เช้าที่อึดอัด

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอวลตัดกับความเงียบงันที่น่าอึดอัดภายในห้องครัวสไตล์โมเดิร์น พิมพ์พิชายืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์หินอ่อน ดวงตากลมโตจ้องมองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังยืนหันหลังให้ ท่าทีเก้ๆ กังๆ ของท่านประธานจอมเนี๊ยบที่ปกติมักจะควบคุมทุกอย่างบนโลกใบนี้ได้ดั่งใจ มันช่างน่าขันจนหญิงสาวต้องหลุดยิ้มเยาะออกมาเบาๆ เหตุการณ์เมื่อคืน... คืนที่ฝนตกกระหน่ำจนเสียงฟ้าคำรามแทบกลบเสียงเต้นของหัวใจ อุณหภูมิความใกล้ชิดที่เกินเส้นแบ่งเขต และอ้อมกอดอุ่นๆ ที่เขาปฏิเสธหัวชนฝาว่าเป็นเพียงแค่ "ความจำเป็นเฉพาะหน้า" ยังคงทิ้งร่องรอยความร้อนผ่าวไว้บนผิวแก้มของเธอ "มองอะไรเล่า" เสียงทุ้มห้วนเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ภาคินหันกลับมาพร้อมแก้วกาแฟในมือ สีหน้าของเขาเรียบสนิทจนเกินไป... เรียบเสียจนคนที่อ่านเกมออกอย่างเธอดูออกทันทีว่าเขากำลัง "ซ่อนพิรุธ" "เปล่าค่ะ แค่กำลังคิดว่า... ท่านประธานผู้ทรงเกียรติ ยามเช้าหลังจากคืนที่ฝนตกหนักเนี่ย อาการปากแข็งดูจะกำเริบหนักกว่าเดิมเป็นพิเศษนะคะ" พิมพ์พิชาย้อนเสียงใส รอยยิ้มพรายที่มุมปากบ่งบอกความเหนือกว่าอย่างชัดเจน ภาคินขมวดคิ้วมุ่น ดื่มกาแฟอึกใหญ่เพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน "เหลวไหล ใครปากแข็ง ผมก็แค่... ทำตามหน้าที่เจ้านายที่ดีที่มนุษยธรรมค้ำคออยู่ต่างหาก ลูกน้องป่วยในบ้าน ใครมันจะใจดำปล่อยให้ตายกันเล่า" "อ๋อ... หน้าที่เจ้านายเหรอคะ?" หญิงสาวก้าวเข้าไปประชิดทีละน้อย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย จนภาคินต้องเป็นฝ่ายผถอยหลังก้นชนเคาน์เตอร์เสียเอง "หน้าที่เจ้านายจำเป็นต้องกอดแน่นขนาดนั้นด้วยเหรอคะ แถมยังพึมพำอะไรซ้ำๆ ว่า... *'อย่าดื้อกับฉันนักเลย พิม'*... จำได้ไหมเอ่ย?" ใบพักตร์คมคายของประธานหนุ่มชะงักกึก สันกรามขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ความเงียบโรยตัวลงมาอีกครั้ง ทว่าหนนี้มันเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตที่ชวนให้ใจสั่นระทึก ภาคินเม้มปากเป็นเส้นตรง ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเอื้อนเอยคำพูดเย้าแหย่เขาอย่างได้ใจ ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงคนนี้เกิดมาเพื่อท้าทายความอดทนของเขาโดยแท้! "ถ้าว่างมากนัก ก็ไปเตรียมเอกสารประชุมโปรเจกต์ใหม่ซะ อย่ามาเดินเพ่นพ่านแถวนี้" ภาคินเลือกใช้ไม้ตายเดิมคือการ "เฉไฉ" และใช้อำนาจกดขี่กลบเกลื่อนความเขินอาย เขาทำท่าจะเดินเลี่ยงหนี ทว่า พิมพ์พิชาไวเท่าความคิด มือเรียวยื่นไปคว้าแขนเสื้อสูทของเขาไว้ รั้งให้ร่างสูงต้องหยุดชะงัก "เดี๋ยวก่อนสิคะ เฮียคิน... หลบตาพิมทำไมคะเนี่ย หรือว่าคำพูดเมื่อคืนมันไม่ใช่แค่เรื่องล้อเล่น แต่เฮีย..." กรี๊งงงงง! เสียงกริ่งหน้าประตูห้องชุดหรูดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะบทสนทนาที่กำลังไต่ระดับความเร่าร้อนจนถึงขีดสุด ภาคินพ่นลมหายใจออกมาอย่างหัวเสียด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ส่วนพิมพ์พิชาถอนหายใจด้วยความโล่งอก (ปนเสียดายเล็กน้อย) ที่รอดตัวจากการต้องจนมุม "ใครมาวะ..." ชายหนุ่มสบถเบาๆ ก่อนจะสะบัดสูทให้เข้าที่แล้วก้าวยาวๆ ไปที่ประตูหน้า โดยมีพิมพ์พิชาก้าวตามหลังไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ไม่แพ้กัน เมื่อมือหนาปลดล็อกและดึงบานประตูให้เปิดกว้างขึ้น... และร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุดในสามโลกก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างขวาง จนทำให้พิมพ์พิชาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด! "สวัสดีค่ะเฮียคิน! ว้าว... แปลกจังเลยนะคะ ที่เห็นเฮียเปิดประตูรับรินด้วยตัวเองแบบนี้ หรือว่ารู้ว่ารินจะมาหาคะ?" รินลดา... คู่หมั้นเก่าที่หายหน้าหายตาไปนาน ก้าวเข้ามาในห้องชุดของภาคินอย่างถือวิสาสะ โดยไม่เปิดโอกาสให้เจ้าของห้องได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความซึนของเฮียคินด้วยกันนะคะ!