อุบัติเหตุใกล้ชิด

แฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ถูกโยนลงมากระแทกพื้นเสียงดังสนั่น พร้อมกับแรงปะทะทางอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธานหนุ่ม "คุณทำงานประสาอะไร ถึงปล่อยให้ตัวเลขงบประมาณหลุดไปถึงมือฝั่งนั้นได้ พิมพ์พิชา!" เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวด้วยความหงุดหงิด ภาคินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาคมกริบฉายแววคุกรุ่นจนน่ากลัว สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามอารมณ์ที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เขากำลังใช้อำนาจและความดุดันกดดันเธออีกครั้งตามความเคยชิน พิมพ์พิชาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นไหวในอก ดวงตากลมโตตวัดมองหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย เธอยกแขนขึ้นกอดอก เชิดหน้าสู้แบบตาต่อตาฟันต่อฟัน "ถ้าเฮีย... อ๊ะ!" จังหวะนั้นเองที่พิมพ์พิชาถอยหลังหลบแรงกดดัน จนส้นรองเท้าส้นสูงคู่สวยดันไปสะดุดเข้ากับมุมพรมราคาแพงที่พับงออยู่ ร่างบางเสียหลักเซถลาอย่างไร้การทรงตัว ความตกใจทำให้เธอเผลอคว้าชายเสื้อสูทราคาแพงของอีกฝ่ายไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว พรึบ! ภาคินที่ยืนประชิดอยู่ก่อนแล้วตอบสนองสัญชาตญาณความไวเหนือมนุษย์ มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธอไว้ได้อย่างเฉียดฉิว แรงเหวี่ยงจากการดึงฉุดทำให้ร่างบางพุ่งเข้าปะทะกับแผงอกกว้างเต็มแรง ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึกในเสี้ยววินาทีนั้น ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวราวกับโลกหยุดหมุน พิมพ์พิชาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ฝ่ามือบางแนบอยู่บนลาดไหล่กว้างของเขา รู้สึกได้ถึงมัดกล้ามเนื้อตึงแน่นภายใต้เนื้อผ้าชั้นดี ส่วนภาคิน... นิ่งค้างไปสนิท มือหนาที่โอบรอบเอวบางไว้เผลอกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงส่วนเว้าส่วนโค้งผ่านเนื้อผ้าบางเบาอย่างชัดเจน ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ปลายจมูกโด่งของเขากับเธอเกือบจะสัมผัสกันในทุกจังหวะการหายใจ ดวงตาคมกริบของประธานหนุ่มที่เคยดุดันและเย่อหยิ่งเมื่อครู่ บัดนี้ไหวระริกราวกับผิวน้ำถูกโยนก้อนหินลงไป ความโกรธเกรี้ยวเลือนหายอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยประกายความร้อนรุ่มที่ลุกโชนขึ้นมาอย่างกะทันหัน "..." ไม่มีใครยอมเอ่ยคำพูดใดออกมา หัวใจของพิมพ์พิชากำลังเต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องอยู่ในหู มันไม่ใช่เสียงของความกลัว แต่เป็นจังหวะระรัวที่เกิดจากการใกล้ชิดเกินขีดจำกัด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความอบอุ่นจากร่างกายของเขาทำเอาเธอสมองตื้อตันไปหมด ขณะเดียวกัน ภาคินรู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วปลายนิ้ว ใบหน้าคมคายที่มักจะเรียบเฉยเย็นชา บัดนี้กลับขึ้นสีเรื่อจางๆ ที่ข้างแก้มอย่างไม่น่าเชื่อ เขากำลังมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่เผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ดวงตาคู่สวยที่ช้อนขึ้นมองเขานั้นมีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้สติปัญญาอันฉลาดหลักแหลมของประธานหนุ่มพังทลายลงในพริบตา "ปล่อย..." พิมพ์พิชาเอמהเสียงกระซิบแผ่วเบาแทบไม่เป็นภาษา ริมฝีปากของเธออยู่ใกล้ริมฝีปากเขาแค่คืบ จนเธอรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดอยู่บนพวงแก้ม "..." ภาคินไม่ยอมขยับเขยื้อน เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาคมกราบกรานสำรวจใบหน้าหวานล้ำอย่างลืมตัว ความคิดที่จะต่อว่าเรื่องเอกสารหลุดหายมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาอันตรายบางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในอก บรรยากาศหวานปนระทึกขึงตึงจนแทบขาดใจ มือหนาที่โอบเอวเธอเปลี่ยนเป็นออกแรงรั้งเข้าหาตัวอีกนิดอย่างเผลอไผล ใบหน้าคมโน้มต่ำลงไปช้าๆ ราวกับถูกสะกดจิตโดยแรงดึงดูดบางอย่าง พิมพ์พิชาหลับตาลงครึ่งหนึ่ง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความซึนเดชาของเฮียคินหายไปไหนหมด ทำไมตอนนี้เขาถึงดูอันตรายและเร่าร้อนได้ขนาดนี้ ติ๊ง! เสียงสัญญาณลิฟต์เปิดดังขึ้นที่หน้าห้องทำงาน พร้อมกับเสียงฝีเท้าและประตูกระจกที่ถูกผลักเข้ามาอย่างกะทันหันโดยไม่เคาะ "เฮียคิน! เอกสารชุดนี้ต้อง... อุ๊ย!" เสียงใสของรินลดาดังแทรกขึ้นทำลายความเงียบงัน พร้อมกับร่างระหงของคู่หมั้นเก่าที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้อง ภาพเบื้องหน้าคือท่านประธานหนุ่มรูปหล่อที่กำลังโอบกอดเลขาสสาวคนสนิทเอาไว้แนบอกด้วยท่าทางสุดแนบชิด รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนริมฝีปากอ้างค้าง ส่วนพิมพ์พิชากับภาคินสะดุ้งสุดตัวผละออกจากกันแทบไม่ทัน ขอบคุณคุณรี้ดทุกคนที่ติดตามและอินไปกับโมเมนต์ใจสั่นนี้ด้วยกันนะคะ!