ห้องพักเหลือห้องเดียว

เสียงทุบประตูดังปึงปังจากด้านนอก ราวกับรินลดาตั้งใจจะพังมันเข้ามาให้ได้ในวินาทีนี้... แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่เท่ากับสถานการณ์ตรงหน้าที่กำลังทำให้พิมพ์พิชาแทบอยากจะกุมขมับด้วยความปวดเศียรเวียนเกล้า ห้องพักระดับวีไอพีของโรงแรมหรูริมทะเลแห่งนี้ ถูกพนักงานต้อนรับหน้าตาตื่นตระหนกแจ้งข่าวร้ายด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ ว่าระบบจองห้องพักเกิดความผิดพลาดทางเทคนิค ห้องสวีทหรูที่ควรจะแยกกันคนละฟากถูกยุบรวมเหลือเพียงห้องเดียว ด้วยเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นเลยสักนิดว่า "แขกเต็มทุกห้อง" ค่ะ "หมายความว่ายังไงคะที่เหลือห้องเดียว? ฉันจองไว้ล่วงหน้าเป็นเดือนนะคะ!" พิมพ์พิชาหันไปโวยวายกับพนักงานต้อนรับด้วยน้ำเสียงเฉียบคม ดวงตากลมโตฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน "ต้องกราบขออภัยจริงๆ ค่ะคุณพิม พอดีระบบซอฟต์แวร์ของโรงแรมเราเพิ่งรันอัปเดตแล้วข้อมูลการจองตีกันค่ะ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ทางเราจัดเตรียมห้องเตียงคิงไซส์พิเศษที่กว้างขวางที่สุดไว้ให้แล้วค่ะ" พนักงานสาวก้มหัวขอโทษขอโพยยกใหญ่ ในขณะที่พิมพ์พิชากำลังจะอ้าปากปฏิเสธเสียงแข็ง ร่างสูงโปรดของภาคินที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางอย่างไม่รีบร้อน ใบหน้าคมคายติดจะเรียบเฉยตามสไตล์ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยสะทกสะทahanต่อปัญหาใดๆ ในโลก "ไม่ต้องเปลี่ยนหรอกครับ ผมนอนห้องนี้แหละ" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด ทำเอาพิมพ์พิชาหันขวับไปค้อนใส่ทันที "นี่คุณ! พูดบ้าอะไรคะ ใครจะไปนอนห้องเดียวกับคุณ! เชิญคุณไปนอนล็อบบี้หรือหาโรงแรมอื่นเถอะค่ะ ฉันไม่ยอมนอนร่วมห้องกับคนปากเสียอย่างคุณเด็ดขาด" พิมพ์พิชาตอกกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความดื้อรั้นที่ภาคินเห็นแล้วมันเขี้ยวจนอยากจะแกล้งให้รู้แล้วรู้รอด "เชิญตามสบายเลยครับคุณพิม แต่อย่าลืมนะว่าเสียงข้างนอกนั่น... รินลดาคงกำลังรอจังหวะพังประตูเข้ามาหาผมอยู่ ถ้าคุณอยากออกไปยืนต้อนรับเธอในชุดนอนไม่ได้นอนก็ตามใจ" ภาคินยัก ไหล่เบาๆ พร้อมกับปรายตาไปยังบานประตูทางเข้าที่มีเสียงเคาะรัวๆ ดังเข้ามาไม่ขาดสาย พิมพ์พิชากัดริมฝีปากตัวเองอย่างขัดใจ หญิงสาวรู้ดีว่าถ้าออกไปตอนนี้ เธอคงต้องเผชิญหน้ากับคำถามจุกจิกน่ารำคาญจากคู่หมั้นเก่าของเขาอย่างแน่นอน และเธอก็ไม่มีอารมณ์จะมาเล่นละครตบตาระหว่างสามเส้าอะไรทั้งสิ้นในยามวิกาลแบบนี้ "ก็ได้ค่ะ! แต่คุณต้องนอนโซฟา ห้ามล้ำเส้นเข้ามาทางเตียงเด็ดขาด ถ้างั้นฉันเตะคุณตกเตียงแน่!" พิมพ์พิชาชี้หน้าคาดโทษด้วยท่าทีดุดันราวกับแมวขู่ฟ่อ ภาคินมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มักซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชาปรากฏขึ้นแวบหนึ่งก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว "ครับ... ตามใจคุณทุกอย่างเลยครับคุณภรรยาจำเป็น" ประตูด้านนอกยังคงส่งเสียงเคาะระรัว ทว่าภายในห้องพักกลับถูกปิดล็อกลงอย่างแน่นหนา พิมพ์พิชารีบสาวเท้าเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายและความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดทั้งวัน สายน้ำอุ่นๆ ช่วยคลายความตึงเครียดในสมอง แต่ไม่ได้ช่วยลดความกังวลใจที่มีต่อร่างสูงที่อยู่ด้านนอกเลยแม้แต่น้อย เธอกลัว... กลัวหัวใจตัวเองที่พักหลังมานี้เริ่มเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่อยู่ใกล้ผู้ชายปากร้ายคนนี้ ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง พิมพ์พิชาในชุดนอนผ้าซาตินสีนู้ดเรียบหรูแต่ทิ้งตัวแนบเนื้ออย่างงดงามก้าวออกมาจากห้องน้ำ เส้นผมเปียกชื้นลู่แนบกรอบหน้าเรียวสวย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่อาบน้ำลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้เธอต้องชะงักกкаก... ภาคินไม่ได้นอนโซฟาอย่างที่ตกลงกันไว้! ชายหนุ่มในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มที่หลุดลุ่ยจนเผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นลอนคลื่นกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงนอนคิงไซส์นุ่มฟูอย่างสบายใจเฉิบ แถมยังถือวิสาสะครอบครองพื้นที่ฝั่งหนึ่งไปเรียบร้อยแล้ว "นี่คุณ! ใครใช้ให้ขึ้นมานอนบนเตียงคะ!" พิมพ์พิชาปรี่เข้าไปใกล้เตียงทันที ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ ภาคินค่อยๆ ปรือตาขึ้นช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรภายใต้ชุดนอนบางเบาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่ปิดบังความพึงพอใจ ประกายไฟในแววตาคู่นั้นร้อนแรงเสียจนพิมพ์พิชาต้องถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว "โซฟามันแข็งครับ ผมนอนไม่สบาย... อีกอย่าง เราก็แต่งงานกันตามพฤตินัยแล้ว จะนอนเตียงเดียวกันมันแปลกตรงไหน" เสียงทุบประตูด้านนอกเงียบไปนานแล้ว แต่บรรยากาศภายในห้องกลับร้อนระอุขึ้นมาแทนที่อย่างน่าประหลาด "แต่งบ้าแต่งบออะไรล่ะคะ! เราแค่วิวาห์ลวงตาเพื่อธุรกิจต่างหาก ถอยไปเลยนะ ฉันจะนอนฝั่งนั้น!" พิมพ์พิชาพยายามดันร่างหนาให้ออกจากเตียง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสั่นคลอนภูเขาเหล็กอย่างเขาได้ ภาคินไม่เพียงแต่ไม่ขยับ เขากลับคว้าข้อแขนเรียวเล็กของเธอด้วยมือข้างเดียวแล้วออกแรงดึงเบาๆ เพียงครั้งเดียว ร่างบางก็ล้มคะมำลงไปนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงนุ่มเคียงข้างเขาอย่างช่วยไม่ได้ "ปล่อยนะคะคนฉวยโอกาส!" พิมพ์พิชาดิ้นขลุกขลัก พยายามใช้มือดันแผงอกแกร่งเอาไว้ แต่ทว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าตอนนี้มันใกล้กันเสียจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินปะทะกัน ภาคินพลิกตัวขึ้นคร่อมทับร่างบางเอาไว้ด้วยความรวดเร็ว ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังตื่นตระหนก มือใหญ่ข้างหนึ่งประคองท้ายทอยเธอไว้ไม่ให้ขยับหนี ส่วนมืออีกข้างรวบมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะตรึงไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย "ปากเก่งนักนะพิม... รู้ไหมว่าทำแบบนี้มันน่าลงโทษแค่ไหน" เสียงทุบกระซิบต่ำพร่าอยู่ใกล้ริมฝีปากอิ่ม กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุรุษเพศทำให้พิมพ์พิชาสมองขาวโพลนไปหมด "เฮีย... เฮียคิน ปล่อยนะ..." สรรพนามที่หลุดออกมาจากปากเธอโดยไม่รู้ตัวทำเอาภาคินชะงักไปชั่วขณะ นัยน์ตาคมพราวระยับด้วยความพอใจที่ได้ยินเธอยอมจำนนด้วยเสียงสั่นๆ ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียนใส หัวใจของพิมพ์พิชากำลังเต้นโครมครามรากระหน่ำตีกลองสงคราม เธอกลั้นหายใจเมื่อริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้จนแทบจะสัมผัส... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงหวานแหลมที่แผดลอดเข้ามาในความเงียบ "เฮียคินคะ! รินรู้ว่าเฮียอยู่ในนั้น เปิดประตูให้รินเดี๋ยวนี้เลยนะคะ! รินเห็นผู้หญิงคนนั้นเดินเข้าห้องนี้มาเมื่อกี้ อย่ามาทำเป็นเงียบนะ!" เสียงของรินลดาทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนลงในพริบตา พิมพ์พิชาได้สติและรีบออกแรงผลักอกภาคินทันที ทว่าชายหนุ่มกลับไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเสียงภารกิจขัดจังหวะด้านนอกเลยแม้แต่น้อย สายตาของภาคินยังคงจดจ้องอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มแดงของคนใต้ร่างด้วยความหลงใหล ก่อนที่ชายหนุ่มจะกระซิบประโยคชวนใจเต้นแรงใส่ข้างหูเธอเบาๆ "ปล่อยให้เธอบ้าไปเถอะ... ส่วนเรื่องของเรา ค้างไว้แค่นี้ไม่ได้แปลว่าจบนะครับคุณภรรยา" ภาคินก้มลงกระซิบชิดริมหูจนพิมพ์พิชาขนลุกซู่ ทว่าก่อนที่ริมฝีปากหนาจะได้กดจູບลงมาจริงๆ เสียงบิดลูกบิดประตูก็ดัง "คลิก" ขึ้นเบาๆ พร้อมกับประตูห้องพักที่ถูกผลักเปิดออกด้วยคีย์การ์ดสำรองในมือของคนนอก... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุน "กำมะหยี่สีแดง" เสมอมานะคะ!