ปากคมคริบสยบคนโลภ

"ถ้าคิดจะมาไถนาบนหลังคนอื่นอย่างหน้าด้านๆ เช่นนี้ เกรงว่าป้าผินคงต้องเตรียมตัวรับกรรมหนักยิ่งกว่าควายแก่เหนื่อยหอบแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มกังวานแต่เจือด้วยรอยยิ้มเยาะของรินรดา ดังแทรกขึ้นกลางห้องโถงบ้านไม้เก่าคร่ำครึอย่างไม่ไว้หน้าใคร ใบหน้าเรียวสวยได้รูปเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับด้วยประกายความสะใจระคนขบขัน ขณะมองร่างอ้วนท้วมของนางผิน ป้าสะใภ้ตัวแสบที่กำลังอ้าปากค้าง หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดจนเนื้อตัวสั่นเทิ้ม บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดตัดได้ เสียงกบร้องอึ่งอ่างจากแปลงนาข้างบ้านดังแว่วเข้ามาเปรียบเสมือนดนตรีประกอบฉากการพิพากษาคดีตระกูลจอมโลภ นางผินอุตส่าห์หอบหิ้วสังขารพะรุงพะรังบุกมาถึงเรือนของสองสามีภรรยาแต่เช้าตรู่ หวังใช้ไม้นายหน้าหน้าทน ทวงบุญคุณปลอมๆ และสัญญาลมๆ แล้งๆ เพื่อฮุบแปลงผักสวนครัวและสิทธิ์การครอบครองที่ดินทำกินล็อตใหม่ที่เพิ่งได้มา "นัง... นังเด็กปากดี! แกกล้าดียังไงมาพูดจาก도จämยกับฉันแบบนี้! ฉันเป็นถึงป้าสะใภ้ เป็นผู้มีพระคุณที่เคยเอ็นดูผัวแกมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย!" นางผินแผดเสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก นิ้วอ้วนสั่นเทาชี้หน้าสะใภ้ตัวแสบที่ยืนกอดอกพิงวงกบประตูอย่างสบายอารมณ์ รินรดาไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอยกมือขึ้นปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนเสื้อผ้าอย่างใจเย็น ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าหาช้าๆ จังหวะรองเท้าแตะกระทบพื้นไม้ดัง ก๊อก... ก๊อก... ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังความพินาศของอีกฝ่าย "พระคุณเหรอครับ? หึ... พระคุณที่ชอบมาขโมยพืชผักสวนครัวตอนพวกเราไม่อยู่บ้าน หรือพระคุณที่คอยปล่อยข่าวใส่ร้ายป้ายสีว่าพวกเราเนรคุณญาติผู้ใหญ่กันแน่?" รินรดาย้อนถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกพยางค์กลับคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "จำได้แม่นเลยครับว่าเมื่อสามปีก่อน ตอนที่สามีของผมบาดเจ็บกลับมาจากชายแดน ป้าเคยมาเหยียบเรือนหลังนี้แล้วบอกว่า 'คนพิการจะเอาที่ดินไปทำซากอะไร ขายต่อให้ฉันถูกๆ ซะยังจะดีกว่า' คำพูดแบบนี้... เขาเรียกว่าความเมตตาของญาติ หรือความโลภของโจรปล้นคนป่วยกันแน่ครับ ป้าผิน?" คำพูดที่ขุดคุ้ยความจริงอันเน่าเฟะถูกงัดออกมาประจานกลางวงล้อม ทำให้นางผินหน้าซีดเผือดสลับแดงก่ำด้วยความอับอาย ชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่แอบมามุงดูเหตุการณ์เริ่มส่งเสียงซุบซิบนินทากันเซ็งแซ่ สายตาทุกคู่ที่มองมาทางนางผินเต็มไปด้วยความรังเกียจและสมเพช "แก... แกมันอสรพิษชัดๆ!" นางผินกรีดร้องด้วยความจนมุม ง้างมือเตรียมจะตบสั่งสอนเด็กปากกล้า ทว่า... ก่อนที่ฝ่ามือหยาบกร้านจะทันได้กระทบใบหน้าของรินรดา ร่างสูงใหญ่ของพันตรีธนาที่ยืนเงียบสังเกตการณ์อยู่มุมห้องมาโดยตลอด ก็ก้าวเข้ามาคว้าข้อมือของป้าสะใภ้อย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ แรงบีบจากอุ้งมือหนาของนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน ทำให้นางผินร้องจ๊ากออกมาด้วยความเจ็บปวด กระดูกข้อมือแทบจะแหลกคั้นคามือ ธนาไม่ได้เอ่ยคำขู่ใดๆ ออกมาสักคำ ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์จ้องมองอีกฝ่ายด้วยความเย็นชาไร้ก้นบึ้ง เพียงแค่นัยน์ตาดุดันคู่นั้นกวาดมอง นางผินก็รู้สึกเหมือนตนเองตกลงไปในหลุมน้ำแข็งกลางฤดูหนาว ขาสั่นพับจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น "ภรรยาผม... ผมยังต้องเกรงใจและถนอมราวกับไข่ในหิน" ธนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง กดดันจนคนฟังหายใจไม่ออก "ถ้าใครบังAอาจคิดจะทำร้ายเธอ แม้แต่ปลายเล็บ... ต่อให้เป็นญาติสนิทมิตรสหาย ผมก็ไม่เคยมีนโยบายเว้นวรรคให้ใครหน้าไหนทั้งสิ้น จำเอาไว้!" รินรดาเหลือบมองสามีหนุ่มที่ยืนค้ำฟ้าปกป้องเธออยู่ข้างกาย มุมปากอิ่มยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ เคมีและความเข้ากันของทั้งคู่ในยามนี้นั้นช่างทรงพลัง จนคนใจบาปอย่างนางผินทำได้เพียงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เอาล่ะครับ ป้าผิน ในเมื่อป้าอุตส่าห์ลงทุนเดินทางมาถึงนี่แล้ว ผมกับภรรยาก็ไม่ใช่คนใจร้ายใจดำที่จะไล่ตะเพิดเหมือนหมูเหมือนหมา" รินรดากล่าวตัดบทด้วยรอยยิ้มการค้าที่ฉาบไว้ด้วยความร้ายกาจ "เรามาเคลียร์เรื่องสัญญาที่ป้าอยากได้กันให้จบๆ ไปวันนี้เลยดีกว่า แต่... ทุกอย่างต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขของผม" นางผินที่เพิ่งหลุดพ้นจากการบีบรัดของธนา รีบชักมือกลับมากอดอกลูบป้อยๆ ด้วยความเจ็บใจ แต่ความโลภที่ฝังรากลึกยังคงบังตา นางกัดฟันกรอด "เงื่อนไขอะไรของแก ว่ามา!" รินรดาหันหลังเดินไปหยิบกระดาษและปากกาที่เตรียมไว้บนโต๊ะทำงานไม้สัก ออกมาวางตรงหน้าป้าสะใภ้ ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยแผนการร้ายกาจที่วางไว้ล่วงหน้า "ข้อแรก ที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านสามไร่ที่ป้าอยากได้นักหนา... ผมตกลงจะปล่อยให้" รินรดาเริ่มร่ายยาว ทำให้นางผินตาโตด้วยความดีใจ แต่ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะทันได้ยิ้มออก รินรดาก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "แต่... ต้องซื้อในราคาตลาดบวกเพิ่มอีกสามเท่าตัว จ่ายเป็นเงินสดเต็มจำนวนภายในวันนี้ ไม่มีการผ่อนส่ง และไม่มีการต่อรองราคาแม้แต่บาทเดียว!" "หา! สามเท่าตัว?! แกบ้าไปแล้วรึไงนังรดา! เงินตั้งมากมายป้าจะไปหามาจากไหน!" นางผินโวยวายลั่นบ้าน หน้าตาตื่นตระหนก "นั่นไม่ใช่ปัญหาของผมครับ ถ้ารักจะฮุบที่ดินคนอื่น ก็ต้องมีปัญญาจ่ายด้วยราคาที่สมน้ำสมเนื้อกับความหน้าด้านของตัวเองสิครับ" รินรดายิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ส่วนข้อที่สอง... หากป้าไม่มีเงินสดก้อนนั้นมาจ่ายภายในเที่ยงวันนี้ สิทธิ์การทำกินทั้งหมดในเขตตระกูลของป้าจะต้องถูกโอนย้ายมาเป็นชื่อของสามีผมโดยชอบธรรม และป้าจะต้องกราบขอขมาพวกเรากลางลานหมู่บ้านสามครั้งสามคลา... ว่าไงครับ? ดีลนี้... ป้าจะรับหรือจะร่วงดีล่ะครับ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ นางผินตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธแค้นและจนมุม ตรรกะอันเฉียบคมและการเจรจาที่ต้อนเธอจนมุมราวกับสุนัขจนตรอก ทำให้หญิงแก่ผู้เคยเอาเปรียบชาวบ้านมาค่อนชีวิตทำได้เพียงอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก รินรดายืนกอดอกมองผลงานการดัดหลังสุดสะใจด้วยความเพลิดเพลิน ใจนึกถึงวัตถุดิบชั้นเลิศในมิติลับที่เธอเพิ่งเก็บเกี่ยวมาเมื่อเช้าตรู่ วันนี้แหละ... เธอจะฉลองชัยชนะด้วยการทำเมนูเด็ดเผ็ดร้อนต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญเสียหน่อย ทว่า... ในจังหวะที่นางผินกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธด้วยความแค้นเคืองนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมาก พร้อมกับเสียงตะโกนเอะอะโวยวายจากหน้าปากซอยก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน "เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! รีบไปดูเร็วเข้า!" เสียงชาวบ้านตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนก ธนาขมวดคิ้วมุ่นทันที เขาส่งสัญญาณมือให้ภรรยาถอยไปอยู่ด้านหลัง ก่อนจะก้าวเท้าออกไปเปิดประตูกว้างเพื่อดูสถานการณ์ภายนอก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของสองสามีภรรยาและคนในบ้าน ไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา แต่เป็นกลุ่มคนแปลกหน้าแต่งกายภูมิฐาน พร้อมกับรถบรรทุกคันใหญ่ติดตราสัญลักษณ์ประหลาดที่จอดเทียบท่าหน้าแปลงผักของพวกเขา และคนที่ก้าวลงมาจากรถคันนั้น... กลับเป็นบุคคลที่รินรดานึกไม่ถึงว่าจะได้พบเจอในหมู่บ้านชนบทแห่งนี้ ดวงตากลมโตของรินรดาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อสบตากับชายหนุ่มในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบ ที่กำลังส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้เธอ พร้อมกับถือกล่องไม้แกะสลักลวดลายโบราณปริศนาเดินตรงดิ่งเข้ามาหาพวกเขา... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลิ้มรสความแซ่บไปด้วยกันนะครับ