ตามล่าในเขาวงกต

กลิ่นคาวเลือดที่ลอยคละคลุ้งในอากาศเย็นเยียบของห้องโถงใต้ดินนั้นรุนแรงจนชวนสะอิดสะเอียน สมุดบันทึกหนังสีดำในมือผมสั่นระริกตามจังหวะชีพจรที่เต้นโครมครามอยู่ในอก ทันใดนั้น เสียง 'คลิก' แผ่วเบาจากผนังหินเบื้องหลังก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงกลไกเฟืองเหล็กขนาดมหึมาที่ขบกันจนเกิดประกายไฟสว่างวาบ "ทิ้งมันซะอคิน! ถ้าไม่อยากตายที่นี่" เสียงตะโกนของเรย์ดังแทรกเสียงครืนครั่นของกำแพงที่เริ่มขยับเลื่อนออกจากตำแหน่งเดิม ผมหันไปมองเขา แสงจากไฟฉายคาดหัวสาดกระทบใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อของนักล่าสมบัติคนนี้ เขาไม่ได้กำลังหยอกล้อเหมือนทุกครั้ง แต่นัยน์ตาคู่นั้นฉายแววตระหนกอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "สมุดเล่มนี้ไม่ใช่ของปลอมเรย์ มันคือหลักฐานที่อาจารย์ทิ้งไว้!" ผมตะโกนตอบ พร้อมกับก้าวยาวๆ ไปข้างหน้าเมื่อพื้นหินใต้เท้าเริ่มยุบตัวลงเป็นหลุมลึก "หลักฐานมันกินไม่ได้ แต่ความตายในเขาวงกตนี้มันของจริง!" เรย์สวนกลับ เขาคว้าแขนผมแล้วกระชากให้วิ่งไปตามโถงทางเดินแคบๆ ที่ดูเหมือนจะทอดยาวไปสู่ความมืดมิดที่ไร้จุดสิ้นสุด เบื้องหลังของเรา เสียงบดเคี้ยวของหินกับหินดังสนั่นคล้ายฟันของสัตว์ร้ายที่กำลังไล่ล่าเหยื่อ ผนังทั้งสองข้างเริ่มบีบตัวเข้าหากันอย่างช้าๆ แต่ทว่าหนักแน่น ผมสังเกตเห็นรอยสลักอักษรโบราณบนผนังที่เรืองแสงสีฟ้าจางๆ ราวกับเครื่องจักรสังหารนี้ได้รับพลังงานบางอย่างจากการที่เราแตะต้องสมุดเล่มนั้น "ทางแยกข้างหน้า ซ้ายหรือขวา!" ผมตะโกนถามขณะหอบหายใจหนักหน่วง กล้ามเนื้อขาเริ่มประท้วงด้วยความล้า "ขวาคือกับดักลูกตุ้ม! ซ้ายคือทางไปสู่ความว่างเปล่า... เลือกเอาว่าจะถูกบดหรือจะตกเหว!" เรย์คำรามตอบ พลางใช้มีดพกสั้นงัดแงะกลไกที่ขวางทางอยู่ด้วยความชำนาญที่น่าเหลือเชื่อ ผมชะงักไปครู่หนึ่ง จิตวิทยาของสถาปนิกโบราณผู้ออกแบบที่นี่ไม่ใช่แค่ต้องการฆ่าผู้บุกรุก แต่ต้องการ 'คัดกรอง' ความกล้าหาญ ผมมองไปที่สมุดในมืออีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจสไลด์ตัวไปทางซ้ายตามที่เรย์นำไป แต่นิ้วของผมกลับกดลงบนรอยสลักอักษรตัวหนึ่งที่ดูผิดแปลกจากจุดอื่น "เดี๋ยวอคิน! นายทำบ้าอะไร!" เรย์อุทาน ทว่าวินาทีนั้น พื้นหินที่เราเหยียบอยู่ไม่ได้ยุบตัวลงไปสู่เหว แต่มันกลับพลิกกลับด้านด้วยแรงเหวี่ยงมหาศาล เราทั้งคู่กระเด็นเข้าสู่ห้องโถงลับที่ซ่อนอยู่หลังกำแพง เสียงฝีเท้าและกลไกที่ไล่ล่าตามมาเงียบหายไปทันที เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าขนลุกซึ่งปกคลุมไปทั่วห้องทรงกลม เราหอบหายใจอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบ แสงไฟฉายสั่นไหวไปมา ผมรีบคลี่สมุดบันทึกออกท่ามกลางความมืด หน้ากระดาษที่เปื้อนเลือดดูเหมือนจะเปลี่ยนไป ลายเส้นยึกยือที่เคยเข้าใจยากกลับเริ่มเรียงตัวเป็นแผนที่แสดงตำแหน่งของห้องนี้อย่างชัดเจน "นายทำมันพัง หรือนายทำมันเปิด..." เรย์ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าอย่างใจเย็น แต่สายตาเขายังคงจับจ้องไปที่สมุดด้วยความปรารถนาที่ซ่อนไม่มิด "นายไม่ใช่แค่นักโบราณคดีสายอนุรักษ์แล้วล่ะ อคิน นายมี 'กุญแจ' อยู่ในมือโดยที่นายเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ" ผมเงยหน้ามองเขา แสงจากไฟฉายในมือทำให้เงาของเรย์ทอดยาวไปบนกำแพง ดูคล้ายกับร่างของใครบางคนที่ยืนขวางทางเราอยู่ตรงมุมมืดของห้อง "ผมไม่ได้มีกุญแจเรย์ ผมมีแค่คำตอบของคำถามที่อาจารย์ผมตายเพื่อปกป้องมัน" ผมตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "และถ้าคุณคิดจะแย่งมันไปจากผมตอนนี้ ผมแนะนำให้คุณเลิกคิดเสียดีกว่า เพราะผมเพิ่งจะเห็นชื่อคนคนหนึ่งในบันทึกหน้านี้... ชื่อที่เซ็นกำกับไว้ใต้รอยเลือดนั่น" เรย์ชะงักไป ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย พลางเดินเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าผม "ไหนล่ะ? ชื่อใครที่ทำให้นายมั่นใจขนาดนั้น" ผมหมุนสมุดให้เขาเห็น ตัวอักษรลายเซ็นที่คุ้นตาปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนบนหน้ากระดาษที่คราบเลือดเริ่มแห้งกรัง เรย์เห็นมันแล้วเขาก็ชะงักงันไปทันที รอยยิ้มเย้ยหยันบนมุมปากหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความซีดเผือดที่ฉายชัดบนใบหน้า "เป็นไปไม่ได้..." เรย์พึมพำ "คนคนนี้ตายไปเมื่อสิบปีก่อนพร้อมกับอาจารย์ของนาย... แล้วเขาจะเขียนบันทึกนี้ขึ้นมาใหม่ในวันนี้ได้ยังไง?" ก่อนที่ผมจะทันได้โต้ตอบ เสียงกระซิบแผ่วเบาที่เหมือนเสียงของอาจารย์ผมก็ดังแว่วออกมาจากผนังหินด้านหลัง ความมืดรอบตัวเริ่มขยับเขยื้อน เหมือนกับว่าห้องนี้ไม่ได้มีแค่เราสองคน แต่มี 'บางสิ่ง' ที่เฝ้ามองเราอยู่ตั้งแต่ต้น และดูเหมือนว่าคนที่เซ็นกำกับในบันทึกเล่มนี้... จะไม่ได้อยู่ในฐานะผู้เสียชีวิตอีกต่อไป ฝีเท้าหนักๆ เริ่มก้าวเดินออกมาจากเงามืดของมุมห้องที่ควรจะว่างเปล่า มันเป็นเสียงเดินที่มั่นคงและเชื่องช้า เป็นจังหวะเดียวกับที่ผมจำได้แม่นยำมาตลอดสิบปี... จังหวะการเดินของคนที่ผมเคารพรักที่สุดในชีวิต ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับการสำรวจความลับที่ถูกปิดตายนี้กับผมนะครับ หวังว่าบันทึกในตอนต่อไปจะทำให้ท่านเข้าใจความหมายของมิตรภาพและความลวงตาได้ลึกซึ้งขึ้นครับ