ยัยตัวแสบป่วนบ้าน

แฟลชจากกล้องนับสิบตัววับวามบาดตาเสียยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ตอนเที่ยงวัน รินลดาไม่ได้แค่ก้าวเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวของภาคินหล่อนถือวิสาสะพากองทัพนักข่าวบันเทิงเจาะลึกเข้ามาถึงกลางโถงเพดานสูงลิ่วของคฤหาสน์ตระกูลภาคินทร์โดยไม่ได้รับอนุญาต เสียงชัตเตอร์รัวราวกระสุนปืนกลสาดซัดเข้าหาความเงียบงันที่ยังหลงเหลือจากจุมพิตเมื่อครู่จนแหลกละเอียด "คุณคินคะ... ทางเราได้ยินข่าวลือหนาหูเรื่องที่คุณคินซุกซ่อนผู้หญิงไว้ในเรือนหอ ก่อนงานแต่งงานกับคุณรินจะเริ่มขึ้นจริงหรือเปล่าคะ?" คำถามแรกพุ่งทะยานราวลูกดอกอาบยาพิษ รินลดาแย้มยิ้มด้วยมุมปากที่เชิดขึ้นอย่างผู้กำชัยชนะ หล่อนสวมชุดเดรสผ้าทวีตสีขาวสะอาดตา ทว่าแววตาที่มองตรงมายังร่างโปร่งระหงของพิมพ์พิชาที่ยืนอยู่เคียงข้างภาคินกลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและริษยาที่ปิดไม่มิด พิมพ์พิชายังคงยืนนิ่ง ไหล่บางเหยียดตรงไม่ไหวติง แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความตกใจกับเหตุการณ์เฉพาะหน้าที่เกิดขึ้นอย่างไร้การตั้งตัว แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและการเผชิญหน้ากับความอยุติธรรมก็สั่งให้เธอเชิดหน้าขึ้นสู้กลับทันที ดวงตากลมโตตวัดมองผู้หญิงที่สวมสิทธิ์คู่หมั้นอย่างไม่เกรงกลัว ทว่า... ก่อนที่พิมพ์พิชาจะได้เอ่ยปากฟาดฟันอะไรออกไป ร่างสูงใหญ่ของภาคินก็ก้าวมาขวางกั้นเบื้องหน้าเธอไว้หนึ่งก้าว รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากตัวเขาจนอุณหภูมิรอบบริเวณลดฮวบลงอย่างฉับพลัน "ใครอนุญาตให้พวกคุณเข้ามาเหยียบที่นี่" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว ทว่ากลับทำให้เสียงซุบซิบของเหล่านักข่าวเงียบกริบลงราวกับถูกมนต์สะกด ภาคินไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบกวาดมองกลุ่มคนตรงหน้าก่อนจะหยุดอยู่ที่รินลดา "คินคะ... รินแค่เป็นห่วง กลัวว่าคุณจะถูกคนฉวยโอกาสหลอกเอา" รินลดาแสร้งทำเสียงสั่นเครือ ดึงดราม่าเรียกคะแนนสงสารจากกองทัพสื่อที่พร้อมจะขยายความทุกอักษรให้กลายเป็นพาดหัวข่าวหน้าหนึ่ง "หลอกเหรอคะ?" พิมพ์พิชาแทรกตัวหลุดจากการกำบังของแผ่นหลังกว้าง รอยยิ้มหวานหยดแต่แฝงไปด้วยพิษสงถูกยกขึ้นประดับริมฝีปาก เธอสืบเท้าเข้าไปใกล้รินลดาจนอีกฝ่ายต้องผถายหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "คุณรินลดาคะ... การเป็นคู่หมั้นที่ดี ไม่ใช่การพานักข่าวบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนบุคคลเพื่อสร้างกระแสเรียกดรามาเรียกเรตติ้งให้ตัวเองนะคะ แบบนี้เขาไม่เรียกว่าเป็นห่วงค่ะ... เขาเรียกว่า 'ร้อนตัว' กลัวว่าจะไม่มีใครรู้ว่าพยายามจะเกาะเก้าอี้ท่านประธานจนตัวสั่นต่างหากล่ะคะ" "นี่เธอ! ปากดีนักนะ! เป็นแค่ใครก็ไม่รู้..." "อ้าว จำไม่ได้เหรอคะ?" พิมพ์พิชาหัวسเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงรื่นหูแต่เชือดเฉือนนิ่มๆ "ผู้หญิงที่ยืนอยู่ในบ้านหลังนี้ ในฐานะที่ถูกต้องตามกฎหมายและ... ตามหัวใจของท่านประธานยังไงล่ะคะ" สิ้นคำพูดของพิมพ์พิชา ทั่วทั้งโถงทางเดินก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ภาคินชะงักกึก หันขวับมามองคนข้างกายด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งกับคำประกาศกร้าวที่ไร้การนัดหมายนั้น ยัยตัวแสบ... กล้าดียังไงถึงเอาเขาไปอ้างส่งเดชแบบนั้น! แต่กระนั้น มุมปากหยักลึกของท่านประธานหนุ่มกลับกระตุกขึ้นนิดๆ อย่างปิดไม่มิด แม้จะพยายามตีสีหน้าเคร่งขรึมกลบเกลื่อนก็ตาม "เชิญออกไปให้หมดก่อนที่ฉันจะให้ทนายความฟ้องข้อหาบุกรุกและละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคล" ภาคินเสียงกร้าวขึ้นอีกครั้ง ดวงตาดุดันกราดมองการ์ดและบอดี้การ์ดที่เพิ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาสมทบ "จัดการเคลียร์พื้นที่ให้หมด และยึดกล้องทุกตัวมาตรวจสอบว่ามีภาพไหนที่ต้องทำลายทิ้งบ้าง!" ความโกลาหลย่อมๆ เกิดขึ้นในพริบตา เมื่อเหล่าบอดี้การ์ดร่างยักษ์เริ่มปฏิบัติหน้าที่อย่างแข็งขัน นักข่าวหลายคนหน้าถอดสีเมื่อถูกยึดอุปกรณ์ทำงาน รินลดาหน้าซีดเผือดด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว หล่อนกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายมาที่พิมพ์พิชาสลับกับภาคิน ก่อนจะถูกกันตัวออกไปพร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายที่ค่อยๆ ห่างออกไปจนลับเสียง ประตูบานใหญ่ปิดสนิทลงอีกครั้ง ทิ้งให้ความเงียบสงบกลับคืนสู่คฤหาสน์หรูหลังโต ทว่าบรรยากาศกลับอวลไปด้วยประจุไฟฟ้าที่คุกรุ่นยิ่งกว่าเดิม พิมพ์พิชาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไหล่บางที่เคยตั้งตรงผ่อนคลายลงเล็กน้อย เธอยกมือขึ้นเสยผมที่คลอเคลียกรอบหน้าอย่างลวกๆ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของบ้านที่ยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาคมกริบ "มองทำไมคะ? ฉันช่วยแก้ปัญหาให้นะเนี่ย เกือบจะกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งติดเรทอยู่แล้วเชียว" พิมพ์พิชาเชิดหน้าเถียง กลบเกลื่อนความประหม่าที่เริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อเห็นสายตาคาดคั้นจากอีกฝ่าย "ใครขอให้เธอช่วย?" ภาคินก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้พิมพ์พิชาต้องถอยหลังจนสะโพชนุ่มไปชนกับผนังห้องรับแขกด้านหลัง "แล้วเมื่อกี้... พูดอะไรออกไปนะ หือ?" "ก็... พูดความจริงมั้งคะ?" เธอหลบตาคมที่จ้องมองมาอย่างดุๆ แต่ริมฝีปากยังคงดื้อรั้น "ความจริงอะไร? ใครเป็นคนของเธอ? ใครอนุญาตให้เธออ้างตัวเป็นเจ้าของบ้านฉัน?" ภาคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงทำเอาสติของพิมพ์พิชาเริ่มกระเจิดกระเจิง "ก็สัญญาแต่งงาน..." "สัญญาบ้าบออะไรนั่น มันมีข้อไหนบอกให้เธอมาเที่ยวประกาศศักดาออกสื่อแบบนั้น?" เสียงทุ้มกระซิบอยู่ชิดริมฝีปาก แววตาของประธานหนุ่มพราวระยับด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยออกมาตรงๆ "หรือว่า... แอบหึงฉันกลัวโดนยัยนั่นแย่งตำแหน่งไป ถึงได้รีบแสดงความเป็นเจ้าของขนาดนั้น?" "ใครหึงคุณ! ทุเรศที่สุด!" พิมพ์พิชาหน้าแดงแจ๋ ผลักอกแกร่งออกสุดแรงเกิดด้วยความเขินอายที่พุ่งทะลุปรอท "หลงตัวเองชะมัด! ฉันแค่ไม่อยากให้บ้านหลังนี้แปดเปื้อนพวกนักข่าวหรอกน่า ปล่อยเลยนะ จะไปดูห้องนอนตัวเอง!" "ตามสบาย... แต่อย่าลืมนะว่าห้องนอนเธออยู่ 'ห้องไหน'" ภาคินเน้นเสียงตรงคำสุดท้าย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างผู้เหนือกว่า "ห้องนอนใหญ่... ของฉันไง" พิมพ์พิชาชะงักกึก หันขวับกลับมามองค้อนตาควาย "ฝันไปเถอะไอ้ท่านประธานปากเสีย ฉันจะไปนอนห้องแม่บ้าน!" "ถ้ากล้าเดินออกไปฝั่งนั้น... ฉันจะอุ้มเธอกลับมานอนบนเตียงเดียวกันจริงๆ ด้วยความเต็มใจของเธอเอง" ยังไม่ทันที่พิมพ์พิชาจะได้เอี้ยมเอ่ยคำด่าทอใดๆ กลับไป เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อสูทของภาคินก็แผדเสียงดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ประธานหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ หยิบเครื่องขึ้นมาปรายตามองหน้าจอ ก่อนที่นัยน์ตาคมจะหรี่แคบลงด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นชื่อของสายที่โทรเข้ามา พิมพ์พิชาฉวยโอกาสนั้นเบี่ยงตัวหลบเตรียมจะวิ่งหนีขึ้นบันได ทว่าเสียงทุ้มที่เอ่ยขึ้นจากด้านหลังกลับทำให้ฝ่าเท้าของเธอต้องหยุดชะงักกึกทันที "เดี๋ยวก่อน... ยัยตัวแสบ" ภาคินกดรับสายแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ปลายสายก็ส่งเสียงสะอื้นไห้กระซิบกระซาบด้วยความหวาดกลัวจนหัวใจของเขากระตุกวูบ "ช่วย... ช่วยด้วยค่ะคุณคิน... ที่โกดังร้าง... มีคนกำลังจะฆ่า..." สายตัดไปพร้อมกับเสียงกรี๊ดโหยหวนและเสียงสัญญาณตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ภาคินหันขวับกลับมามองพิมพ์พิชา สีหน้าเคร่งเครียดจริงจังชนิดที่หญิงสาวไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต "รินลดา... ถูกลักพาตัว" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความซึนของเฮียคินด้วยกันนะคะ! ❤️