กฎสามข้อใต้ชายคาเดียว

เสียงโทรศัพท์มือถือที่แผดเสียงแหลมเร้าใจพร้อมกับเสียงสบถหัวเสียของธามันที่ดังลอดมาจากปลายสาย ไม่ได้ทำให้พิมพ์พิชาตาตื่นตกใจเท่ากับเงาร่างโปร่งบางของใครบางคนที่กำลังก้าวออกจากลิฟต์ส่วนตัวตรงดิ่งมายังหน้าประตูกระจกนิรภัยของเพนต์เฮาส์ลอยฟ้าแห่งนี้ “ยัยรินลดาเหรอคะ... ไวเป็นปรอทจริงนะแม่คุณ” พิมพ์พิชาพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเรียวสวยไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... นัยน์ตากลมโตคู่สวยกลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย เธอหมุนตัวกลับจากระเบียงห้องรับแขก ปัดเศษฝุ่นจางๆ ที่ไม่มีอยู่จริงบนชุดเดรสผ้าทวีตเข้ารูปอย่างใจเย็น ก่อนจะพบว่าเจ้าของห้องตัวจริงกำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องทำงานด้วยสีหน้ามืดครึ้มราวมรสุมตั้งเค้า ภาคินในชุดสูทเนื้อดีที่ถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างลวกๆ ปล่อยให้ความหงุดหงิดระ-บายผ่านสันกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน สายตาคมกริบดั่งใบมีดโกนกวาดมองหญิงสาวที่ยืนลอยชายอยู่กลางห้องราวกับเธอเป็นตัวปัญหาชิ้นใหญ่ที่สุดในชีวิต “เธอยังมีหน้ามาลอยชายอยู่ได้เหรอพิมพ์พิชา” เสียงทุ้มต่ำตวาดลอดไรฟันด้วยความเกรี้ยวกราด “แล้วทำไมฉันต้องวิ่งโร่เป็นหมาตื่นไฟด้วยล่ะคะเฮีย” พิมพ์พิชาลอยหน้าลอยตาตอบ ย่างสามขุมเข้าไปใกล้ชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรธุรกิจอสังหาฯ จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงคืบเดียว เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว “ในเมื่อผู้หญิงที่เฮียเคยควงออกสื่อกำลังพานักข่าวขึ้นมาแหกอกฉันถึงหน้าห้อง... คนที่ต้องร้อนรนควรเป็นเจ้าของห้องต่างหาก ไม่ใช่ฉัน” “เธอกล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำ!” “กล้าพอกับที่เฮียกล้าลากฉันมาเซ็นสัญญาแต่งงานกำมะลอนี่แหละค่ะ” พิมพ์พิชาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงหวานใสแต่เชือดเฉือนทุกพยางค์ “จำไม่ได้เหรอคะว่าเราตกลงกันไว้ยังไง... *‘ห้ามก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว และห้ามสร้างปัญหาให้กัน’* แต่นี่ยังไม่ทันข้ามวันเลยนะเฮีย ปัญหาจากอดีตอันเร่าร้อนของเฮียก็มาเคาะประตูห้องซะแล้ว” ภาคินแค่น ‹หึ› ในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนพิมพ์พิชาต้องถอยหลังไปชนกับเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนอย่างเลี่ยงไม่ได้ วงแขนแข็งแรงยกขึ้นกั้นขวางทางหนีของเธอไว้ทั้งสองข้าง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนหญิงสาวต้องกลั้นหายใจ “เธอคิดว่าเรื่องแค่นี้จะทำให้ฉันจนมุมได้งั้นเหรอ” ภาคินก้มลงกระซิบชิดริมหูกลิ่นกายหอมกรุ่นของหญิงสาว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเผลอขนลุกซู่ “ถ้าอยากอยู่ที่นี่ต่อในฐานะ ‘ภรรยา’ ของฉัน เธอก็ต้องรู้จักวิธีจัดการกับปัญหาเฉพาะหน้า... ไม่ใช่ยืนลอยชายทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อนแบบนี้” “โอ้โห โยนภาระเก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะคะคุณประธาน” พิมพ์พิชากัดฟันกรอด มือเรียวเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาออกห่าง แต่ภาคินกลับยิ่งโน้มตัวลงมาใกล้ขึ้น แววตาคมปลาบจับจ้องริมฝีปากอิบอิ่มที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหมั่นไส้ ทั้งขัดใจ และ... ลึกๆ แล้วเขากำลังห้ามใจไม่ให้เผลอทำตามเสียงเรียกร้องของหัวใจตัวเองที่อยากจะปิดปากช่างเจรจานี้ด้วยวิธีรุนแรง ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงทุบประตูกระจสด้านนอกดังขึ้นรัวเร็ว พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่เล็ดลอดผ่านระบบอินเตอร์คอมเข้ามาจนสะเทือนประสาท *“พี่คินคะ! เปิดประตูให้รินเถอะค่ะ! รินรู้ว่าพี่ไม่ได้อยู่คนเดียว! มีคนตาดีเห็นผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาบนนี้ รินจะมาดูให้เห็นกับตาว่าผู้หญิงหน้าด้านคนไหนมันกล้ามาแย่งของๆ ริน!”* บรรยากาศในเพนต์เฮาส์พลันเย็นเยียบลงทันที พิมพ์พิชาชะงัก เลิกคิ้วมองหน้าสามีในนามที่ตอนนี้ใบหน้าคมคายบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคู่สวยฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากบางจะแย้มยิ้มหวานหยาดเยิ้มชนิดที่ภาคินเห็นแล้วต้องระแวง “อ้าว... แฟนเก่าสุดที่รักมาทวงบัลลังก์แล้วนี่คะเฮีย” พิมพ์พิชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงระรื่น ผิดกับสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานโดยสิ้นเชิง “ในเมื่อเฮียอยากให้ฉันรับบทภรรยาที่ดีนัก... งั้นเรามาตกลง ‘กฎสามข้อใต้ชายคาเดียว’ กันให้ชัดเจนตอนนี้เลยดีไหมคะ” “นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นลิ้นนะพิมพ์พิชา!” “ใครเล่นคะ ฉันจริงจังที่สุดในสามโลก” พิมพ์พิชาขยับตัวเข้าหาอย่างท้าทาย ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนปกเสื้อสูทราคาแพง ไล้ขึ้นไปจนถึงปลายคางมนของชายหนุ่ม บังคับให้เขาต้องก้มลงมาสบตาเธอนิ่ง “ถ้าเฮียอยากให้ฉันช่วยจัดการยัยตัวแสบข้างนอกนั่น... เฮียต้องทำตามเงื่อนไขของฉันสามข้อ” ภาคินขบกรามแน่น นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกคนตัวเล็กกว่าพลิกเกมต่อรอง “เธอมีสิทธิ์มาต่อรองกับฉันตั้งแต่เมื่อไหร่” “ไม่มีค่ะ... แต่ถ้าเฮียไม่ยอมรับเงื่อนไขนี้ ฉันจะเปิดประตูต้อนรับนักข่าวข้างนอกนั่นด้วยการประกาศว่า ‘ประธานภาคินแห่งพากย์พจน์กรุ๊ป ถูกฉันสลัดรักทิ้งเพราะลีลาบนเตียงไม่เร้าใจพอ’... เฮียว่าข่าวนี้จะขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์บันเทิงหรือหน้าเศรษฐกิจก่อนกันดีล่ะคะ?” “พิมพ์พิชา!” ภาคินคำรามลั่นด้วยความโกรธจัด ไม่เคยมีผู้หญิงหน้าไหนกล้าเหิมเกริมกับเขาถึงเพียงนี้มาก่อน ร่างสูงขยับเข้าประชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง หวังจะใช้ความกดดันข่มขู่ให้เธอยอมจำนน แต่พิมพ์พิชากลับเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาดุดันของเธอไม่มีความกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย “ว่าไงคะเฮีย? จะยอมรับกฎสามข้อของฉัน หรือจะยอมให้ภาพพจน์ประธานหนุ่มผู้แสนเพอร์เฟกต์พังพินาศในสิบวินาทีนี้... เลือกเอาค่ะ” ภาคินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์เดือดดาลที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ระบายด้วยรอยยิ้มเยหยันอย่างนึกเคืองแค้น ปากก็เก่ง ก๋ากั่นก็เป็น แถมยังแสบสันต์จนเขาอยากจะจับมาตีให้ก้นลายเสียจริงๆ แต่เสียงทุบประตูกระจกด้านนอกพร้อมเสียงแฟลชวับๆ ที่ส่องลอดเข้ามาทางกระจกบานใหญ่ ทำให้เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพยักหน้ารับอย่างจำใจ “ว่ามา... กฎสามข้อบ้าบออะไรของเธอ รีบพูดก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วโยนเธอออกไปให้ยัยรินลดาจัดการเอง!” พิมพ์พิชารอยยิ้มกว้างขึ้นอย่างผู้ชนะ เธอขยับเข้าไปกระซิบข้างใบหูแกร่งด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยที่แฝงไว้ด้วยพิษสงรอบตัว “ข้อแรก... ห้ามหึงหวงเวลาฉันคุยกับผู้ชายคนอื่น ข้อสอง... ห้ามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฉันเด็ดขาด... และข้อสาม...” หญิงสาวเว้นจังหวะนิดหนึ่ง ช้อนสายตาขึ้นมองเขาพร้อมกับรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำเอาหัวใจคนเป็นประธานหนุ่มกระตุกวูบ “เฮียต้องแกล้งทำเป็น ‘คลั่งรัก’ ฉันต่อหน้านักข่าวและยัยรินลดา... เริ่มตั้งแต่เปิดประตูห้องนี้ออกไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ!” สิ้นคำพูดท้าทายนั้น พิมพ์พิชาก็ไม่รอให้ภาคินได้ตั้งตัว มือเรียวเล็กคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อสูทของเขา ออกแรงกระชากอย่างแรงจนร่างสูงโน้มลงมาตามแรงโน้มถ่วง ก่อนที่ริมฝีปากนุ่มหยุ่นจะทาบทับกลีบปากหนาของประธานหนุ่มปากแข็งโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตั้งรับ! ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ทว่ายังไม่ทันที่ภาคินจะได้ตั้งสติจากจุมพิตกะทันหันที่หวานล้ำเกินคาด... เสียงปลดล็อกกลอนประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นพร้อมกับการพังพรวดเข้ามาของร่างโปร่งระหงของรินลดาและแสงแฟลชวาบจากกล้องนักข่าวกลุ่มใหญ่ที่กรูเข้ามาหยุดชะงักอยู่ตรงหน้าโถงทางเดิน! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ