รอยจูบที่ไม่คาดคิด

หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นในความเงียบงัน ไม่ได้เป็นเพียงแค่สัญญาณเตือนของสายเรียกเข้าธรรมดา แต่มันคือระเบิดเวลาที่ถูกจุดชนวนขึ้นกลางบรรยากาศที่กำลังเปราะบางและเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าแห่งความเสน่หา ชื่อที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ—*‘รินลดา’*—ทำเอาแววตาคมกริบของภาคินไหววูบ ประธานหนุ่มชะงักกึก ปลายจมูกที่เกือบจะสัมผัสกับพวงแก้มเนียนนุ่มของพิมพ์พิชาต้องผละออกอย่างเสียดาย ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานกว้างในยามวิกาลอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นถี่ของคนทั้งคู่เป็นเครื่องยืนยันว่าเมื่อครู่, ระยะห่างระหว่างพวกเขามันใกล้ชิดกันจนเกินกว่าคำว่าเจ้านายกับลูกจ้างไปไกลโขแล้ว "รับสิคะ..." พิมพ์พิชาเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นไหว แม้หัวใจในอกข้างซ้ายจะเต้นรัวโครมครามจนแทบจะทะลุกระดูกซี่โครงออกมาอยู่รำคาญ เธอดันแผงอกกว้างของเขาออกเบาๆ แม้สัมผัสจากไอร้อนผ่าวผ่านเนื้อผ้าสูทราคาแพงจะยังคงกรีดกรายอยู่บนฝ่ามือ "คู่หมั้นของคุณโทรมาตามทวงตัวแล้ว... จะปล่อยให้เธารอนานคงไม่ดีมั้งคะ ท่านประธาน" น้ำเสียงประชดประชันเจือความน้อยใจเล็กๆ เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อเล็กน้อยจากการปะทะคารมก่อนหน้านี้ ภาคินขมวดคิ้วมุ่น ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุเมื่อเห็นรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่เคลือบด้วยความประชดของหญิงสาวตรงหน้า มือหนากดตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับโต๊ะทำงานเสียงดัง *ตึ้ง!* "อย่าทำเสียงประชดใส่ฉัน พิม" ภาคินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่เบือนหนีไปทางอื่นด้วยความดื้อรั้น "ฉันไม่ได้อยากรับสายนั้น" "แล้วทำไมจะไม่รับล่ะคะ? เธอก็แค่โทรมาทำหน้าที่ของคู่หมั้นที่ดี... ในขณะที่ท่านประธานกำลังยืนคลอเคลียอยู่กับเลขาฯ ตัวเอง มันไม่ดูย้อนแย้งไปหน่อยเหรอคะ" พิมพ์พิชาหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความถือดี เธอยอมรับว่าหึง ยอมรับว่าเจ็บแปล๊บในอกตอนที่เห็นชื่อนั้นสว่างขึ้นมา แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอเกินกว่าจะแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็น ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวหญิงสาวอีกครั้งจนเธอต้องถอยหลังจนสะโพกชนติดขอบโต๊ะทำงาน แผ่นอกแกร่งกักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างจงใจ รังสีความดุดันและเอาแต่ใจแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอากาศรอบตัวแทบจะหลอมละลาย "หึง?" "เปล่าค่ะ! เพ้อเจ้ออะไรของท่านประธาน" พิมพ์พิชาปฏิเสธเสียงสูง เบือนหน้าหนีสายตาพินิจพิเคราะห์ที่ราwกับจะทะลุทะลวงเข้าไปในความคิดของเธอ "ถ้าไม่ได้หึง... แล้วทำไมหน้าแดง?" ภาคินโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดใบหูจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินผิวแก้มใส "ทำไมหัวใจเธอถึงเต้นดังขนาดนี้... หื้ม พิมพ์พิชา?" นิ้วเรียวใหญ่แกล้งแตะลงบน10ขวบขม, ไม่ส, ปลายนิ้วของเขาแตะลงที่กลางอกของเธอเบาๆ ตรงตำแหน่งที่หัวใจกำลังเต้นระรัวราวกับกลองเพล พิมพ์พิชาสะดุ้งสุดตัว มือเล็กยกขึ้นหมายจะปัดป้องแต่วับเดียวกลับถูกมือหนาคว้าข้อมือทั้งสองข้างรวบขึ้นไปเหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย "ปล่อยนะคะ!" "ไม่ปล่อย จนกว่าเธอจะเลิกทำท่าทางผลักไสฉันสักที" ภาคินกดเสียงต่ำ แววตาที่มองเธอมันเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจปิดบังได้มิดอีกต่อไป ความอดทนที่เขาสสะสมมาหลายเดือน พังทลายลงราบคาบตั้งแต่ตอนที่ริมฝีปากของพวกเขาเผลอแตะต้องกันเมื่อครู่แล้ว "เรามีสัญญา... และสถานะของเรามันชัดเจนตั้งแต่แรกแล้วค่ะคุณภาคิน คุณมีรินลดา ส่วนฉัน... ก็แค่เลขาฯ ที่ต้องทำตามหน้าที่" พิมพ์พิชาเม้มปากแน่น พยายามงัดเอาเหตุผลและความเย็นชามาเป็นเกราะกำบัง แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าวด้วยความอัดอั้น ภาคินนิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำว่า *'หน้าที่'* หลุดออกมาจากปากเธอ ความดื้อรั้นและความปากแข็งของพิมพ์พิชามักจะทำให้เขาอยากเอาชนะอยู่เสมอ แต่ในขณะเดียวกัน... มันก็บาดลึกเข้ามาในใจเขาอย่างเจ็บปวด "หน้าที่งั้นเหรอ?" ภาคินทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเขาน่ากลัวเกินกว่าจะคาดเดา "งั้นฉันจะแสดงให้เธอดู... ว่าสัมผัสเมื่อกี้ มันเป็นแค่ *'หน้าที่'* ของเลขาฯ หรือเปล่า!" สิ้นคำพูดนั้น ภาคินก็ไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้โต้แย้งอีกต่อไป ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาประกบเรียวปากหยักเข้ากับกลีบปากนุ่มของพิมพ์พิชาอย่างจงใจและรวดเร็ว มันไม่ใช่สัมผัสที่ฉาบฉวยหรือเกิดจากความเผลอไผลเหมือนครั้งแรก แต่มันคือจุมพิตที่เต็มไปด้วยความดุดัน ความโหยหา และการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเต็มภาคภูมิ! พิมพ์พิชาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อความนุ่มหยุ่นที่บดขยี้ลงมานั้นเต็มไปด้วยเรี่ยวแรงและเทคนิคที่ทำให้เธอแทบละลายคาอ้อมแขน ร่างกายทรยศด้วยการอ่อนปวกเปียก มือที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาขยุ้มปกเสื้อสูทของเขาโดยไม่รู้ตัว เพื่อพยุงร่างไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เสียงลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันอยู่ในพื้นที่แคบๆ ภาคินขบเม้มริมฝีปากอิ่มเบาๆ เป็นการลงโทษความดื้อรั้น ก่อนจะสอดแทรกความวาบหวามล้ำลึกเข้าไปจนพิมพ์พิชารู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดลอย รสชาติหวานล้ำที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดซึมซับเข้าสู่ความรู้สึก ปลุกเร้าไฟปรารถนาที่ทั้งคู่ต่างซ่อนเอาไว้ให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างไร้การควบคุม เนิ่นนานกว่าที่ภาคินจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อ ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำมองเขาด้วยความตื่นตระหนกและเคลิบเคลิ้มในเวลาเดียวกัน "ทีนี้... ยังจะกล้าพูดเรื่องหน้าที่กับฉันอีกไหม?" ภาคินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากของเขายังคงคลอเคลียอยู่แถวซอกคอหอมกรุ่น ปล่อยให้ไออุ่นแผ่ซ่านระหว่างกัน บรรยากาศกำลังหวานล้ำและดึงดูดให้คนทั้งคู่จมดิ่งลงไปในวังวนแห่งเสน่หา จนกระทั่ง... *แกร๊ก...* เสียงเปิดประตูกระจกบานเลื่อนจากระเบียงด้านนอกดังขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับร่างระหงในชุดเดรสหรูของรินลดาที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยดย้อย โดยที่ภาคินและพิมพ์พิชาไม่มีทางตั้งตัวทัน! "คินคะ... ทำไมโทรไปไม่รับสาย รินเป็นห่วง... เอ๊ะ! พิม... พิมก็ยังอยู่เหรอคะนี่?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความปากแข็งของเฮียคินนะคะ!