมความเขินอยู่คนเดียวบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม ...ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตดังขึ้นทันทีที่เขาลุกออกไปไกล ฉันกดเข้าไปดูด้วยหัวใจที่เต้นรัวเกินควบคุม ชื่อไลน์ของเขา 'อาทิตย์คนดีคนเดิม' ส่งข้อความมาทิ้งท้ายไว้ว่า *‘ถ้าพรุ่งนี้ไม่มาตามนัด... พี่จะถือว่าเพลงยอมรับสถานะอื่นที่ไม่ใช่แค่พี่รหัสแล้วนะ พี่จริงจังครับ ไม่ได้ล้อเล่น’* ลมหายใจของฉันสะดุดกึกเมื่อเห็นข้อความต่อมาที่เขาส่งตามมาติดๆ *‘อ้อ... เกือบลืมบอกไป ว่าเมื่อกี้ที่โรงอาหาร พี่เผลอถ่ายรูปเพลงตอนกำลังทำหน้ายุ่งๆ เอาไว้ด้วย ถ้าอยากเห็น... พรุ่งนี้ต้องไปตามนัดนะ’* ฉันเบิกตากว้าง มือสั่นเทาจนเกือบทำโทรศัพท์ร่วง นี่เขาเล่นเกมนี้จริงๆ ใช่ไหม! ความเงียบสงบที่ฉันเคยโหยหาพังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อต้องเผชิญกับแผนการของรุ่นพี่จอมตื๊อคนนี้ แต่ทว่า... ในจังหวะที่ฉันกำลังจะพิมพ์ด่ากลับไป ร่างสูงที่น่าจะเดินออกจากโรงอาหารไปแล้ว กลับหยุดยืนอยู่ห่างจากฉันไปเพียงไม่กี่ก้าว เขากำลังยืนคุยกับกลุ่มเพื่อน แต่สายตากลับเหลือบมองกลับมาที่ฉัน... เขากำลังยิ้ม ยิ้มแบบที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่เป็นยิ้มที่ดูอ่อนโยนและ... จริงจังอย่างน่าใจหาย และทันใดนั้นเอง เจเจ เพื่อนสนิทของฉันก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาคว้าแขนฉันไว้ "เพลง! แกเห็นไลน์กลุ่มคณะหรือยัง? มีคนแอบถ่ายรูปแกกับพี่อาทิตย์ตอนนั่งกินข้าวเมื่อกี้ แล้วตอนนี้รูปนั้นกำลังไวรัลในเพจมหาวิทยาลัยไปแล้ว! ที่สำคัญนะ... พี่อาทิตย์เป็นคนรีโพสต์รูปนั้นเอง พร้อมกับแคปชั่นว่า..." เจเจเว้นวรรคหายใจ ก่อนจะมองหน้าฉันด้วยแววตาตื่นตะลึง "แคปชั่นว่า 'คนนี้ของพี่ ใครอย่าแตะ'" ชาพีชหวานน้อยขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความป่วนของคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ