การเผชิญหน้ากับอัจฉริยะตระกูลใหญ่

"ขยะจากดินโคลนต่ำต้อยเช่นเจ้า กล้าดีอย่างไรถึงบังอาจเหยียบย่างเข้ามาในลานพิธีประลองกระบี่ตระกูลซือหม่า?" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังระคนก้องกังวานไปทั่วลานหินหยกขาว ฝูงชนนับร้อยชีวิตต่างจับจ้องมาที่จุดเดียวกันด้วยสายตาสมเพชและดูแคลน ร่างโปร่งบางของบุรุษหนุ่มในอาภรณ์สีครามเข้มยังคงยืนนิ่งสงบดั่งภูผา ทว่าภายในห้วงสมองของเขากลับกำลังเผชิญกับพายุคลั่งที่โหมกระหน่ำอย่างรุนแรง *ติ๊ง...* หยดเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผมของไป๋จินหยู ขณะที่ความเจ็บปวดราวน้ำกรดกำลังกัดกร่อนแผ่นหลังของเขา อักขระเวทสีดำทมิฬดุจหมึกโลหิตยังคงเลื้อยวนสลักลึกลงบนผิวเนื้อราวกับมีชีวิต เสียงกระซิบแหบพร่าจากก้นบึ้งแห่งความมืดดังก้องก้ำอยู่ในโสตประสาทซ้ำแล้วซ้ำเล่า— *'ข้ากำลังรอให้เจ้าปลดปล่อยพันธนาการกระบี่นี้อยู่... เพื่อที่จะกลืนกินจิตวิญญาณของเจ้าเสีย!'* ไป๋จินหยูขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ลมหายใจเข้าออกร้อนผ่าวราวกับกลืนกินเปลวเพลิง ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวถึงขีดสุด เขาฝืนกดข่มความเจ็บปวดเจียนตายนั้นไว้ใต้จิตสำนึกอันแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีหันกลับไปมองเบื้องหน้า ชายหนุ่มผู้ถือดีนามว่า 'ซือหม่าอี้ว์' ทายาทสายตรงผู้ถือครองกระบี่อัสนีคราม กำลังยืนวางท่าองอาจ ปลายกระบี่ในมือชี้ตรงมายังหว่างคิ้วของเขาด้วยท่าทีเย่อหยิ่งจองหอง "ไป๋จินหยู... เจ้าไม่มีแม้แต่สิทธิ์ที่จะเงยหน้ามองกระบี่ในมือข้าด้วยซ้ำ" ซือหม่าอี้ว์กล่าวด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม รอยยิ้มมุมปากเต็มไปด้วยความทะนงตนในสายเลือดและทรัพยากรเหนือมนุษย์ที่ตนครอบครอง "หากเจ้ายังพอมีปัญญาหลงเหลืออยู่บ้าง คุกเข่าลงแล้วคลานออกไปจากที่นี่เสีย ซือหม่าผู้นี้อาจจะเมตตาไว้ชีวิตหมาข้างถนนอย่างเจ้าสักครา!" เสียงโห่ร้องและเสียงหัวร่อต่อกระซิบของเหล่าคุณชายตระกูลใหญ่ดังเซ็งแซ่รอบลานประลอง พวกมันต่างรอคอยที่จะได้เห็นความพ่ายแพ้อันอัปยศของบุรุษผู้ไร้ที่มาผู้นี้ ทว่า ท่ามกลางความกดดันอันมหาศาลนั้น เงาร่างในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะโปรยปรายกลับก้าวออกมาจากมุมมืดอย่างเชื่องช้า มู่หรงเสวี่ย นางเซียนผู้สง่างามเย็นชาไร้ที่ติ ดวงตาคู่งามฉายแววเย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปี นางไม่ได้เอ่ยวาจาใดๆ สักคำ ทว่ารัศมีกดดันระดับเทพเซียนที่แผ่ออกมาจากร่างของนางโดยไม่ตั้งใจ กลับทำให้หมู่ชนรอบข้างถึงกับหายใจติดขัด หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวอย่างกะทันหัน นางเพียงแค่ปรายตามองซือหม่าอี้ว์แวบหนึ่ง ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งที่ไร้ค่าต่อการใส่ใจ ก่อนจะหันไปสบตากับไป๋จินหยู สายตาคู่นั้นสื่อความหมายลึกซึ้ง— *'หากเจ้าต้องการให้โลกใบนี้ดับสูญ ข้าจะเคียงข้างเจ้าทำลายมันด้วยมือคู่นี้เอง'* ไป๋จินหยูกวาดสายตารับความห่วงใยอันเยือกเย็นนั้น มุมปากของเขาหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งอันไร้ขอบเขตและความเด็ดขาดที่สั่นสะเทือนวิญญาณ ความเจ็บปวดที่แผ่นหลังพลันมลายหายไปในพริบตา เมื่อจิตวิญญาณกระบี่บรรพกาลภายในตันTian (ตันเถียน) ของเขาคำรามรับสัญญาณ! "เจ้าบอกว่า... ข้าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองกระบี่ของเจ้าอย่างนั้นหรือ?" น้ำเสียงของไป๋จินหยูราบเรียบและเย็นเยียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับทรงพลังจนกดทับสรรพเสียงรอบด้านให้เงียบกริบลงทันทีราวกับเวทมนตร์ ซือหม่าอี้ว์ขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่แล่นผ่านสันหลัง แต่วิสัยของคนโง่เขลาย่อมมักหลงระเริงในอำนาจจอมปลอม "หนอย... ปากดีนักนะ! ถ้ารนหาที่ตายนัก ข้าจะสงเคราะห์ให้เจ้าได้ลิ้มรสความเจ็บปวดที่แท้จริง!" *เปรี้ยง!* ปราณอัสนีสีครามระเบิดออกจากร่างของซือหม่าอี้ว์ พลังรุนแรงระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เมฆฝนก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ประกายสายฟ้าฟาดผ่าลงมากลางลานประลองตระการตาจนผู้คนต้องยกแขนขึ้นบังแสงอันเจิดจ้า เขาตวัดกระบี่พุ่งเข้าหาไป๋จินหยูด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ หมายจะผ่าร่างอีกฝ่ายออกเป็นสองเสี่ยงในกระบวนท่าเดียว! วิชานี้มีชื่อว่า 'อัสนีผ่าปฐพี' เป็นยอดวิชาประจำตระกูลซือหม่าที่ทรงอานุภาพและดุร้ายเป็นยิ่งนัก! ทว่า... ในวินาทีที่คมกระบี่อัสนีอยู่ห่างจากหน้าผากของไป๋จินหยูปานเส้นยาแดงผ่าแปด ร่างของบุรุษชุดครามก็หายลับไปจากสายตา! *วูบ—!* ไม่ใช่ความเร็วธรรมดา แต่มันคือการก้าวข้ามมิติของวิถีกระบี่ที่หลุดพ้นจากกฏเกณฑ์ของโลกใบนี้ไปแล้ว! "อะ... อะไรกัน?!" ซือหม่าอี้ว์เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก สัญชาตญาณดิบเตือนภัยกรีดร้องเสียงหลง เมื่อสัมผัสได้ถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาประชิดต้นคอ *ชิ้ง!* เสียงชักกระบี่ออกจากฝักดังขึ้นเพียงครั้งเดียว... สั้น ห้วน ทว่ากังวานก้องสะท้านไปถึงจิตวิญญาณของทุกชีวิตที่อยู่ ณ ที่นั้น ไม่มีประกายแสงอลังการ ไม่มีคลื่นพลังทำลายล้างน่าสะพรึงกลัว มีเพียงแค่... เส้นแสงสีเงินบางเบาดั่งเส้นไหมที่ลากผ่านอากาศอย่างเชื่องช้าและงดงาม แต่ทว่า... เส้นแสงนั้นกลับตัดผ่านปราณอัสนีทั้งหมดอย่างไร้ร่องรอย! *พรวด!* โลหิตสีแดงฉานสาดกระเซ็นขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนราวกับดอกไม้ไฟที่เบ่งบาน ซือหม่าอี้ว์แข็งค้างในท่าตวัดกระบี่ ดวงตาของเขาเบิกโพลงด้วยความเหลือเชื่อและความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายท่อนบนและท่อนล่างค่อยๆ แยกออกจากกันอย่างช้าๆ ก่อนจะร่วงหล่นลงกระแทกพื้นหินหยกขาวเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ความตายมาเยือนเร็วจนสมองยังไม่ทันได้รับรู้ความเจ็บปวดด้วยซ้ำ! กระบี่เดียว... ใช้เพียงกระบี่เดียว อัจฉริยะอันดับหนึ่งผู้หยิ่งยโสแห่งตระกูลซือหม่า ถูกสับสังหารจนไร้ทางสู้ แม้แต่โอกาสที่จะกรีดร้องยังไม่หลงเหลือ! ความเงียบสงบอันน่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมทั่วบริเวณลานประลอง เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์ตระกูลซือหม่าต่างหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดผวาจนล้มลุกคลานคลุกคลาน ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แม้แต่ปลายนิ้วก็ยังสั่นเทา ไป๋จินหยูสะบัดข้อมือเบื้องเบา เก็บกระบี่เข้าฝักด้วยกิริยาสง่างามไร้ที่ติ สายตาคมกราบกวาดมองฝูงชนที่กำลังตัวสั่นงันงก ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกยิ้มขึ้นบางเบา "ตระกูลซือหม่า... มีดีแค่นี้เองหรอ?" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามออกไปเบาๆ แต่มันกลับดังก้องราศีกดทับขุนเขาในใจของทุกคน มู่หรงเสวี่ยก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเขาอย่างแนบชิด กลิ่นหอมจางๆ จากกายสาวผสมผสานกับกลิ่นอายโลหิตจางๆ รอบกาย ทำให้บรรยากาศรอบตัวพวกเขาทั้งคู่งดงามและอันตรายถึงขีดสุด ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ที่ไป๋จินหยูกำลังจะหันหลังเดินจากไป ร่างกายของเขากลับชะงักกึก แผ่นหลังที่เคยสงบนิ่งพลันร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้งอย่างผิดปกติ อักขระเวทสีดำที่เคยสงบลง กลับส่องประกายแสงสีเลือดเจิดจ้าขึ้นในความมืด และเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอีกครั้ง—ไม่1 แต่มันดังชัดเจนยิ่งกว่าเดิมโดยตรงในโสตประสาทของเขา *'เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นผู้ควบคุมกระบี่งั้นรึ... น่าขันสิ้นดี... บัดนี้ พันธนาการสุดท้ายได้ถูกปลด1 แล้ว... จงต้อนรับร่างที่แท้จริงของข้าซะ ไป๋จินหยู!'* สิ้นเสียงกระนั้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของไป๋จินหยูและมู่หรงเสวี่ยก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ หลุมอเวจีสีดำทมิฬขนาดยักษ์เปิดอ้าออกอย่างไร้สัญญาณเตือน และเงาร่างสีดำมหึมานับพันตนก็พุ่งทะยานขึ้นมาจากขุมนรกเบื้องล่าง พร้อมกับพลังกดดันระดับมหาเทพที่ทำให้ท้องฟ้าทั้งผืนเปลี่ยนเป็นสีเลือดในพริบตา! ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปด้วยกันนะครับ — มังกรครามท่องภพ