แผนตามตื๊อฉบับท่านประธาน

"หรือว่า... กลัวใจตัวเองที่เผลอรู้สึกดีกับฉันเข้าแล้วจริงๆ กันแน่?" คำถามท้าทายจากตอนที่แล้วยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในห้วงความคิดของพิมพ์พิชา ราวกับคลื่นใต้น้ำที่ซัดสาดเข้าใส่แนวเขื่อนจนเกิดรอยร้าว ทว่าในเช้าวันใหม่นี้ เจ้าของประโยคคำถามยั่วเย้าเมื่อวานกลับไม่ได้มาแค่เสียงทุ้มต่ำผ่านปลายสายอีกต่อไปแล้วค่ะ เพราะร่างสูงสง่าของภาคินในชุดสูทตัดเย็บประณีตสีชาโคลกำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูกระจกใสห้องทำงานของเธออย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายความเจ้าเล่ห์นั่นทำเอาพิมพ์พิชาเกือบเผลอกัดปลายปากกาในมือจนหักคาที่ "เชิญค่ะท่านประธาน ถ้าไม่มีงานด่วนอะไร รบกวนช่วยถอยออกไปจากทางเดินของฉันด้วยนะคะ พอดีอากาศในห้องนี้เริ่มน้อยลงตั้งแต่คุณก้าวเข้ามาแล้วค่ะ" พิมพ์พิชาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังเต็มพิกัด เธอแสร้งทำเป็นก้มหน้าลงอ่านกองเอกสารตรงหน้า ทั้งที่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรำเป็นจังหวะแทงโก้อย่างไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่ง ภาคินไม่ยอมถอยตามคำประกาศิต เขากลับสาวเท้าย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มโน้มตัวลงใช้มือหนาสองข้างค้ำโต๊ะทำงานของเธอไว้ เป็นการกักขังหญิงสาวให้อยู่ในอาณาเขตของเขาโดยปริยาย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นมัสก์และกาแฟคั่วบดอ่อนๆ ลอยละล่องเข้ามาแตะจมูก จนพิมพ์พิชาต้องผงะถอยหลังจนแผ่นหลังชิดพนักเก้าอี้ "อากาศน้อยลงเหรอครับ... เอ้ย! คะ?" ภาคินเกือบหลุดคำพูดคุ้นชินออกมา แต่ไหวพริบระดับประธานบริษัททำให้เขาเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงได้อย่างรวดเร็ว แถมยังจงใจโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "งั้นแปลว่าเธอต้องรีบสูดอากาศเข้าไปลึกๆ สิครับ... เอ๊ย ไม่ใช่สิ ต้องสูดอากาศเข้าไปลึกๆ นะคะ... พิม" ให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนี้ชักจะเพี้ยนใหญ่แล้ว หรือโดนตัวไหนต่อยมาถึงได้มาเล่นมุกน่าหยิกแบบนี้แต่เช้า พิมพ์พิชาเม้มริมฝีปากแน่นอย่างหมั่นไส้ ดวงตาคู่สวยตวัดมองค้อนวงหน้าคมคายที่ส่งยิ้มกวนประสาทกลับมาไม่รู้ร้อนรู้หนาว "ท่านประธานว่างมากเหรอคะ ถึงได้มาเดินตรวจงานถึงแผนกออกแบบ หรือว่าบริษัทแม่ที่สิงคโปร์กำลังจะล้มละลาย จนคุณต้องมานั่งว่างงานคอยกวนประสาทฉันแบบนี้?" น้ำเสียงหวานเอื้อnเอ่ยด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนตามสไตล์สาวมั่นที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่ภาคินกลับหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาสีเข้มไหวระริกด้วยความเอ็นดูที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ไม่มิด "งานที่สิงคโปร์บริหารจัดการเรียบร้อยดีครับ... เอ๊ย! เรียบร้อยดีค่ะ" ภาคินแก้คำพูดพลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ "แต่ถ้างานหัวใจตรงนี้... ฉันยังเคลียร์ไม่ลงตัว สงสัยต้องให้เลขาจำเป็นอย่างเธอมาช่วยติวเข้มให้เป็นพิเศษซะแล้วล่ะมั้ง" "ฝันไปเถอะค่ะ!" พิมพ์พิชาผลักอกแกร่งเบาๆ เพื่อสร้างระยะห่าง แต่ทว่าคนตัวโตกลับอาศัยจังหวะนี้รวบเอวบางไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้เธอล้มเซเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างแก้มจนขนลุกซู่ "นี่คุณ! ปล่อยนะ ที่นี่ที่ทำงาน เกิดใครมาเห็นเข้า..." "ให้เห็นไปสิครับ... อ๊ะ! ให้เห็นไปสี่คะ" ภาคินจงใจแกล้งรัวคำพูดผิดเพื่อกวนอารมณ์เธอเล่น แววตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังฉายแววตื่นตระหนก "จะได้รู้กันทั่วทั้งบริษัท ว่าท่านประธานคนนี้กำลังเดินหน้าจีบอดีตคู่หมั้นกำมะลอของตัวเองอย่างจริงจัง" คำพูดนั้นทำเอาพิมพ์พิชาร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขัดเขินแต่ก็พยายามกลบเกลื่อนด้วยการเชิดใส่ "ใครให้คุณจีบฉันไม่ทราบ? หหลงตัวเองเก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะคะท่านประธาน!" "หลงตัวเองเหรอ? งั้นเมื่อคืนใครกันนะที่ส่งข้อความมาถามว่า... *'เลิกแกล้งฉันสักวันจะตายไหม?'*" ภาคินกระซิบเสียงพร่าชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเจ้าเล่ห์เล่นเอาพิมพ์พิชาหน้าถอดสีทันที ใครจะไปคิดว่าอีตาประธานปากแข็งคนนี้จะจำคำพูดเล็กๆ น้อยๆ ของเธอได้ขึ้นใจขนาดนี้ ก่อนที่พิมพ์พิชาจะได้หาข้อแก้ตัวใดๆ มาโต้กลับ เสียงเคาะประตูกระจกก็ดังขึ้นสามครั้งติดกัน ตามด้วยการก้าวเข้ามาอย่างพรวดพราดของธามัน เพื่อนสนิทตัวแสบของพระเอกที่ถือวิสาสะผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "เฮ้ย! คิน... ฉันบอกแกแล้วไงว่าเอกสารกองนี้ต้องรีบ... อ้าว โทษทีๆ ฉันมาขัดจังหวะความหวานหรือเปล่าเนี่ย?" ธามันหยุดกึกทันทีเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจตรงหน้า รอยยิ้มกรุ้มกริ่มปรากฏบนใบหน้าเจ้าชู้ของเพื่อนสนิท ทำเอาภาคินต้องยอมปล่อยมือจากเอวบางอย่างเสียดาย ขณะที่พิมพ์พิชารีบผุดลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยความเขินอายจนหน้าแดงก่ำ "แกมีธุระอะไรวะธามัน หน้าตาถึงได้ตื่นตระหนกขนาดนี้" ภาคินหันไปขมวดคิ้วถามเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิดเล็กน้อยที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ ธามันทำหน้าเจื่อนลงเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองพิมพ์พิชาแล้วกระซิบเสียงเบา "ก็ไอ้เรื่องที่คุณรินลดาเดินเกมบุกเข้าพบอร์ดบริหารด้วยตัวเองน่ะสิ ตอนนี้ข่าวลือเรื่องงานแต่งงานที่ถูกยกเลิกกำลังกลับมาเป็นกระแสเม้าท์กันสนั่นตึกแล้วนะเว้ย... และที่สำคัญที่สุด ยัยนั่นกำลังเดินตรงมาที่ชั้นนี้แล้วด้วย!" สิ้นคำพูดของธามัน บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยอบอวลไปด้วยความหวานและเคมีชวนฟินก็พลันดิ่งวูบลงทันที ภาคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ขณะที่พิมพ์พิชาชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบเมื่อนึกถึงอุปสรรคชิ้นใหญ่ที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ ทว่าก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว เสียงส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้องดัง *คลิก... คลิก...* ก็หยุดลงที่หน้าประตูห้องทำงานของเธอนี่เอง พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องได้รับอนุญาต รินลดาก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มมั่นใจเต็มเปี่ยม สายตาดุดันคู่นั้นกวาดมองทั้งภาคินและพิมพ์พิชาด้วยประกายไฟแห่งการประกาศสงคราม "บังเอิญจังนะคะ อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้พอดีเลย..." รินลดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงยาพิษ "หวังว่าฉันคงไม่ได้มาขัดจังหวะเวลาสวีทหวาน... ของ *คู่หมั้นเก่า* กับ *เลขา* คนโปรดหรอกใช่ไหมคะ?" [คุยกับรี้ด: ขอบคุณที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความซึนของเฮียคินด้วยกันนะคะ! ตอนหน้าเตรียมรับแรงกระแทกความแซ่บแบบคูณสองได้เลยค่ะนักอ่านที่รัก]