ปกป้องด้วยชีวิต

เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวในโกดังร้างไร้แสงไฟ ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าคมมีดในมือของคนร้าย คือประกายตาเหี้ยมเกรียมที่พุ่งตรงมายังร่างของพิมพ์พิชา หญิงสาวถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับกองลังไม้เก่า ฝุ่นคลุ้งตลบอบอวลพร้อมกับลมหายใจที่กระชั้นถี่ ความกลัวแล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมขั้วหัวใจเป็นครั้งแรกในชีวิต แต่ทว่า... วินาทีที่คมมีดพุ่งแหวกอากาศเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับอสนีบาต ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาขวางกั้นไว้ทันที *ฉึบ!* เสียงเนื้อและเสื้อผ้าถูกกรีดขาดด้วยคมมีดดังบาดแก้วหู ตามมาด้วยกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ พิมพ์พิชาเบิกตากว้างจนแทบถลน ร่างทั้งร่างชาดิกราวกับถูกสายฟ้าฟาดซ้ำสอง เมื่อเงาร่างที่ทาบทับลงมาปกป้องเธอกลับไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นภาคิน "เฮียคิน!" เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจระคนหวาดกลัวหลุดออกจากริมฝีปากบางที่สั่นเทา ภาคินเซถลาเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเชิดหยิ่งและเรียบเฉย บัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย เลือดสีสดไหลซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงบริเวณหัวไหล่จนกลายเป็นสีแดงฉานน่ากลัว "ยาย... ยายบ้าเอ๊ย..." ภาคินกัดฟันกรอด สบถออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ขณะที่ดวงตาคู่คมยังคงจ้องมองคนร้ายที่ถือมีดสั่นระริกด้วยความเคียดแค้น มือหนาข้างที่ยังใช้งานได้คว้าหมัดเข้าใส่ใบหน้าของศัตรูอย่างไม่คิดชีวิต แรงปะทะที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวทำให้คนร้ายล้มคว่ำไม่เป็นท่า ก่อนที่เสียงไซเรนรถตำรวจจะดังแว่วมาแต่ไกล เป็นสัญญาณว่าความช่วยเหลือมาถึงแล้ว แต่พิมพ์พิชากลับไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวอีกต่อไปแล้ว ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นทะลักทลาย ร่างบางทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง มือเรียวสั่นเทายื่นออกไปประคองร่างหนาที่กำลังจะล้มลงมาทับเธอไว้ ความเย่อหยิ่งและวาจาเชือดเฉือนทั้งหมดที่เคยมีถูกลบเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจว่าผู้ชายปากร้ายคนนี้กำลังจะจากเธอไป "เฮีย... เฮียอย่าเป็นอะไรนะ!" พิมพ์พิชาร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายใคร สองมือเล็กพยายามกดแผลที่เลือดไหลทะลักไม่หยุดอย่างลิบลับ ลมหายใจของเธอติดขัดราวกับคนจมน้ำ "ฮือ... ทำไมต้องเอาตัวมารับแทนพิมด้วยเล่า คนบ้า! เฮียมันบ้าที่สุด!" ภาคินส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเชิงเยาะหยันตัวเอง ทั้งที่เจ็บปวดจนแทบขาดใจ แต่เขากลับฝืนยกมือขึ้นแตะแก้มเนียนที่เปื้อนคราบน้ำตาและคราบเขม่าดินอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วอุ่นเกลี่ยหยาดน้ำใสออกจากดวงตาคู่สวยอย่างทะนุถนอม แม้ในยามที่ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม ผู้ชายคนนี้ก็ยังคงเป็นภาคินคนเดิม... คนที่เอาแต่ใจและปากแข็งจนวินาทีสุดท้าย "ถ้าฉันไม่รับ... เธอคงเจ็บหนักกว่านี้" ภาคินกระซิบเสียงแผ่วเบา ลมหายใจเริ่มติดขัด ดวงตาคมปลาบมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของเธอ "แล้วถ้าเธอเป็นอะไรไป... ฉัน... ฉันจะอยู่ยังไงล่ะยายตัวแสบ" "เฮียคิน! ฮือ... อย่าพูดนะ ห้ามตายเด็ดขาดนะ!" พิมพ์พิชาส่ายหน้ารัว น้ำตาร่วงหล่นกระทบหลังมือหนาหยดแล้วหยดเล่า เธอกอดร่างที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากคลายอ้อมแขนออกแม้แต่นิดเดียว เขาจะสลายหายไปกับอากาศธาตุ ความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่เก็บซ่อนไว้ภายใต้กำแพงทิฐิพังทลายลงราบคาบ เธอบดเบียดร่างเข้าหาเขาจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นสุดท้ายที่กำลังเลือนหาย ภาคินยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดตั้งแต่ที่พิมพ์พิชาเคยเห็นมา มันไม่ใช่รอยยิ้มเยาะหยันหรือรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่เป็นรอยยิ้มที่ยอมจำนนต่อหัวใจตัวเองอย่างแท้จริง เปลือกตาหนค่อยๆ ปิดลงช้าๆ ความเหนื่อยล้าเข้าโถมทับจนสติของประธานหนุ่มเริ่มดับวูบ "เฮีย! เฮียคิน! ลืมตาขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! เฮีย...!" เสียงหวีดร้องปานจะขาดใจของพิมพ์พิชาดังสะท้อนก้องไปทั่วโกดังร้าง พร้อมกับเสียงฝีเท้าและแสงไฟฉายจากเจ้าหน้าที่ตำรวจและหน่วยกู้ภัยที่กรูเข้ามาล้อมรอบตัวพวกเขา แต่ทว่า... ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายนั้น สัมผัสจากมือหนาที่เคยโอบกอดเธอไว้กลับค่อยๆ ร่วงหล่นลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางเคียงข้างความรักที่ต้องแลกมาด้วยชีวิตในตอนนี้ด้วยนะคะ! ❤️ (กำมะหยี่สีแดง)